Ο τυφλός ταχυδρόμος από την Κω θα τρέξει τον μαραθώνιο της Αθήνας για 22η φορά: «Σημασία έχει να τερματίζεις πάντα»

Με οδηγό τα μάτια της ψυχής του και την υπο­στή­ριξη φίλων εθε­λο­ντών ο 70χρονος Νίκος Τσα­τσα­κλάς ετοι­μά­ζε­ται να τρέξει σε έναν ακόμα μαρα­θώ­νιο, τον 43ο συνο­λικά και τον 22ο στην Αυθε­ντική δια­δρομή της Αθήνας. Μπροστά στο μαρα­θώ­νιο των προ­βλη­μά­των που αντι­με­τώ­πισε με την όραση του, τα 41.195 μέτρα της δια­δρο­μής κάθε μαρα­θω­νίου δεν είναι παρά το ελι­ξή­ριο της ζωής για τον συντα­ξιούχο υπάλ­ληλο των ΕΛΤΑ που απο­τε­λεί σύμβολο για τη δρομική κοι­νό­τητα. Μάλιστα πριν από λίγους μήνες έκανε εγχεί­ρηση προ­στάτη αλλά ούτε αυτό απο­τε­λεί εμπόδιο. Ο μεγάλος του στόχος δεν είναι πλέον ο πρω­τα­θλη­τι­σμός αλλά η συμ­με­τοχή και ο τερ­μα­τι­σμός.

Πρώτος το 2004 στην Αθήνα

«Έχω τερ­μα­τί­σει πρώτος Έλληνας στους Παρα­ο­λυ­μπια­κούς Αγώνες της Αθήνας το 2004, έχω τρέξει παντού στην Ελλάδα και στο εξω­τε­ρικό αλλά αυτό που έχει σημασία είναι να τερ­μα­τί­ζεις σε ότι κάνεις. Και μη νομί­ζεις πως δεν πέφτω. Και φυσικά πέφτω στους αγώνες αλλά πάντα σηκώ­νο­μαι και πάλι στα πόδια μου και τερ­μα­τίζω. Αυτό είναι το νόημα. Μία φορά χτύπησα πολύ. Σκό­νταψα σε ένα φρεάτιο. Γέμισα αίματα, ο συνοδός μου ανη­σύ­χησε αλλά τερ­μά­τισα. Σημασία έχει να μην εγκα­τα­λεί­πεις ποτέ», μας τονίζει από την αρχή της επι­κοι­νω­νίας μας.

 

Το 2021 χάθηκε με τη συνοδό του

Στον τελευ­ταίο μαρα­θώ­νιο της Αθήνας, το 2021 είχε μία πολύ μεγάλη περι­πέ­τεια που όμως είχε ευτυχές φινάλε και εξηγεί: «Χάθηκα στη δια­δρομή με τη συνοδό μου Γεωργία Λαμπρο­πού­λου. Τότε, με βοήθησε ένα μικρό παιδί και τερ­μα­τί­σαμε μαζί. Ήταν πολύ δυνατές οι στιγμές. Δεν θα τις ξεχάσω ποτέ. Γνώρισα τον κατα­πλη­κτικό νέο που με βοήθησε. Είναι από μία εξαι­ρε­τική οικο­γέ­νεια και εδώ και ένα χρόνο έχουμε γίνει καλοί φίλοι».

