Αντί πολέμου ειρήνην ελώμεθα

Αντί του πο­λέ­μου ας προ­τι­μή­σου­με την Ει­ρή­νη.

Τάδε έφη: ΘΟΥ­ΚΙ­ΔΙ­ΔΗΣ

Αυτά μας άφησε πα­ρα­κα­τα­θή­κη ο επι­λε­γό­με­νος και πα­τέ­ρας της Ιστο­ρί­ας, ο με­γά­λος ΘΟΥ­ΚΙ­ΔΙ­ΔΗΣ.

Σοφία συ­μπυ­κνω­μέ­νη σε τέσ­σε­ρις μι­κρές λέ­ξεις, μια σοφή ρήση δια­τυ­πω­μέ­νη από αυτόν που κα­τέ­γρα­ψε, πε­ριέ­γρα­ψε, ανέ­λυ­σε και ερ­μή­νευ­σε όλους τους με­γά­λους πο­λέ­μους της επο­χής του.

Βίωσε την πα­ντο­δυ­να­μία των τότε ισχυ­ρών συ­να­σπι­σμών, (Αθήνα, Σπάρ­τη, Πέρ­σες), την άνευ όρων αντι­πα­λό­τη­τα τους για επι­κυ­ριαρ­χία και την απο­δυ­νά­μω­ση και πτώση τους, με το τέλος των με­τα­ξύ τους διε­νέ­ξε­ων.

Το τέλος των πο­λέ­μων έφερε στο προ­σκή­νιο «το άλλο, το νέο, το μη ανα­με­νό­με­νο και μη προσ­δο­κώ­με­νο».

ΠΟ­ΛΕ­ΜΟΣ ΜΕΝ ΠΑΤΗΡ ΠΑ­ΝΤΩΝ ΕΣΤΙ, πά­ντων δε βα­σι­λεύς, και τους μεν θεούς έδει­ξε τους δε αν­θρώ­πους, τους μεν δού­λους εποί­η­σε τους δε ελεύ­θε­ρους, (Ηρά­κλει­τος), χι­λιοει­πω­μέ­νη έκ­φρα­ση, ερ­μη­νεύ­ε­ται κατά το δο­κούν, οι εκά­στο­τε ιθύ­νο­ντες, δεν θέ­λουν να λά­βουν υπόψη ότι, «το παιδί που θα γεν­νή­σει ο πα­τέ­ρας Πό­λε­μος» δεν θα είναι το παιδί των δικών τους προ­δια­γρα­φών και επι­διώ­ξε­ων, άγνω­στο και ανερ­μή­νευ­το, το ποιος θα κα­τα­στεί δού­λος και ποιος ελεύ­θε­ρος.

Σε μια πο­λε­μι­κή σύρ­ρα­ξη δεν υπάρ­χουν, «νι­κη­τές και ητ­τη­μέ­νοι, υπάρ­χουν μόνο ητ­τη­μέ­νοι».

Η έναρ­ξη μιας πο­λε­μι­κής σύρ­ρα­ξης, δεν έχει μόνο έναν υπεύ­θυ­νο, για να υπάρ­ξει νι­κη­τής σε μια ανα­μέ­τρη­ση, θα πρέ­πει να υπάρ­χει ΕΧΘΡΟΣ.

Ο εχθρός ή κα­τα­σκευά­ζε­ται ή άλλοι τον κα­τα­σκευά­ζουν, η δη­μιουρ­γία του εχθρού προ­κα­λεί τα αντα­να­κλα­στι­κά του αντι­πά­λου.

Οι λόγοι, οι αι­τί­ες και οι κατ’ επί­φα­ση αφορ­μές, για την έναρ­ξη μιας πο­λε­μι­κής σύρ­ρα­ξης είναι γνω­στές και δε­δο­μέ­νες, εδα­φι­κές διεκ­δι­κή­σεις, γε­ω­πο­λι­τι­κές ανα­κα­τα­τά­ξεις, εθνο­τι­κές δια­φο­ρές, γε­ω­πο­λι­τι­κή επι­κυ­ριαρ­χία.

Η αλή­θειες πάντα, είναι πολύ βαθιά θαμ­μέ­νες, πίσω και κάτω από όλα υπο­κρύ­πτε­ται πάντα το χρήμα, η οι­κο­νο­μία, η οι­κο­νο­μι­κή επι­κυ­ριαρ­χία.

Όσο εύ­κο­λη και αν φα­ντά­ζει η έναρ­ξη μιας πο­λε­μι­κής σύρ­ρα­ξης, τόσο δύ­σκο­λη είναι η λήξη της.

Το τέλος των πο­λε­μι­κών συρ­ρά­ξε­ων επέρ­χε­ται, όπως δι­δά­σκει η ιστο­ρία, ή με την στρα­τιω­τι­κή επι­κρά­τη­ση του ενός από τους αντι­πά­λους στο πεδίο των μαχών, ή με την απο­χώ­ρη­ση του επι­τι­θέ­με­νου λόγω ατε­λέ­σφο­ρου απο­τε­λέ­σμα­τος των προ­σπα­θειών του.

