Aνεστάλη η εξέταση των αγωγών που υπέβαλαν 4 Τούρκοι διεκδικώντας αποζημιώσεις «μαμούθ» από το Ελληνικό Δημόσιο για ακίνητα στη Pόδο!

Με τις υπ’ αριθμ. 465 και 466/2022 απο­φά­σεις του Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, που εκδό­θη­καν χθες, ανε­στάλη η πρόοδος της δίκης αγωγών εις βάρος του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου ως διά­δο­χου του Ιτα­λι­κού Δημο­σίου που άσκησαν 4 Τούρκοι και συγκε­κρι­μένα μια κάτοι­κος Αγκυρας, ένας κάτοι­κος Αϊβαλίκ/ Μπα­λι­κε­σίρ, ένας κάτοι­κος Κων­στα­ντι­νού­πο­λης κι ένας κάτοι­κος Σμύρνης, μέχρις ότου δημο­σιευ­θεί τελε­σί­δικη απόφαση του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου επί όμοιων αγωγών που άσκησαν κατά του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου.

Οπως έγραψε η «δημο­κρα­τική», πάνω από 100 τουρ­κι­κές ΜΚΟ έχουν ξεκι­νή­σει δικα­στική κινη­το­ποί­ηση για την επι­στροφή περιου­σιών, που όπως υπο­στη­ρί­ζουν ανήκαν σε Τούρ­κους, οι οποίοι ζούσαν στα Δωδε­κά­νησα, ειδικά σε Κω, Ρόδο, Δυτική Θράκη και Κρήτη.

Το θέμα, όπως προ­α­νήγ­γει­λαν Τουρ­κικά ΜΜΕ, θα μετα­φερ­θεί μέσω των τουρ­κι­κών ενώσεων στα Ηνωμένα Έθνη, την ΕΕ, τον ΟΑΣΕ και το ΕΔΑΔ.

Πρό­κει­ται για ένα νέο δείγμα της τουρ­κι­κής προ­κλη­τι­κό­τη­τας που εκδη­λώ­νε­ται σε όλα τα επίπεδα.

Οι 4 Τούρκοι, όπως έχει απο­κα­λύ­ψει η «δημο­κρα­τική», άσκησαν αρχικώς αγωγή ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου την 26η Ιουνίου 2020.

Με την αγωγή ζητεί­ται η ανα­γνώ­ριση ακυ­ρό­τη­τας δια­ταγ­μά­των και απο­ζη­μί­ω­σης λόγω αδυ­να­μίας αυτού­σιας από­δο­σης ποσο­στών ακι­νή­των και ειδι­κό­τερα η ανα­γνώ­ριση ακυ­ρό­τη­τας τού από 13 Μαΐου 1940 δια­τάγ­μα­τος περί απαλ­λο­τρί­ω­σης του Ιταλού Κυβερ­νήτη για δύο μερίδες οικο­δο­μών στο Νιοχώρι.

Στην νέα αγωγή που άσκησαν ενώπιον του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου οι ενά­γο­ντες ισχυ­ρί­ζο­νται ότι δεν τους καθο­ρί­στηκε καθόλου απο­ζη­μί­ωση απαλ­λο­τρί­ω­σης και διεκ­δι­κούν απο­ζη­μί­ωση για την χρήση των ακι­νή­των που δια­τεί­νο­νται ότι τους ανήκουν άλλως αν κριθεί ότι έχει υπάρξει παρα­γραφή αξιώ­σεων τους δεκάδων χιλιά­δων ευρώ!!!

Πιο συγκε­κρι­μένα, με την αγωγή τους διεκ­δι­κούν:

– Να κριθεί η ακυ­ρό­τητα:

1) του από 13 Μαΐου 1940 δια­τάγ­μα­τος περί απαλ­λο­τρί­ω­σης του Ιταλού Κυβερ­νήτη που αφορά στην κτη­μα­το­λο­γική μερίδα οικο­δο­μών Ρόδου V-292 και η οποία είναι εγγε­γραμ­μένη με την υπ`αριθμ. πραξ. κτη­μα­το­λο­γίου 1156/13-5-1940 στα κτη­μα­το­λο­γικά βιβλία και

