Aς τον αλλάξουμε!

Το 2022 μας απο­χαι­ρέ­τησε με αλλε­πάλ­ληλα περι­στα­τικά κακο­ποί­η­σης παιδιών και εφήβων, με την κοι­νω­νία να παρα­κο­λου­θεί τις εξε­λί­ξεις και να δέχεται το ένα σοκ μετά το άλλο από τους βια­σμούς ανη­λί­κων, πότε με θύτες μέλη της οικο­γέ­νειάς τους και πότε ακόμη και με συνο­μί­λη­κους «φίλους» τους. Και αν στις περι­πτώ­σεις κακο­ποί­η­σης πίσω από τις κλει­στές πόρτες ενός σπιτιού, δεν μπο­ρούμε να κάνουμε τίποτα- αν φυσικά δεν γνωρίζουμε- όταν ένα παιδί απο­μα­κρύ­νε­ται, για τον οποιο­δή­ποτε λόγο από την οικο­γέ­νειά του και μάλιστα, με εντολή εισαγ­γε­λέα, μόνο και μόνο για να κατα­λή­ξει να κακο­ποιεί­ται, σωμα­τικά ή ψυχικά, μέσα σε μία δομή που φτιά­χτηκε για να το προ­στα­τεύει, τότε πραγ­μα­τικά δεν υπάρχει ελπίδα πουθενά. Η Πολι­τεία, από την πλευρά της, υπο­στη­ρί­ζει πως δεν έχει τη δικαιο­δο­σία να κάνει ελέγ­χους σε ιδιω­τι­κές δομές και έτσι δεν μένουν παρά μόνο κάποιοι τυπικοί έλεγχοι από τις Περι­φέ­ρειες και αυτοί εκ των υστέρων. Βέβαια, ανα­ρω­τιέ­ται κανείς πώς είναι δυνατόν να μην παρα­κο­λου­θεί­ται η μετέ­πειτα πορεία ενός παιδιού από το κράτος – και αυτό, χωρίς να έχει προη­γη­θεί καταγ­γε­λία – από τη στιγμή που κατέ­ληξε σε μία έστω ιδιω­τική δομή, αφού οι κρα­τι­κές «λάμπουν» δια της απου­σίας τους, με εντολή εισαγ­γε­λέα. Και στην τελική, εάν ο νόμος δεν επι­τρέ­πει κάτι τέτοιο, ας τον αλλά­ξουμε! Δεν γίνεται μονίμως να τρέ­χουμε, γεμάτοι «σοκ και δέος», αφού πρώτα γίνει το κακό και να παρα­δέ­χο­νται ως επί­ση­μοι κρα­τι­κοί λει­τουρ­γοί καταγ­γε­λίες και περι­στα­τικά, χωρίς στην πράξη να αλλάζει τίποτα το ουσια­στικό.