Σκοπευτικός Ομιλος Ρόδου: Αποχαιρετισμός στον συνάδελφο, συνεργάτη και φίλο Ιωάννη Θεοδώρου Χριστοφορίδη

«Ποία του βίου τρυφή δια­μέ­νει λύπης αμέ­το­χος», μας διδά­σκει η Εκκλη­σία…

Απο­χαι­ρετώ με βαθειά οδύνη τον συνά­δελφο, τον συνερ­γάτη, το δια­κε­κρι­μένο στέ­λε­χος του Σκο­πευ­τι­κού Ομίλου Ρόδου και πάνω απ’ όλα τον εκλεκτό και αγαπητό μου φίλο.

Η επί μία οκτα­ε­τία στενή συνερ­γα­σία μας η οποία άρχισε με την επαγ­γελ­μα­τική άσκησή του κοντά μου και έως την τελευ­ταία ώρα της επι­κοι­νω­νίας μας, λίγες ώρες προ του ατυ­χή­μα­τός του, υπήρξε μία συνεχής πορεία κατά την οποία ανε­δεί­χθη ο ακέ­ραιος χαρα­κτή­ρας του, η έντιμος και ευγενής συμπε­ρι­φορά του και ο σεβα­σμός προς τον επαγ­γελ­μα­τικό και ατομικό του περί­γυρο.

Εις την μακράν αυτήν πορεία της συνερ­γα­σίας μας, συνει­δη­το­ποί­ησα ότι οι σκέψεις και οι πράξεις του εκα­θο­ρί­ζο­ντο πάντοτε από παγιω­μέ­νας ηθικάς αρχάς, ως απόρ­ροια της δια­κε­κρι­μέ­νης παι­δείας του και της εκλε­κτής του οικο­γε­νείας.

Οφείλω να τονίσω ότι δεν με απο­γο­ή­τευσε ποτέ, ως επίσης δεν απο­γο­ή­τευσε και κανέναν από τους συνερ­γά­τες και φίλους μου που έτυχε να γνω­ρί­σει και να συνα­να­στρα­φεί μαζί τους.

Με ευγέ­νεια εσυ­μπε­ρι­φέ­ρετο στους πάντας και αυτός είναι ο λόγος ο οποίος τον κατέ­στησε αγαπητό και υπο­λο­γί­σιμο από όλους.

Ως από­φοι­τος της Ανω­τέ­ρας Σχολής Πολι­τι­κών Επι­στη­μών και Δημο­σίας Διοι­κή­σεως του Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών και της Νομικής Σχολής του ιδίου Πανε­πι­στη­μίου, κατείχε όλα τα προ­σό­ντα για να δια­γρά­ψει και πράγ­ματι διέ­γραψε επι­τυ­χίας, ως απο­δει­κνύ­ε­ται από την ανο­δι­κήν επαγ­γελ­μα­τική του πορείαν, των τελευ­ταίων ετών.

Δυστυ­χώς το αιφ­νί­διο ατύχημα το οποίο διέκοψε βιαίως την πορεία της ζωής του, εστέ­ρησε από εμάς όλους τους φίλους του, ιδιαί­τερα δε από εμένα ,που μου εκδή­λωνε υιϊκή προς πατέρα αγάπη, τον Δικη­γο­ρικό Σύλλογο, αλλά και την κοι­νω­νία της Ρόδου, την ελπι­δο­φόρο παρου­σία του.

Για τους γονείς του, τον αδελφό του και τους λοιπούς συγ­γε­νείς του, δεν υπάρ­χουν λόγια παρη­γο­ρίας, μόνο η θρη­σκευ­τική πίστις και ο χρόνος, ως ιδιαι­τέ­ρως σημα­ντικό μέγεθος στη ζωή των ανθρώ­πων, ενδε­χο­μέ­νως θα απα­λύ­νουν κατά το δυνατόν, το βαρύ πλήγμα της απώ­λειάς του.

Αντίο εκλεκτέ μου φίλε

Με παρη­γο­ρεί και παρη­γο­ρεί όλους μας το γεγονός ότι μετά βεβαιό­τη­τος είσαι ήδη στη γει­το­νιά των αγγέλων!

Ιωάννης Χαρίτος