Αναζητώντας χρυσό κανόνα για τη δόμηση στα νησιά – Πώς θα οριστεί η φέρουσα ικανότητα

Τε­λι­κά, πόσο κόσμο μπο­ρούν –ή, κα­λύ­τε­ρα, θα έπρε­πε– να «ση­κώ­σουν» τα νησιά μας; Μια σειρά από πα­ράλ­λη­λες εξε­λί­ξεις υπο­χρε­ώ­νουν την πο­λι­τεία να απο­φα­σί­σει και μά­λι­στα γρή­γο­ρα. Ο υπο­λο­γι­σμός της φέ­ρου­σας ικα­νό­τη­τας, ωστό­σο, κάθε άλλο παρά απλή υπό­θε­ση είναι και, όπως επι­ση­μαί­νουν ει­δι­κοί επι­στή­μο­νες, θα ήταν καλό να μη γίνει υπό ασφυ­κτι­κή πίεση χρό­νου. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, η ευ­και­ρία δεί­χνει ήδη χα­μέ­νη για τη Μύ­κο­νο και τη Σα­ντο­ρί­νη, στις οποί­ες το πο­λε­ο­δο­μι­κό σχέ­διο βρί­σκε­ται ήδη υπό εκ­πό­νη­ση. Το γε­γο­νός δη­μιουρ­γεί ένα τε­ρά­στιο ερώ­τη­μα για τον τρόπο που θα λη­φθούν απο­φά­σεις για τις του­ρι­στι­κές «ναυαρ­χί­δες» της χώρας, οι οποί­ες είναι πα­ρα­δείγ­μα­τα πο­λε­ο­δο­μι­κής αναρ­χί­ας και υπε­ρεκ­με­τάλ­λευ­σης του χώρου.

Ο βα­σι­κός μο­χλός πί­ε­σης για τις εξε­λί­ξεις είναι για ακόμη μια φορά το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τεί­ας. Το ανώ­τα­το διοι­κη­τι­κό δι­κα­στή­ριο έχει ήδη από τη δε­κα­ε­τία του ’90 υπο­δεί­ξει την ανά­γκη να υπο­λο­γί­ζε­ται η φέ­ρου­σα ικα­νό­τη­τα, δη­λα­δή η αντο­χή μιας πε­ριο­χής, όταν η πο­λι­τεία απο­φα­σί­ζει την επέ­κτα­ση ή τη δη­μιουρ­γία νέων οι­κι­σμών (οι πρώ­τες απο­φά­σεις αφο­ρού­σαν τις πο­λε­ο­δο­μι­κές με­λέ­τες για το Κρα­νί­δι και την Κά­ρυ­στο το 1992 και 1993). Ει­δι­κά δε για τα νησιά και τις Κυ­κλά­δες, η νο­μο­λο­γία του ΣτΕ είναι πιο πλού­σια και υπο­δει­κνύ­ει την ανά­γκη ο υπο­λο­γι­σμός της φέ­ρου­σας ικα­νό­τη­τας να λαμ­βά­νει υπόψη την προ­στα­σία όχι μόνο του ευαί­σθη­του πε­ρι­βάλ­λο­ντός τους, αλλά και του αν­θρω­πο­γε­νούς πε­ρι­βάλ­λο­ντος και του νη­σιω­τι­κού το­πί­ου.

Ωστό­σο, πριν από ένα έτος η πίεση του ανώ­τα­του διοι­κη­τι­κού δι­κα­στη­ρί­ου κλι­μα­κώ­θη­κε. Με νέες απο­φά­σεις το ΣτΕ στα­μά­τη­σε δύο με­γά­λες του­ρι­στι­κές επεν­δύ­σεις στη Μύ­κο­νο και στην Ιο (οι οποί­ες δρο­μο­λο­γού­νταν ως στρα­τη­γι­κές επεν­δύ­σεις, η πρώτη με ει­δι­κό σχέ­διο χω­ρι­κής ανά­πτυ­ξης – ΕΣΧΑ­ΣΕ και η δεύ­τε­ρη ως σύν­θε­το του­ρι­στι­κό κα­τά­λυ­μα). Ακύ­ρω­σε επί­σης το γε­νι­κό πο­λε­ο­δο­μι­κό σχέ­διο της Πάρου, που προ­έ­βλε­πε γεν­ναί­ες επε­κτά­σεις οι­κι­σμών.

