Βάση προβληματισμού και διαλόγου

Η παν­δη­μία , βρήκε το Εθνικό Σύστημα Υγείας ήδη βαθιά τραυ­μα­τι­σμένο. Τα δια­χρο­νικά προ­βλή­ματα ήταν γνωστά και χιλιοει­πω­μένα. Η εργα­σιακή φυγή επι­στη­μό­νων στο εξω­τε­ρικό τα χρόνια των μνη­μο­νίων και η υπο­στε­λέ­χωση, είχαν αφήσει το απο­τύ­πωμά τους. Παρά τις δυσκο­λίες, συχνά λει­τουρ­γώ­ντας καθ’ υπέρ­βα­σιν των ορίων τους, το ιατρο­νο­ση­λευ­τικό προ­σω­πικό στάθηκε δίπλα στους ασθε­νείς όπως μπο­ρού­σαν, έσωσαν ζωές. Και δεν χρειά­ζε­ται καμιά μελέτη για την κατά­σταση στα δημόσια νοσο­κο­μεία ούτε για την διαφορά παροχής υγείας ανάμεσα στην Αθήνα και στην Περι­φέ­ρεια. Δεν είναι και­νούρ­γιο φαι­νό­μενο. Απλώς με την παν­δη­μία επι­δει­νώ­θηκε ανη­συ­χη­τικά. Προ­σφέ­ρε­ται η θνη­σι­μό­τητα στις ΜΕΘ ή η υπο­στε­λέ­χωση των νοσο­κο­μείων, για πολι­τική εκμε­τάλ­λευση, ένθεν κακεί­θεν, ενόψει εκλογών; Τα στοι­χεία επι­στη­μο­νι­κών ερευνών, αντί να γίνουν αντι­κεί­μενο κομ­μα­τι­κών δια­ξι­φι­σμών, θα έπρεπε να απο­τε­λέ­σουν βάση προ­βλη­μα­τι­σμού και γόνιμου δια­λό­γου. Η παν­δη­μία ανέ­δειξε την αξία των ανθρώ­πων στα δημόσια νοσο­κο­μεία, την αδιαμ­φι­σβή­τητη σημασία του ρόλου τους, αλλά παράλ­ληλα απο­κά­λυψε ή φώτισε εκ νέου και τις ελλεί­ψεις του ΕΣΥ. Ούτε η επι­κοι­νω­νία ούτε η ρητο­ρεία –ανέ­ξο­δες και αδιέ­ξο­δες και οι δύο- συμ­βάλ­λουν στη λύση του προ­βλή­μα­τος.