Εισφορά γης σε χρήμα ξενοδοχείων: Δεν θα γίνει κατηγορία για κακουργηματική απιστία εις βάρος 6 δημοσίων λειτουργών

Κατη­γο­ρού­με­νοι ήταν οι κ.κ. Φ. Χατζη­διά­κος, Γ. Μακρυω­νί­της, Χαρ, Κόκ­κι­νος, Ιωάννης Χρι­στο­φά­κης, Χρ. Ευστρα­τίου και Ιωάννης Φλε­βά­ρης

Να μην γίνει κατη­γο­ρία εις βάρος των κ.κ. Φωτίου Χατζη­διά­κου του Στέργου, Γεωρ­γίου Μακρυω­νίτη του Νικο­λάου, Χαρά­λα­μπου Κόκ­κι­νου του Ανδρέα, Ιωάννη Χρι­στο­φάκη του Κων­στα­ντί­νου, Χρήστου Ευστρα­τίου του Στέλιου και Ιωάννη Φλεβάρη του Στερ­γίου, για την πράξη της απι­στίας κατ’ εξα­κο­λού­θηση σε βάρος Ο.Τ.Α. με περιου­σιακή ζημία που υπερ­βαί­νει το ποσό των εκατόν είκοσι χιλιά­δων (120 000.00) ευρώ απο­φά­σισε με βού­λευμα που εξέδωσε το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου.

Πρό­κει­ται για την πολύ­κροτη υπόθεση της κατα­βο­λής εισφο­ράς γης σε χρήμα ξενο­δό­χων και τη μη είσπραξη εισέτι των οφει­λο­μέ­νων αρμο­δίως.

Η δικο­γρα­φία, όπως είχε απο­κα­λύ­ψει η «δημο­κρα­τική», είχε περαιω­θεί με την έκδοση τυπικών κλήσεων καθώς και ανα­κρι­τι­κού πορί­σμα­τος γύρω από τα ευρή­ματα τής μέχρι τώρα δικα­στι­κής έρευνας.

Είχε κριθεί αρμο­δίως από την προη­γού­μενη Ανα­κρί­τρια ότι δεν συντρέ­χουν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την προ­σω­πο­ποί­ηση της διώξεως για το αδίκημα της απι­στίας κατ’ εξα­κο­λού­θηση σε βάρος ΟΤΑ, που το όφελος που πέτυχε ο δράστης ή η ζημία που προ­κλή­θηκε ή οπωσ­δή­ποτε απει­λή­θηκε, υπερ­βαί­νει το ποσό των 150.000 ευρώ και το αντι­κεί­μενο της πράξης είναι ιδιαι­τέ­ρως μεγάλης αξίας, με τις επι­βα­ρυ­ντι­κές δια­τά­ξεις του νόμου περί κατα­χρα­στών δημο­σίου χρή­μα­τος, κατά παντός υπευ­θύ­νου της πρώην Νομαρ­χίας Δωδε­κα­νή­σου της περιό­δου 2005 – 2011 εξαι­τίας της μη είσπρα­ξης των οφει­λο­μέ­νων.

Πιο συγκε­κρι­μένα, δεν προ­έ­κυψε το ύψος της ζημίας που υπέστη το δημόσιο από την μη τήρηση της δια­δι­κα­σίας καθώς μάλιστα τα χρήματα δεν έχουν απω­λε­σθεί και δύνα­νται να ανα­ζη­τη­θούν.

Μεταξύ άλλων προ­έ­κυ­ψαν από την δικα­στική έρευνα πως δυνάμει του άρθρου 51 παρ. 8 του Ν. 4178/2013 οι ξενο­δο­χεια­κές του­ρι­στι­κές μονάδες εγκα­τε­στη­μέ­νες σε ορι­σμέ­νες περιο­χές της νήσου Ρόδου εξαι­ρέ­θη­καν από την υπο­χρέ­ωση εισφο­ράς σε γη και σε χρήμα.

Με αφορμή τον ανωτέρω νόμο ανέκυψε στην επι­και­ρό­τητα το ζήτημα της μη εισπρά­ξεως από το Δήμο Ρόδου της προ­βλε­πό­με­νης από Π.Δ. 6/17-10-1978 εισφο­ράς σε χρήμα.

Με βάση το εν λόγω Π.Δ. η προ­βλε­πό­μενη υπο­χρέ­ωση παρα­χώ­ρη­σης τμή­μα­τος γηπέδου δύναται να μετα­τρα­πεί σε υπο­χρε­ω­τική κατα­βολή προς τον οικείο δήμο ή κοι­νό­τητα χρη­μα­τι­κού ποσού. Η τιμή μονάδας στην περί­πτωση αυτή ορί­ζε­ται από τις δια­τά­ξεις της απαλ­λο­τρί­ω­σης. Απαι­τεί­ται σχετικά απόφαση του νομάρχη ύστερα από γνω­μο­δό­τηση του οικείου Δήμου και εισή­γηση των αρμο­δίων υπη­ρε­σιών του Υπουρ­γείου Περι­βάλ­λο­ντος.