Και στις τρεις πε­ρι­πτώ­σεις το ΣτΕ ανα­φέρ­θη­κε με σα­φή­νεια στην ανά­γκη όχι μόνο χω­ρο­τα­ξι­κής ορ­γά­νω­σης των νη­σιών, ώστε να μη λαμ­βά­νο­νται απο­φά­σεις «α λα καρτ» (κάτι που επέ­τρε­ψαν οι πο­λε­ο­δο­μι­κές ρυθ­μί­σεις της προη­γού­με­νης δε­κα­ε­τί­ας υπέρ των στρα­τη­γι­κών επεν­δύ­σε­ων), αλλά και υπο­λο­γι­σμού της φέ­ρου­σας ικα­νό­τη­τας των νη­σιών όχι με γε­νι­κό τρόπο αλλά (εδώ βρί­σκε­ται η με­γά­λη δια­φο­ρο­ποί­η­ση σε σχέση με το πα­ρελ­θόν) νο­μο­θε­τη­μέ­νο, με σαφή κρι­τή­ρια.

Ο νο­μο­θε­τι­κός ορι­σμός

Η πο­λι­τεία δεν μπο­ρού­σε να αγνο­ή­σει άλλο το ΣτΕ. Είναι πλέον σαφές ότι το ανώ­τα­το διοι­κη­τι­κό δι­κα­στή­ριο θα απορ­ρί­πτει στο εξής κάθε με­γά­λη του­ρι­στι­κή επέν­δυ­ση στα νησιά, κάθε πο­λε­ο­δο­μι­κό σχέ­διο. Ετσι, σε πρό­σφα­το νόμο (4964/22, άρθρο 64) το υπουρ­γείο Πε­ρι­βάλ­λο­ντος ήρθε για πρώτη φορά να δώσει έναν πρώτο νο­μο­θε­τι­κό ορι­σμό: «Ως Φέ­ρου­σα Ικα­νό­τη­τα ενός χω­ρι­κού συ­στή­μα­τος νο­ού­νται τα μέ­γι­στα ανε­κτά όρια επι­βα­ρύν­σε­ων ή και με­τα­βο­λών των συν­θη­κών που επι­κρα­τούν σε αυτό, πέραν των οποί­ων παύει να υπάρ­χει ισορ­ρο­πία ανά­με­σα στο φυ­σι­κό πε­ρι­βάλ­λον, την οι­κο­νο­μία και την κοι­νω­νία που δια­βιοί σε αυτό, με απο­τέ­λε­σμα να προ­κα­λού­νται υπέρ­με­τρες ή μη ανα­στρέ­ψι­μες φθο­ρές στο φυ­σι­κό πε­ρι­βάλ­λον και να ασκού­νται αρ­νη­τι­κές πιέ­σεις στο αν­θρω­πο­γε­νές πε­ρι­βάλ­λον και στην κοι­νω­νία». Σύμ­φω­να με τη ρύθ­μι­ση, θα ακο­λου­θή­σει προ­ε­δρι­κό διά­ταγ­μα (άρα κεί­με­νο που θα ελεγ­χθεί προ­δι­κα­στι­κά από το ΣτΕ) με το οποίο θα προσ­διο­ρι­στεί η με­θο­δο­λο­γία για την εκτί­μη­ση της φέ­ρου­σας ικα­νό­τη­τας και τα όρια που αυτή θα θέτει.

