Μητσοτάκης: Το Πολυτεχνείο ήταν μια κορυφαία στιγμή εθνικής ανάτασης – Θυμόμαστε, τιμούμε, προχωρούμε

«Σχεδόν μισόν αιώνα από την πιο δυνατή πράξη αντί­στα­σης κατά της δικτα­το­ρίας, η μνήμη τρο­φο­δο­τεί την τιμή. Γιατί η εξέ­γερση του Πολυ­τε­χνείου δεν είναι μου­σειακό έκθεμα, ούτε αντι­κεί­μενο σφε­τε­ρι­σμού. Συναι­ρώ­ντας τη συλ­λο­γική στρά­τευση για τη Δημο­κρα­τία με τα στοι­χή­ματα του μέλ­λο­ντός της, δεν εξα­ντλεί­ται στην ανα­τροπή της τυραν­νίας. Αντί­θετα, το αίτημα για «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία» ταξι­δεύει στην Ιστορία. Με το σύνθημα «Όλοι Ενω­μέ­νοι» να εμπνέει και τη σημε­ρινή συγκυ­ρία», ανα­φέ­ρει ο πρω­θυ­πουρ­γός Κυριά­κος Μητσο­τά­κης στο μήνυμά του για την επέτειο του Πολυ­τε­χνείου.

Κι επι­ση­μαί­νει: «Όσα διεκ­δί­κη­σαν το 1973 λαός και φοι­τη­τές γίνο­νται τώρα βήματα προόδου. Σε μια πατρίδα δημο­κρα­τική, θωρα­κι­σμένη και δυνα­μική. Που ξέρει να υπερ­βαί­νει κρίσεις. Και με πολίτες που νιώθουν την Πολι­τεία στο πλευρό τους. Να μειώνει φόρους και να ενι­σχύει το εισό­δημά τους, υψώ­νο­ντας ανα­χώ­ματα στη διεθνή ακρί­βεια. Αλλά και να κρατά σταθερά το τιμόνι της ανά­πτυ­ξης, δημιουρ­γώ­ντας νέες δου­λειές. Ώστε μερίδιο στον εθνικό πλούτο να έχουν όλοι οι Έλληνες, ιδίως οι πιο ευά­λω­τοι.

Πριν από 49 χρόνια η καλύ­τερη Παιδεία υπήρξε αιχμή του αντι­δι­κτα­το­ρι­κού αγώνα. Σήμερα τα πανε­πι­στή­μια και τα σχολεία μας υπο­δέ­χο­νται την ιστο­ρική επέτειο με σύγ­χρονα προ­γράμ­ματα σπουδών. Με ψηφιακά μαθή­ματα, διε­θνείς συνερ­γα­σίες και εξω­στρέ­φεια, που συν­δέ­ουν τις σπουδές με την επαγ­γελ­μα­τική απο­κα­τά­σταση. Ενώ, πιο ώριμοι από ποτέ οι φοι­τη­τές, αρνού­νται την τυφλή βία και την παρα­νο­μία, επα­να­φέ­ρο­ντας τις ακα­δη­μαϊ­κές ελευ­θε­ρίες στους χώρους τους.

Το Πολυ­τε­χνείο ήταν μια κορυ­φαία στιγμή εθνικής ανά­τα­σης. Πολύ μεγάλη για να χωρέσει στις μικρές κομ­μα­τι­κές σκο­πι­μό­τη­τες που ακο­λού­θη­σαν. Γιατί εκείνες οι 3 πυκνές σε νόημα ημέρες, σάρωσαν σαν κύμα τις παλιές διχό­νοιες. Θεμε­λιώ­νο­ντας τη νέα ενότητα πάνω στην οποία οικο­δο­μή­θηκε η πλη­ρέ­στερη δημο­κρα­τία που έχει γνω­ρί­σει η πατρίδα μας. Σαράντα εννέα χρόνια μετά, λοιπόν, κοινό μας χρέος είναι η προ­στα­σία και η εμβά­θυνσή της. Θυμό­μα­στε, τιμούμε, προ­χω­ρούμε!».