Η ανωτέρω υπο­χρέ­ωση των ξενο­δό­χων για εισφορά σε γη και κατόπιν αιτή­σεώς τους για τη μετα­τροπή της ανωτέρω εισφο­ράς σε χρήμα, προ­βλέ­φθηκε μεν με το ανωτέρω ΠΔ πλην όμως έτυχε πολ­λα­πλών και δια­δο­χι­κών μεταρ­ρυθ­μί­σεων 9 άρθρο 1 του από 12-05-1984 Π.Δ., Π.Δ. 16/12-02-1985, Π.Δ. 5/1986, Π.Δ. 28/1988. ΠΔ 30/1991, ΠΔ 14/1999).

Εξαι­τίας δε των ανωτέρω συνεχών τρο­πο­ποι­ή­σεων του νόμου και της ανάγκης ερμη­νείας αυτού, η σχετική διάταξη έτυχε δια­φό­ρων ερμη­νειών και παρερ­μη­νειών, γεγονός που οδήγησε σε εφαρ­μο­στική δυσχέ­ρεια.

Ωστόσο, παρά ταύτα, από το έτος 2009 εκδό­θη­καν 27 απο­φά­σεις του τότε νομάρχη για μετα­τροπή της εισφο­ράς σε χρήμα.

Η περαι­τέρω είσπραξη των χρη­μά­των απο­τέ­λεσε αρμο­διό­τητα του οικείου Δήμου και προς τούτο οι αρμό­διοι υπάλ­λη­λοι προ­έ­βη­σαν σε σχε­τι­κές ενέρ­γειες.

Από το σύνολο της δικο­γρα­φίας κατέστη δε ανέ­φι­κτος ο προσ­διο­ρι­σμό­ςσυ­γκε­κρι­μέ­νης ζημίας του Δημο­σίου, αφού η υπο­χρέ­ωση κατα­βο­λής εισφο­ράς σε χρήμα αντί σε γη, ενερ­γο­ποιεί­ται μόνο εφόσον ο ενδια­φε­ρό­με­νος αιτηθεί σχε­τι­κώς προς τον τότε αρμόδιο νομάρχη, σήμερα περι­φε­ρειάρχη, ενώ στην προ­κει­μένη περί­πτωση εκδό­θη­καν άδειες ανοι­κο­δό­μη­σης του­ρι­στι­κών εγκα­τα­στά­σεων, χωρίς ωστόσο να απαι­τη­θεί από τους ξενο­δό­χους η κύρια υπο­χρέ­ωση εισφο­ράς σε γη.

Επο­μέ­νως, ελλεί­πει σαφώς το στοι­χείο της αντι­κει­με­νι­κής υπό­στα­σης του εγκλή­μα­τος της απι­στίας που αφορά την επέ­λευση βέβαιης ζημίας στην περιου­σία του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου.

Ο προσ­διο­ρι­σμός επα­κρι­βούς βλάβης, υπό τη μορφή του δια­φυ­γό­ντος κέρδους, είναι ανέ­φι­κτος, με δεδο­μένο ως ανωτέρω το ότι η πρω­το­βου­λία της σχε­τι­κής κατα­βο­λής εισφο­ράς σε χρήμα ανήκει στους ξενο­δό­χους και όχι στις υπη­ρε­σίες του Δήμου ή της τότε Νομαρ­χίας, νυν Περι­φέ­ρειας.

Περαι­τέρω δε, εξαι­τίας του γεγο­νό­τος ότι η πρω­το­βου­λία μετα­τρο­πής της επί­μα­χης εισφο­ράς σε χρήμα, σύμφωνα με το νόμο, ανήκε στους ιδιώτες-ξενοδόχους, οι αρμό­διες αρχές, ήτοι Νομαρ­χία (νυν Περι­φέ­ρεια) και Δήμος Ρόδου ουδόλως μπο­ρού­σαν να προβούν σε κατα­λο­γι­σμό συγκε­κρι­μέ­νων ποσών. Συνεπώς, ελλεί­πει σαφώς και το στοι­χείο της αντι­κει­με­νι­κής υπό­στα­σης που αφορά στη δια­χει­ρι­στική ενέρ­γεια των αρμό­διων υπαλ­λή­λων.

Θυμί­ζουμε ότι ο πρώην Αντει­σαγ­γε­λέας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου κ. Ι. Μητσιό­που­λος, υπέβαλε αρμο­δίως την 12η Σεπτεμ­βρίου 2014, πορι­σμα­τική έκθεση για την υπόθεση, που οδήγησε στην άσκηση ποι­νι­κής διώξεως.

Σύμφωνα με έγγραφο της πολε­ο­δο­μίας του Δήμου ο συνο­λι­κός αριθμός των υπό­χρεων ξενο­δο­χείων είναι 66 με συνο­λική εισφορά περίπου 600.000 τ.μ.

Για τις εν λόγω 66 ξενο­δο­χεια­κές μονάδες έχουν εκδοθεί είκοσι επτά (27) απο­φά­σεις νομάρχη για μετα­τροπή της εισφο­ράς σε χρήμα, τέσ­σε­ρις (4) απο­φά­σεις δημο­τι­κού συμ­βου­λίου στο πλαίσιο του νέου Δήμου Ρόδου, καθώς και μία απόφαση αντι­δη­μάρ­χου.