Επι­στέ­γα­σμα και των δύο πε­ρι­πτώ­σε­ων, η υπο­γρα­φή κά­ποιας συν­θή­κης ΕΙ­ΡΗ­ΝΗΣ, στην μεν πρώτη των πε­ρι­πτώ­σε­ων η δια­νο­μή των κα­τα­κτή­σε­ων με­τα­ξύ των νι­κη­τών και στη δεύ­τε­ρη η δια­τύ­πω­ση των όρων της ανα­κω­χής.

Στη φρίκη του εν πολ­λοίς «υβρι­δι­κού πο­λέ­μου», αυτού που ζούμε στις μέρες μας, υβρι­δι­κός κατ’ όνομα και κατ’ επί­φα­ση, με­τα­ξύ ΟΥ­ΚΡΑ­ΝΙΑΣ- ΡΩ­ΣΙΑΣ και του οποί­ου ο χρό­νος λήξης και τα απο­τε­λέ­σμα­τα του βρί­σκο­νται εκτός των ορίων της λο­γι­κής, είναι απο­τέ­λε­σμα, ενερ­γειών και πα­ρα­λή­ψε­ων των δύο ισχυ­ρών του πλα­νή­τη.

Αντι­μέ­τω­ποι δεν βρί­σκο­νται ΟΥ­ΚΡΑ­ΝΙΑ και ΡΩΣΙΑ, αλλά η ΑΜΕ­ΡΙ­ΚΑ­ΝΙ­ΚΗ ΔΥΣΗ και η ΡΩΣΙΑ με τους εν δυ­νά­μει συμ­μά­χους της.

Αντι­μέ­τω­ποι βρί­σκο­νται δύο ΚΟ­ΣΜΟΙ, που ο κάθε ένας επι­ζη­τεί την δική του ΓΕ­Ω­ΠΟ­ΛΙ­ΤΙ­ΚΗ ΕΠΙ­ΚΡΑ­ΤΗ­ΣΗ και επι­κυ­ριαρ­χία, το διεκ­δι­κού­με­νο είναι ο κα­θο­ρι­σμός των ορίων του ΖΩ­ΤΙ­ΚΟΥ ΧΩΡΟΥ του κα­θε­νός.

Η πι­θα­νό­τε­ρη εκ­δο­χή για το τί θα φέρει η λήξη του πο­λέ­μου, είναι αυτός ο κα­θο­ρι­σμός των ορίων του ζω­τι­κού χώρου της ΑΜΕ­ΡΙ­ΚΑ­ΝΙ­ΚΗΣ ΔΥΣΗΣ και της ΡΩ­ΣΙΑΣ.

Αν αυτό προ­κύ­ψει, γιατί φα­ντά­ζει αδύ­να­το και εκτός πραγ­μα­τι­κό­τη­τας η στρα­τιω­τι­κή και οι­κο­νο­μι­κή κα­τα­στρο­φή της ΡΩ­ΣΙΑΣ, τότε η με­γά­λη ευ­θύ­νη για την έναρ­ξη αυτής της σύρ­ρα­ξης και η συ­νέ­χι­ση της, πέ­φτει στις πλά­τες των δύο με­γά­λων.

Η ΑΜΕ­ΡΙ­ΚΑ­ΝΙ­ΚΗ ΔΥΣΗ έγινε θύμα των λαν­θα­σμέ­νων ΓΕ­Ω­ΠΟ­ΛΙ­ΤΙ­ΚΩΝ ΤΗΣ ΑΝΑ­ΛΥ­ΣΕ­ΩΝ και της λα­θε­μέ­νης αξιο­λό­γη­σης της δυ­να­μι­κής, του ΣΤΡΑ­ΤΙΩ­ΤΙ­ΚΟΥ ΤΗΣ ΔΟΓ­ΜΑ­ΤΟΣ.

Η Γε­ω­πο­λι­τι­κή της ανά­λυ­ση, ότι θα μπο­ρού­σε να απο­δυ­να­μώ­σει την ΡΩΣΙΑ οι­κο­νο­μι­κά, με το να την κα­τα­στή­σει μια πε­ρί­κλει­στη χώρα και Δυ­τι­κά και Ανα­το­λι­κά, εξο­πλί­ζο­ντας και ενι­σχύ­ο­ντας τις όμο­ρες με την ΡΩΣΙΑ χώρες, έφερε πρό των πυλών μια εν­δε­χό­με­νη γε­νι­κό­τε­ρη πο­λε­μι­κή σύρ­ρα­ξη.