Οι ει­δι­κοί εκτι­μούν ότι ο υπο­λο­γι­σμός των αντο­χών –πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κών, κοι­νω­νι­κών και οι­κο­νο­μι­κών– ενός τόπου μπο­ρεί να προσ­διο­ρι­στεί με σαφή κρι­τή­ρια.

Πα­ράλ­λη­λα, το υπουρ­γείο Πε­ρι­βάλ­λο­ντος δη­μιούρ­γη­σε μια επι­τρο­πή ει­δι­κών η οποία εξε­τά­ζει το θέμα. «Φέ­ρου­σα ικα­νό­τη­τα ση­μαί­νει ότι δεν θα φορ­τώ­νου­με το γαϊ­δου­ρά­κι μέχρι να πέσει κάτω», λέει στην «Κ» ο υφυ­πουρ­γός Χω­ρο­τα­ξί­ας και Αστι­κού Πε­ρι­βάλ­λο­ντος Νίκος Τα­γα­ράς. «Η φέ­ρου­σα ικα­νό­τη­τα θα πρέ­πει να συ­νε­κτι­μά­ται στον σχε­δια­σμό, ώστε να δια­τη­ρη­θεί το αγαθό, η πραγ­μα­τι­κή αξία ενός τόπου. Η ανά­πτυ­ξη πρέ­πει να είναι βιώ­σι­μη. Την πε­ρί­ο­δο αυτή η επι­τρο­πή συ­ζη­τά­ει τις προ­δια­γρα­φές που οι με­λε­τη­τές των πο­λε­ο­δο­μι­κών σχε­δί­ων θα κα­λού­νται να λά­βουν υπόψη. Η δια­δι­κα­σία πα­ρα­κο­λου­θεί­ται από την ηγε­σία του υπουρ­γεί­ου και εκτι­μώ ότι θα ολο­κλη­ρω­θεί μέσα στο επό­με­νο έτος».

Ομως, η ανεύ­ρε­ση ενός αξιό­πι­στου τρό­που υπο­λο­γι­σμού της φέ­ρου­σας ικα­νό­τη­τας ενός τόπου δεν είναι απλή υπό­θε­ση. Ο πο­λε­ο­δό­μος Πάνος Βου­λέλ­λης ασχο­λεί­ται με τη φέ­ρου­σα ικα­νό­τη­τα στο πλαί­σιο της δι­δα­κτο­ρι­κής δια­τρι­βής του, ήταν μέλος της ομά­δας που εκ­πό­νη­σε με­λέ­τη φέ­ρου­σας ικα­νό­τη­τας για λο­γα­ρια­σμό του Δήμου Θήρας και συμ­με­τέ­χει στην επι­τρο­πή ει­δι­κών του υπουρ­γεί­ου Πε­ρι­βάλ­λο­ντος (ενώ συμ­με­τεί­χε και στην ομάδα που εκ­πό­νη­σε άλλη με­λέ­τη ΕΣΧΑ­ΣΕ για του­ρι­στι­κή επέν­δυ­ση στη Μύ­κο­νο, η οποία «πέ­ρα­σε» από το ΣτΕ). «Το ζή­τη­μα είναι πώς πο­σο­τι­κο­ποιείς τη φέ­ρου­σα ικα­νό­τη­τα. Ποιους δεί­κτες επι­λέ­γεις για να την ορί­σεις και τι όριο θέ­τεις σε αυ­τούς, ώστε η ανά­πτυ­ξη μιας πε­ριο­χής να είναι βιώ­σι­μη», εξη­γεί.