Από το 2018 είναι στο απόλυτο φως

Από μικρή ηλικία ο Νίκος Τσα­τσα­κλάς αντι­με­τώ­πισε σοβαρά προ­βλή­ματα με την όραση του. Το μεγα­λύ­τερο μέρος της ζωής του το πέρασε βλέ­πο­ντας σκιές και το περί­γραμμα αντι­κει­μέ­νων και του χώρου που βρι­σκό­ταν. Παρόλα αυτά κατά­φερε να πάρει το πτυχίο του από το Πολι­τικό Τμήμα της Νομικής και να είναι το σήμα κατα­τε­θέν στο τηλε­φω­νικό κέντρο των ΕΛΤΑ επι­κοι­νω­νώ­ντας πάντα με τους πολίτες. Από το 2018 ένα γλαύ­κωμα έδωσε στην όραση του τη χαρι­στική βολή και βυθί­στηκε στο σκοτάδι. Για την ακρί­βεια στο… απόλυτο φως. «Από το 2018 βλέπω μόνο φως. Δεν το βάζω κάτω. Έχω στη μνήμη μου τις εικόνες από την περίοδο που είχα έστω και αυτή τη λίγη όραση. Απο­λαμ­βάνω τη ζωή με τα δικά μου μέτρα και τις δικές μου αξίες. Μυρίζω, ακούω, χαμο­γε­λάω, κάνω νέους φίλους και επι­κοι­νωνώ με τον κόσμο ειδικά όταν αγω­νί­ζο­μαι στους μαρα­θω­νί­ους», λέει στο ethnos.gr o Νίκος Τσα­τσα­κλάς και αισθά­νε­ται ευλο­γη­μέ­νος που η μοίρα του άνοιξε πόρτα στον αθλη­τι­σμό και στο δρομικό κίνημα. «Ο αθλη­τι­σμός είναι το πιο υγιές κομμάτι της κοι­νω­νίας μας. Γνω­ρί­ζεις εξαι­ρε­τι­κούς ανθρώ­πους. Μαθαί­νεις να παλεύ­εις και να αγω­νί­ζε­σαι, μαθαί­νεις να σέβεσαι, να βοηθάς, να ενθαρ­ρύ­νεις και να υπο­στη­ρί­ζεις».

Έκανα δύο γύρους και πήγα να πεθάνω

Με κατα­γωγή από την Κω γύρισε πίσω το ημε­ρο­λό­γιο πίσω 26 ολό­κληρα χρόνια για να μας διη­γη­θεί το ξεκί­νημα του «Το 1996 είχα πάει στην Καλ­λι­θέα για να ξεκι­νήσω λίγο γυμνα­στική. Ήμουν 45 χρόνων τότε. Έκανα δύο γύρους και πήγα να πεθάνω. Στην αρχή μου είπε η προ­πο­νή­τρια μου πως “δεν το έχω” με το τρέξιμο, επειδή είχα χοντρά πόδια και γενικά δεν ήξερα καν να τρέχω. Από εγωισμό συνέ­χισα. Κάθε Σαβ­βα­το­κύ­ριακο κρυφά από όλους πήγαινα μόνος μου έτρεχα. Εκείνο το καλο­καίρι έκανα έτρεξα τον πρώτο μου αγώνα στα 5χλμ και έκανα 21:15 και στα 10χλμ 47:36. Αυτό ήταν. Μετά όλα πήραν το δρόμο τους».

Από την Καλ­λι­θέα βρέθηκε στη Νέα Υόρκη

Από την Καλ­λι­θέα ο Νίκος Τσα­τσα­κλάς βρέθηκε ξαφνικά στη Νέα Υόρκη όπου προ­σκλή­θηκε να τρέξει στο μαρα­θώ­νιο του 1998: «Πήγαμε στη Νέα Υόρκη με το κλαμπ εθε­λο­ντών “Ακίλε” (σ.σ.Αχιλ­λέας) και τρέξαμε 400 άτομα ΑμΕΑ. Ήταν 1 Νοεμ­βρίου 1998. Πήγα χωρίς προ­ε­τοι­μα­σία, δυσκο­λεύ­τηκα αλλά τερ­μά­τισα. Από το 2001 και μετά τρέχω κάθε χρόνο στον Αυθε­ντικό της Αθήνας».