2) του από 13 Μαΐου 1940 δια­τάγ­μα­τος περί απαλ­λο­τρί­ω­σης του Ιταλού Κυβερ­νήτη που αφορά στην κτη­μα­το­λο­γική μερίδα οικο­δο­μών Ρόδου V-293 και η οποία είναι εγγε­γραμ­μένη με την υπ’ αριθμ. πραξ. κτη­μα­το­λο­γίου 1157/13-5-1940 στα κτη­μα­το­λο­γικά βιβλία, όλως επι­κου­ρι­κώς πρέπει να κριθεί από το Δικα­στή­ριο παρε­μπι­πτό­ντως, η από­κτηση της κυριό­τη­τας των επί­δι­κων ακι­νή­των από το Ιταλικό Δημόσιο που έγινε με τα πραγ­μα­τικά γεγο­νότα που ιστο­ρού­νται στην αγωγή (de facto απαλ­λο­τρί­ωση κ.λπ.) αυτή και χωρίς κανένα πραγ­μα­τικό αντάλ­λαγμα ανάλογο με την αξία τους συνιστά δήμευση, άλλως εκποί­ηση, περιου­σια­κών στοι­χείων που έγινε χωρίς τη θέληση των κυρίων τους και συνι­στούν παρά­νομη δέσμευση περιου­σίας δίχως αντάλ­λαγμα εξαι­τίας της οποίας στε­ρή­θη­καν την χρήση και κάρπωση των προ­α­να­φερ­θέ­ντων ακι­νή­των, ώστε να ανα­γνω­ρι­στεί ότι το αντί­δικο οφείλει να κατα­βά­λει απο­ζη­μί­ωση στην πρώτη ενά­γουσα, το ποσό των 11.731.271,1 €, νομι­μό­τοκα από 14-05-1940 (επομένη de facto απαλ­λο­τρί­ω­σης) άλλως από την επίδοση της αγωγής και μέχρι ολο­σχε­ρούς εξο­φλή­σεως, άλλως το ποσό των 806.527,3 € νομι­μό­τοκα από τη λήξη έκαστου έτους που αυτά οφεί­λο­νται, άλλως από την επίδοση της αγωγής και μέχρις ολο­σχε­ρούς εξο­φλή­σεως και το ποσό των 2.606.957,4 € σε κάθε έναν από τους λοιπούς ενά­γο­ντες, νομι­μό­τοκα από 14-05-1940 (επομένη de facto απαλ­λο­τρί­ω­σης) άλλως από την επίδοση της αγωγής μέχρι ολο­σχε­ρούς εξό­φλη­σης, άλλως το ποσό των 179.225,7 € σε κάθε έναν από τους λοιπούς ενά­γο­ντες νομι­μό­τοκα από τη λήξη έκαστου έτους που αυτά οφεί­λο­νται, άλλως από την επίδοση της αγωγής και μέχρι ολο­σχε­ρούς εξο­φλή­σεως.

Όπως δια­τεί­νο­νται ο πατέρας της πρώτης και η μητέρα των υπο­λοί­πων, είχαν ποσοστά στα ακίνητα τα οποία απαλ­λο­τριώ­θη­καν… παρά­νομα από το Ιταλικό Δημόσιο με τα από 13-05-1940 δια­τάγ­ματα του Ιταλού Κυβερ­νήτη το 1940 υπέρ του Ιτα­λι­κού Δημο­σίου και τα οποία κατα­χω­ρή­θη­καν στα κτη­μα­το­λο­γικά βιβλία με δύο από 16 Μαΐου 1940 πράξεις για λόγους δημό­σιας ωφέ­λειας.

Μετέ­πειτα τα ακίνητα με πράξη της 12ης Μαρτίου 1955 περι­ήλ­θαν στον Οργα­νι­σμό Ακί­νη­της Περιου­σίας Δημο­σίου Δωδ/σου (Ν.2100/1952).

Δυνάμει του από 17 Φεβρουα­ρίου 1968 συμ­βο­λαίου συμ­βο­λαιο­γρά­φου Ρόδου μετα­γεγ­γραμ­μέ­νου στο κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου πωλή­θηκε σε ιδιώτη από τον προ­α­να­φερ­θέ­ντα Οργα­νι­σμό ενώ άλλο τμήμα πωλή­θηκε στον Οικο­δο­μικό συνε­ται­ρι­σμό εφο­ρια­κών και ταμεια­κών υπαλ­λή­λων Ρόδου «Ο ΠΑΝΟΡΜΙΤΗΣ» δυνάμει του από 17 Δεκεμ­βρίου 1960 συμ­βο­λαίου.