«Οι δεί­κτες πρέ­πει να αφο­ρούν ορι­σμέ­νες κρί­σι­μες πα­ρα­μέ­τρους, για πα­ρά­δειγ­μα την εξέ­λι­ξη του πραγ­μα­τι­κού πλη­θυ­σμού, όχι μόνο αυτού που έχει κα­τα­γρα­φεί ως μό­νι­μος, τους επο­χι­κούς κα­τοί­κους και τους επι­σκέ­πτες. Πρέ­πει να κα­λύ­πτουν τη δό­μη­ση σε κα­τη­γο­ρί­ες, ανά­λο­γα με τη χρήση, πε­ρι­λαμ­βά­νο­ντας όχι μόνο την κά­λυ­ψη των κτι­ρί­ων αλλά και τη “σφρά­γι­ση” του εδά­φους στην έκτα­ση γύρω από αυτά. Πρέ­πει επί­σης να κα­λύ­πτουν τις κρί­σι­μες υπο­δο­μές, που αφο­ρούν την ενέρ­γεια, το νερό, τη δια­χεί­ρι­ση απορ­ριμ­μά­των και λυ­μά­των και φυ­σι­κά τις κοι­νω­νι­κές υπο­δο­μές».

Αφού η πο­λι­τεία κα­τα­λή­ξει στο ποιοι δεί­κτες θα εξε­τά­ζο­νται για τη φέ­ρου­σα ικα­νό­τη­τα μιας πε­ριο­χής, θα πρέ­πει να ορί­σει το ελά­χι­στο ανε­κτό όριο σε αυτές (πέρα από το οποίο θα θε­ω­ρεί­ται ότι οι αντο­χές του νη­σιού έχουν ξε­πε­ρα­στεί). «Πρό­κει­ται για ένα σύν­θε­το μέ­γε­θος, δεν εκ­φρά­ζε­ται απλώς με έναν αριθ­μό. Πρέ­πει να συν­θέ­τει δια­φο­ρε­τι­κούς πα­ρά­γο­ντες, ανά­λο­γα με την πε­ριο­χή. Για πα­ρά­δειγ­μα, η έλ­λει­ψη πρα­σί­νου έχει άλλη βα­ρύ­τη­τα σε μια πε­ριο­χή που βρί­σκε­ται δίπλα σε μια βιο­μη­χα­νι­κή ζώνη», κα­τα­λή­γει ο κ. Βου­λέλ­λης.

Το υπουρ­γείο Πε­ρι­βάλ­λο­ντος έχει συ­γκε­κρι­μέ­νους πο­λι­τι­κούς λό­γους να θέλει να «κλεί­σει» όσο το δυ­να­τόν πιο γρή­γο­ρα τον τρόπο ορι­σμού της φέ­ρου­σας ικα­νό­τη­τας. Είναι όμως ένα ζή­τη­μα που μπο­ρεί να λυθεί σε τόσο λίγο χρόνο; «Για τον υπο­λο­γι­σμό της φέ­ρου­σας ικα­νό­τη­τας υπάρ­χουν υλικά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά (όπως η δό­μη­ση, οι υπο­δο­μές) αλλά και άυλα (πο­λι­τι­στι­κές πα­ρά­με­τροι, το τοπίο) που πρέ­πει επί­σης να συ­νυ­πο­λο­γι­στούν», εκτι­μά ο Κώ­στας Σερ­ρά­ος, κα­θη­γη­τής Αστι­κού Σχε­δια­σμού και Πο­λε­ο­δο­μί­ας στη Σχολή Αρ­χι­τε­κτό­νων του ΕΜΠ. «Κατά τη γνώμη μου, αυτά τα θέ­μα­τα είναι σύν­θε­τα και απαι­τεί­ται επι­στη­μο­νι­κή έρευ­να και διά­λο­γος, δεν λύ­νο­νται εν τάχει. Η εκτί­μη­σή μου είναι ότι δεν υπάρ­χει αρ­κε­τός χρό­νος για να δο­μη­θεί ένα σύ­στη­μα υπο­λο­γι­σμού και δια­χεί­ρι­σης των ορίων αντο­χής ενός τόπου έως το 2025, οπότε και ολο­κλη­ρώ­νε­ται το πρό­γραμ­μα πο­λε­ο­δο­μι­κού σχε­δια­σμού του υπουρ­γεί­ου. Γιατί ακόμη κι αν οριο­θε­τή­σεις μια με­θο­δο­λο­γία, όταν έρθει η ώρα να την εφαρ­μό­σεις θα χρεια­στείς στοι­χεία και έρευ­να».