Τα Δυ­τι­κά μέσα Ενη­μέ­ρω­σης και οι πο­λι­τι­κοί εκ­φρα­στές της ΑΜΕ­ΡΙ­ΚΑ­ΝΙ­ΚΗΣ ΔΥΣΗΣ δαι­μο­νο­ποιούν τον ΠΟΥ­ΤΙΝ, τον κα­θι­στούν υπεύ­θυ­νο για ότι συμ­βαί­νει και δεν μέμ­φο­νται τον εαυτό τους, για το ότι δεν έλα­βαν υπ όψη τους, το Ιστο­ρι­κό βάρος που κου­βα­λά στις πλά­τες της η ΡΩΣΙΑ.

Το Αυ­το­κρα­το­ρι­κό της πα­ρελ­θόν και η μέσα στους Αιώ­νες ου­σια­στι­κή συμ­βο­λή της στα ΕΥ­ΡΩ­ΠΑΙ­ΚΑ δρώ­με­να, είναι οι δυ­νά­μεις που την κρά­τη­σαν όρθια σε όλες τις με­ταλ­λά­ξεις και αλ­λα­γές των τε­λευ­ταί­ων χρό­νων.

Ο δρό­μος της ΕΙ­ΡΗ­ΝΗΣ, είναι η μόνη επι­λο­γή της ΑΝΕ­ΡΙ­ΚΑ­ΝΙ­ΚΗΣ ΔΥΣΗΣ και όχι ο δρό­μος συ­ντή­ρη­σης του πο­λέ­μου, με την ελ­πί­δα ότι, ένας μα­κρο­χρό­νιος ανταρ­το­πό­λε­μος θα απο­δυ­να­μώ­σει την Ρωσία.

Οι απο­φά­σεις εξο­πλι­σμού της ΟΥ­ΚΡΑ­ΝΙΑΣ, οι­κο­νο­μι­κών πε­ριο­ρι­σμών και κυ­ρώ­σε­ων εις βάρος της Ρω­σί­ας, δεν θα έχουν άλλο απο­τέ­λε­σμα εκτός, από πολ­λούς θα­νά­τους αθώων και την κα­τα­στρο­φή μιας χώρας.

Είναι δε­δο­μέ­νο ότι κά­ποιοι χαί­ρο­νται, γιατί μετά το τέλος του πο­λέ­μου δια­μορ­φώ­νο­νται οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις, για με­γά­λα κέρδη και αι­σχρές εκ­με­ταλ­λεύ­σεις, με τα δήθεν προ­γράμ­μα­τα ανοι­κο­δό­μη­σης της κα­τε­στραμ­μέ­νης ΟΥ­ΚΡΑ­ΝΙΑΣ.

Η ΟΥ­ΚΡΑ­ΝΙΑ θα κα­τα­στεί μια χώρα οι­κο­νο­μι­κά και πο­λι­τι­κά υπο­τε­λής και οι πλου­το­πα­ρα­γω­γι­κές πηγές της θα είναι το τρό­παιο των νι­κη­τών.

Η ΓΕΡ­ΜΑ­ΝΙ­ΚΗ ΕΥ­ΡΩ­ΠΗ οφεί­λει να απο­φα­σί­σει ότι δεν είναι υπο­χεί­ριο της ΑΜΕ­ΡΙ­ΚΑ­ΝΙ­ΚΗΣ ΔΥΣΗΣ και να πάρει πρω­το­βου­λί­ες για το τέλος του πο­λέ­μου.

Η μόνη δυ­να­τή πρό­βλε­ψη αν δεν το κάνει, είναι η πι­θα­νή διά­λυ­ση της, με την εμ­φά­νι­ση εντο­νό­τε­ρων ΕΘΝΙ­ΚΙ­ΣΤΙ­ΚΩΝ ΚΙ­ΝΗ­ΜΑ­ΤΩΝ και την πα­γί­ω­ση της φτώ­χειας στα Κράτη μέλη της.

Σε αυτό το παι­χνί­δι ορι­σμού των ορίων των ζω­τι­κών χώρων των με­γά­λων δυ­νά­με­ων, η ΕΥ­ΡΩ­ΠΗ οφεί­λει να λει­τουρ­γή­σει ως με­γά­λη δύ­να­μη και προ­ϋ­πό­θε­ση υλο­ποί­η­σης αυτού του στό­χου είναι κα­θο­ρι­σμός των δικών της ορίων.

Με δε­δο­μέ­να τα ΔΥ­ΤΙ­ΚΑ της όρια για την δια­σφά­λι­ση της «οι­κο­νο­μι­κής, πο­λι­τι­κής και στρα­τιω­τι­κής της» αυ­το­νο­μί­ας και αυ­το­δυ­να­μί­ας τα ΑΝΑ­ΤΟ­ΛΙ­ΚΑ της όρια πρέ­πει να φτά­σουν στα ΟΥ­ΡΑ­ΛΙΑ.

Η ΕΥ­ΡΩ­ΠΗ έχει ανά­γκη την ΡΩΣΙΑ και η ΡΩΣΙΑ την ΕΥ­ΡΩ­ΠΗ.

 

ΠΑ­ΡΑ­ΣΚΕΥΑΣ ΓΙΑΝ­ΝΗΣ

ΡΟΔΟΣ, 13/10/2022