Ο άθλος για το όριο στους Παρα­ο­λυ­μπια­κούς

Επόμενη μεγάλη πρό­κληση ήταν οι Ολυ­μπια­κοί Αγώνες της Αθήνας: «Το 2004 ήθελα να αγω­νι­στώ στους Παρα­ο­λυ­μπια­κούς της Αθήνας. Όμως, για να έπαιρνα μέρος έπρεπε να πιάσω το όριο που ήταν 3 ώρες και 40 λεπτά. Στην αρχή δεν το είχα με τίποτα. Μετά από πολύ σκληρή δουλειά έκανα χρόνο 3 ώρες και 39 λεπτά και έπιασα το όριο. Για μένα ήταν άθλος. Μέσα στον αγώνα έκανα 3 ώρες και 44 λεπτά και τερ­μά­τισα πρώτος Έλληνας και 11ος στη γενική κατά­ταξη. Ηταν 26 Σεπτεμ­βρίου 2004. Έζησα μία φοβερή εμπει­ρία που δεν θα ξεχάσω ποτέ».

Σαν την Αθήνα πουθενά…

Συνο­λικά ο Νίκος Τσα­τσα­κλάς έχει τρέξει σε 42 μαρα­θω­νί­ους αλλά όπως τονίζει σαν τον Αυθε­ντικό της Αθήνας δεν υπάρχει καμία δια­δρομή: «Μαρα­θώ­νιος είναι ο αγώνας που γίνεται στην Αθήνα. Όλοι οι υπό­λοι­ποι είναι δρόμοι», λέει με στόμφο. Έχει δύο γιους, τον Πανα­γιώτη και τον Τάσο. Στον πρώτο κόλλησε το “μικρό­βιο” και μάλιστα στο εφετινό μαρα­θώ­νιο θα συνο­δεύ­σει μία Ιταλίδα αρχαιο­λόγο και καθη­γή­τρια της ελλη­νι­κής γλώσσας που κατά­γε­ται από το Μπέρ­γκαμο, έχει παντρευ­τεί Έλληνα και έχει προ­βλή­ματα όρασης. «Με ευχα­ρι­στεί που βλέπω τον γιο μου μέσα στο δρομικό κίνημα και που θα είναι συνοδός», τονίζει.

 

Θα έχω δύο συνο­δούς

Όσο για το πως θα κατα­φέ­ρει να τρέξει ο ίδιος τη δια­δρομή είπε: «Δεν θα έχω συνοδό την Γεωργία Λαμπρο­πού­λου, όχι γιατί χαθή­καμε το 2021, αλλά επειδή η Γεωργία έχει κάνει πρό­σφατα μία χει­ρουρ­γική επέμ­βαση και βρί­σκε­ται στο στάδιο απο­θε­ρα­πείας. Με έχει βοη­θή­σει πολύ αυτή η κοπέλα και την ευχα­ρι­στώ. Για μεγα­λύ­τερη ασφά­λεια θα έχω δύο συνο­δούς. Θα ξεκι­νήσω με έναν φίλο συνοδό. Είναι λίγο αγχω­μέ­νος για μένα αλλά του δίνω θάρρος πως ακόμα και να σκο­ντάψω θα σηκωθώ και θα τερ­μα­τίσω. Στο 25ο χιλιό­με­τρο θα έρθει και μία ακόμα κοπέλα για να τερ­μα­τί­σουμε μαζί».

Ραντε­βού στον τερ­μα­τι­σμό…

Οσο για τον τερ­μα­τι­σμό είναι πλέον φιλο­σο­φία ζωής: «Ο τερ­μα­τι­σμός στο Καλ­λι­μάρ­μαρο είναι μονα­δική αίσθηση που μόνο όποιος την έχει ζήσει μπορεί να αντι­λη­φθεί αυτό που λέω. Μακάρι να κατα­φέ­ρουμε να πεί­σουμε όσο το δυνατόν περισ­σό­τε­ρους συμπο­λί­τες μας να ζήσουν αυτή την εμπει­ρία. Ραντε­βού στον τερ­μα­τι­σμό, λοιπόν, όπου υπο­λο­γίζω να τερ­μα­τίσω στις 5 ώρες καθώς για μένα πλέον σημασία έχει να απο­λαμ­βάνω τη δια­δρομή και όχι να κυνηγάω χρόνους».

Πηγή ethnos.gr

Κώστας Αση­μα­κό­που­λος