Πά­ντως, η επι­μο­νή του ΣτΕ να τεθεί ένας τρό­πος μέ­τρη­σης της φέ­ρου­σας ικα­νό­τη­τας δεν είναι τυ­χαία. Από τα πρώτα χρό­νια της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης θε­σπί­στη­κε πλή­θος «ει­δι­κών» πο­λε­ο­δο­μι­κών μο­ντέ­λων που είχαν ως στόχο να πα­ρα­κάμ­πτουν τον υφι­στά­με­νο σχε­δια­σμό για την υλο­ποί­η­ση όποιας επέν­δυ­σης χα­ρα­κτη­ρι­ζό­ταν ως στρα­τη­γι­κή. Η νο­μο­θε­σία εγκρί­θη­κε με την επί­κλη­ση της επεί­γου­σας οι­κο­νο­μι­κής ανά­γκης της πε­ριό­δου, δια­τη­ρεί­ται ωστό­σο και σή­με­ρα, με απο­τέ­λε­σμα να συ­νε­χί­ζε­ται η διά­χυ­ση δρα­στη­ριο­τή­των στον εξω­α­στι­κό χώρο.

Πο­λε­ο­δο­μι­κά σχέ­δια-εξ­πρές για Μύ­κο­νο και Σα­ντο­ρί­νη

Η υπό­θε­ση θα μπο­ρού­σε να είναι και κω­μι­κή, αν δεν αφο­ρού­σε τις του­ρι­στι­κές «ναυαρ­χί­δες» της χώρας. Μόλις έξι μήνες, εκ των οποί­ων έχουν πα­ρέλ­θει οι δύο, έχουν στη διά­θε­σή τους οι με­λε­τη­τές για να κα­τα­θέ­σουν στο υπουρ­γείο Πε­ρι­βάλ­λο­ντος ένα ολο­κλη­ρω­μέ­νο πο­λε­ο­δο­μι­κό σχέ­διο για τη Μύ­κο­νο και τη Σα­ντο­ρί­νη. Πε­ραι­τέ­ρω, οι με­λε­τη­τές κα­λού­νται να προ­τεί­νουν την αντι­με­τώ­πι­ση των σο­βα­ρών πο­λε­ο­δο­μι­κών και πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κών προ­βλη­μά­των των δύο νη­σιών… χωρίς να έχουν κα­τευ­θύν­σεις από το κρά­τος. Και αυτό γιατί όλα τα «ανώ­τε­ρα» επί­πε­δα του χω­ρο­τα­ξι­κού σχε­δια­σμού έχουν είτε ακυ­ρω­θεί είτε βρί­σκο­νται υπό ανα­θε­ώ­ρη­ση.

Η Μύ­κο­νος και η Σα­ντο­ρί­νη είναι δύο από τις τέσ­σε­ρις πε­ριο­χές που η πο­λι­τεία απο­φά­σι­σε ότι θα απο­κτή­σουν πο­λε­ο­δο­μι­κό σχε­δια­σμό μέσα από ένα νέο, πιο συ­νο­πτι­κό μο­ντέ­λο, τα ει­δι­κά πο­λε­ο­δο­μι­κά σχέ­δια. Τα δύο σχέ­δια ανέ­λα­βε το ίδιο γρα­φείο, «Σα­μα­ράς και Συ­νερ­γά­τες ΕΠΕ». «Ο χρό­νος για τα ει­δι­κά πο­λε­ο­δο­μι­κά σχέ­δια (ΕΠΣ) είναι 14 μήνες, ένα­ντι 2,5 ετών των το­πι­κών πο­λε­ο­δο­μι­κών σχε­δί­ων», εξη­γεί ο πρό­ε­δρος και διευ­θύ­νων σύμ­βου­λος της εται­ρεί­ας, Δη­μή­τρης Σα­μα­ράς. «Ο “κα­θα­ρός” χρό­νος για τους με­λε­τη­τές είναι 6 μήνες, μέσα στους οποί­ους κα­λού­μα­στε να κά­νου­με διά­γνω­ση της υφι­στά­με­νης κα­τά­στα­σης, να εκτι­μή­σου­με τη φέ­ρου­σα ικα­νό­τη­τα και να πα­ρα­δώ­σου­με στο υπουρ­γείο Πε­ρι­βάλ­λο­ντος την πρό­τα­ση χω­ρο­τα­ξι­κής ορ­γά­νω­σης των δύο νη­σιών». Ακο­λου­θούν η δια­βού­λευ­ση της με­λέ­της, η επε­ξερ­γα­σία της από το ΥΠΕΝ και η υπο­βο­λή του τε­λι­κού σχε­δί­ου στο ΣτΕ.