Κατόπιν τούτων, στο ένα ακίνητο ανε­γέρθη πολυώ­ροφη οικο­δομή σε έκταση 245,4 τ.μ. ενώ το άλλο περι­ήλθε στην κυριό­τητα του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου καταρ­γη­θέ­ντος του προ­α­να­φερ­θέ­ντος Οργα­νι­σμού με το Ν.Δ. 195/1973 (υπ’αριθμ. πραξ. 5975/23-05-1975).

Ισχυ­ρί­ζο­νται ακόμη ότι δυνάμει δύο απο­φά­σεων του έτους 2020 του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου (εκούσια δια­δι­κα­σία) ανα­γνω­ρί­στηκε πως υπάρχει δεδι­κα­σμένο που απορ­ρέει από την από 10 Σεπτεμ­βρίου 1996 απόφαση του 3ου Ειρη­νο­δι­κείου Χαλ­κη­δό­νας Τουρ­κίας με την οποία ανα­γνω­ρί­στηκε ότι κλη­ρο­νό­μος του απο­βιώ­σα­ντος στις 30 Μαΐου 1996 στην Τουρκία δικαιο­πά­ρο­χού τους είναι η πρώτη ενά­γουσα κόρη του κατά 3 μερίδια από τα συνο­λικά 4 και ότι υπάρχει δεδι­κα­σμένο που απορ­ρέει από την από 3 Νοεμ­βρίου 2016 απόφαση του 14ου Ειρη­νο­δι­κείου Ινστα­μπούλ Τουρ­κίας με την οποία ανα­γνω­ρί­στηκε ότι κλη­ρο­νό­μοι της απο­βιώ­σα­σας στις 14 Αυγού­στου 1997 είναι κατά 1 μερίδιο έκαστος, από τα 3 μερίδια συνο­λικά, τα 3 τέκνα της.

Ισχυ­ρί­ζο­νται ακόμη ότι με το από 13 Μαΐου 1940 διά­ταγμα περί απαλ­λο­τρί­ω­σης του Ιταλού Κυβερ­νήτη που αφορά στην μια κτη­μα­το­λο­γική μερίδα και με το από 13 Μαΐου 1940 διά­ταγμα περί απαλ­λο­τρί­ω­σης του Ιταλού Κυβερ­νήτη που αφορά στην δεύτερη δεν καθο­ρί­σθηκε καθόλου απο­ζη­μί­ωση απαλ­λο­τρί­ω­σης και συνεπώς ουδεμία κατα­βολή αυτής της απο­ζη­μί­ω­σης πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε στους δικαιού­χους που μεταξύ αυτών ήταν ο πατέρας της πρώτης και η μητέρα των υπο­λοί­πων ενα­γό­ντων.

Ισχυ­ρί­ζο­νται ακόμη ότι οι απαλ­λο­τριώ­σεις ήταν παρά­νο­μες και ζητούν την ακύρωση των προ­α­να­φερ­θέ­ντων δια­ταγ­μά­των και επειδή η επι­στροφή των προ­α­να­φερ­θέ­ντων ποσο­στών είναι αδύνατη, καθόσον τα προ­α­να­φερ­θέ­ντα ακίνητα έχουν ήδη που­λη­θεί σε καλό­πι­στους τρίτους και απο­τέ­λε­σαν νέες μερίδες, ζητούν να τους επι­δι­κα­στεί απο­ζη­μί­ωση, η οποία συνί­στα­ται στην σημε­ρινή εμπο­ρική αξία, που έχουν όλα τα ακίνητα καθόσον, όπως ισχυ­ρί­ζο­νται, είναι αδύνατη η εκτί­μηση της τότε αξίας αυτών των ακι­νή­των.

Με την αγωγή ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου η πρώτη διεκ­δι­κεί 2.848.076,3 € και οι υπό­λοι­ποι από 632.905,3 € έκαστος.