Υπάρ­χει ωστό­σο ένα σο­βα­ρό ζή­τη­μα. Ποιος θα απο­φα­σί­σει σε ποια κα­τεύ­θυν­ση πρέ­πει να κι­νη­θεί η ανά­πτυ­ξη των δύο νη­σιών; Ποιος θα κρί­νει αν, λ.χ., πρέ­πει να απα­γο­ρευ­τεί εντε­λώς η εκτός σχε­δί­ου δό­μη­ση στα δύο νησιά ή να μη δοθεί πε­ρι­θώ­ριο για την ανέ­γερ­ση νέων του­ρι­στι­κών μο­νά­δων; Το χω­ρο­τα­ξι­κό του του­ρι­σμού έχει ακυ­ρω­θεί (βρί­σκε­ται νέο υπό εκ­πό­νη­ση), το πε­ρι­φε­ρεια­κό χω­ρο­τα­ξι­κό του Νο­τί­ου Αι­γαί­ου βρί­σκε­ται υπό ανα­θε­ώ­ρη­ση και από ό,τι φαί­νε­ται δεν θα υπο­γρα­φεί άμεσα. «Θα πρέ­πει να δώσει η κυ­βέρ­νη­ση μια πο­λι­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση, “πού θέ­λου­με να πάμε” στα δύο νησιά. Η ευ­θύ­νη είναι με­γά­λη, γιατί αυτά τα νησιά θα απο­τε­λέ­σουν φάρο για τα υπό­λοι­πα», εκτι­μά ο κ. Σα­μα­ράς. «Πά­ντως το πο­λε­ο­δο­μι­κό σχέ­διο δεν θα έρθει απλά να τα­κτο­ποι­ή­σει τις εκ­κρε­μό­τη­τες, δεν είναι αυτό το ζη­τού­με­νο. Κατά την άποψή μου, το τε­λι­κό πλαί­σιο θα πρέ­πει να είναι πιο πε­ριο­ρι­στι­κό από το υφι­στά­με­νο ει­δάλ­λως δεν πρό­κει­ται να γίνει δεκτό από το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τεί­ας».

«Το πε­ρι­φε­ρεια­κό χω­ρο­τα­ξι­κό του Νο­τί­ου Αι­γαί­ου δεν έχει υπο­γρα­φεί ακόμη, γιατί μας απα­σχο­λεί το θέμα των ΑΠΕ. Συ­ζη­τού­με ορι­ζό­ντια μέτρα για τον πε­ριο­ρι­σμό τους στις Κυ­κλά­δες, όπως να μη δί­νο­νται νέες άδειες, αλλά και να μην υλο­ποι­η­θούν όσες από τις υφι­στά­με­νες δεν βρί­σκο­νται σε προ­χω­ρη­μέ­νο στά­διο», λέει ο υφυ­πουρ­γός Χω­ρο­τα­ξί­ας, Νίκος Τα­γα­ράς. «Αυτή τη στιγ­μή “τρέ­χουν” πα­ράλ­λη­λα τα χω­ρο­τα­ξι­κά πλαί­σια, το πρό­γραμ­μα εκ­πό­νη­σης πο­λε­ο­δο­μι­κών σχε­δί­ων, το κτη­μα­το­λό­γιο και οι δα­σι­κοί χάρ­τες, οι ει­δι­κές πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κές με­λέ­τες. Πώς συ­ντο­νί­ζο­νται όλα αυτά; Κατ’ αρχάς οι με­λε­τη­τές των δια­φο­ρε­τι­κών πλαι­σί­ων βρί­σκο­νται σε επι­κοι­νω­νία με­τα­ξύ τους. Επι­πλέ­ον το υπουρ­γείο Πε­ρι­βάλ­λο­ντος έχει έτοι­μο εσω­τε­ρι­κό μη­χα­νι­σμό, ώστε να τα πα­ρα­κο­λου­θού­με και να τα συ­ντο­νί­ζου­με. Πα­ράλ­λη­λα, θα ετοι­μά­σου­με και ένα μη­χα­νι­σμό εξω­τε­ρι­κής υπο­στή­ρι­ξης γιατί είναι τε­ρά­στιος ο όγκος και ελά­χι­στος ο χρό­νος».

Οσον αφορά τα δύο νησιά, ο κ. Τα­γα­ράς υπο­στη­ρί­ζει ότι θα κα­τα­βλη­θεί κάθε προ­σπά­θεια. «Σί­γου­ρα ο χρό­νος είναι λίγος. Υπάρ­χουν όμως πλαί­σια, αρχές και θα υπάρ­ξει δια­βού­λευ­ση. Βε­βαί­ως, ο σχε­δια­σμός δεν μπο­ρεί να ικα­νο­ποι­ή­σει όλα τα αι­τή­μα­τα των το­πι­κών κοι­νω­νιών, θα πρέ­πει να προ­στα­τευ­θεί η αξία του κάθε τόπου για τις επό­με­νες γε­νιές».

Οι Δήμοι Μυ­κό­νου και Θήρας συ­νε­βλή­θη­σαν με το Σπου­δα­στή­ριο Πο­λε­ο­δο­μι­κών Ερευ­νών του ΕΜΠ για την επι­στη­μο­νι­κή τους υπο­στή­ρι­ξη. «Δύο νησιά που έχουν φυ­σι­κή ομορ­φιά και έντο­νη του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη μπαί­νουν σε δια­δι­κα­σία σχε­δια­σμού του χώρου και αυτό είναι πολύ θε­τι­κό», το­νί­ζει ο διευ­θυ­ντής του Σπου­δα­στη­ρί­ου, κα­θη­γη­τής στο ΕΜΠ Κώ­στας Σερ­ρά­ος. «Ομως φτά­νου­με στο άλλο άκρο: από πο­λε­ο­δο­μι­κά σχέ­δια που χρειά­στη­καν 15 χρό­νια για να εγκρι­θούν, δί­νου­με προ­θε­σμί­ες 6 μηνών. Μόλις το όποιο σχέ­διο βγει σε δια­βού­λευ­ση, θα υπάρ­ξουν αντι­δρά­σεις. Υπάρ­χουν δύο κα­τη­γο­ρί­ες πο­λι­τών στα νησιά: όσοι δεν έχουν με­γά­λα συμ­φέ­ρο­ντα και υπο­στη­ρί­ζουν την προ­στα­σία του το­πί­ου και ζη­τούν αυ­στη­ρό­τε­ρους πε­ριο­ρι­σμούς. Και όσοι έχουν με­γά­λα συμ­φέ­ρο­ντα επί της γης και βλέ­πουν τον πο­λε­ο­δο­μι­κό σχε­δια­σμό ως κάτι που θα άρει τις δε­σμεύ­σεις που υπάρ­χουν σή­με­ρα».

Πηγή kathimerini.gr