Κ. Μητσοτάκης για ΔΕΘ: Μετρημένες παρεμβάσεις, οι πόροι δεν είναι ανεξάντλητοι

Η κυβέρ­νηση θα συνε­χί­σει να στη­ρί­ζει αλλά οι πόροι δεν είναι ανε­ξά­ντλη­τοι, τα μέτρα μας θα είναι πάντα μετρη­μένα, υπο­γράμ­μισε ο πρω­θυ­πουρ­γός Κυριά­κος Μητσο­τά­κης, κατά την εισα­γω­γική του τοπο­θέ­τηση στη συνε­δρί­αση του υπουρ­γι­κού συμ­βου­λίου, ανα­φε­ρό­με­νος στην ενερ­γειακή κρίση και στον «δύσκολο χειμώνα» που προ­μη­νύ­ε­ται, όπως είπε.

Το καλο­καίρι είναι εξαι­ρε­τικά ελπι­δο­φόρο για τον του­ρι­σμό αλλά και τις πυρ­κα­γιές, ωστόσο το διεθνές περι­βάλ­λον προ­οιω­νί­ζει ένα δύσκολο χειμώνα, τόνισε ο πρω­θυ­πουρ­γός, μεταξύ άλλων. Η τιμή του φυσικού αερίου έχει δεκα­πλα­σια­στεί, τόνισε κάνο­ντας λόγο για «στρα­τη­γι­κού χαρα­κτήρα απειλή» λόγω της στάσης της Μόσχας. Είναι οργα­νω­μέ­νοι οι ρωσικοί εκβια­σμοί στην ενέρ­γεια, σημεί­ωσε. Ο κος Πούτιν δεν το κρύβει, ούτε ο Ερντο­γάν, που έχει δηλώσει πως θα ήθελε άλλη κυβέρ­νηση στην Ελλάδα, είπε ακόμη.

Στο ενερ­γειακό μέτωπο ήρθε η ώρα να υλο­ποι­η­θεί το πακέτο που είχα προ­τεί­νει προ επτα­μή­νου: πλαφόν και απο­σύν­δεση της τιμής του φυσικού αερίου από αυτή του ηλε­κτρι­κού. Η κυβέρ­νηση θα συνε­χί­σει να στη­ρί­ζει αλλά οι πόροι δεν είναι ανε­ξά­ντλη­τοι, επε­σή­μανε χαρα­κτη­ρι­στικά ο πρω­θυ­πουρ­γός, προ­σθέ­το­ντας: «Τα μέτρα μας θα είναι πάντα μετρη­μένα».

«Ακούω και διαβάζω για τσου­νάμι επι­κεί­με­νων παροχών που δημιουρ­γούν ψεύ­τι­κες προσ­δο­κίες. Ο αλη­θι­νός πλη­θω­ρι­σμός δεν νικιέ­ται με πλη­θω­ρι­στι­κές υπο­σχέ­σεις», σημεί­ωσε ακόμη.

Όπως είπε, οι Ευρω­παίοι εξε­τά­ζουν τώρα αυτό που ο ίδιος είχε προ­τεί­νει εδώ και καιρό, δηλαδή το πλαφόν στο φυσικό αέριο και την απο­σύν­δεση των τιμών του φυσικού αερίου από εκείνες του ηλε­κτρι­κού ρεύ­μα­τος. «Είχα προ­τεί­νει το πλαφόν εδώ και επτά μήνες. Είχα προει­δο­ποι­ή­σει για την κρίση που έρχεται. Κάλλιο αργά παρά ποτέ», είπε χαρα­κτη­ρι­στικά.

 

Ανα­λυ­τικά όσα είπε ο πρω­θυ­πουρ­γός:

«Η τακτική μας συνε­δρί­αση πραγ­μα­το­ποιεί­ται εν μέσω μίας επι­και­ρό­τη­τας με δύο όψεις: Το καλο­καίρι συνε­χί­ζει ευτυχώς να είναι εξαι­ρε­τικά ελπι­δο­φόρο για τον του­ρι­σμό μας, αλλά και για τις εξα­γω­γές μας και για τα δημόσια έσοδα. Το ίδιο και σε ό,τι αφορά την αντι­με­τώ­πιση των πυρ­κα­γιών, αλλά και την απο­κλι­μά­κωση της ανερ­γίας.

Το διεθνές περι­βάλ­λον όμως δυστυ­χώς σκε­πά­ζουν μαύρα σύννεφα, που προ­οιω­νί­ζο­νται έναν εξαι­ρε­τικά δύσκολο χειμώνα. Ο πόλεμος στην Ουκρα­νία έχει ήδη συμπλη­ρώ­σει έξι μήνες, η Ρωσία επι­τί­θε­ται συνο­λικά πλέον στην Ευρώπη, με όπλο το φυσικό αέριο. Οι τιμές του έχουν αυξηθεί κατά 1000%, είναι δέκα φορές υψη­λό­τε­ρες από ότι ήταν πριν ξεκι­νή­σει η κρίση, εκτι­νάσ­σο­ντας μαζί και το κόστος του ρεύ­μα­τος, ανα­τρο­φο­δο­τώ­ντας και πρω­τό­γνω­ρες πλη­θω­ρι­στι­κές πιέσεις.

Πρό­κει­ται συνεπώς για μία πρω­το­φανή απειλή για ολό­κληρη τη Δύση. Θα έλεγα μάλιστα ότι είναι και μία απειλή στρα­τη­γι­κού χαρα­κτήρα, γιατί όλα πια δεί­χνουν πως η Μόσχα επι­διώ­κει μέσω της οικο­νο­μι­κής πίεσης να δημιουρ­γη­θεί και κοι­νω­νική ανα­τα­ραχή, αλλά και πολι­τική αστά­θεια στο εσω­τε­ρικό των χωρών που αντι­δρούν στα σχέδιά της. Είναι το κόστος που ανα­λαμ­βά­νει το μέτωπο της ελευ­θε­ρίας, του Διε­θνούς Δικαίου και της Δημο­κρα­τίας.

Και όσοι αμφι­βάλ­λουν δεν έχουν παρά να δουν πόσο οργα­νω­μέ­νοι είναι οι ρωσικοί εκβια­σμοί στην ενέρ­γεια και πώς η ακρί­βεια επι­χει­ρεί­ται να γίνει κατα­λύ­της, ώστε να μεγεν­θύ­νο­νται επι­μέ­ρους ζητή­ματα και να αμφι­σβη­τού­νται, ενίοτε συνο­λικά, εθνικές κυβερ­νή­σεις. Πού; Στα κράτη εκείνα που στο όνομα της Ουκρα­νίας υπε­ρα­σπί­στη­καν και υπε­ρα­σπί­ζο­νται την ειρήνη, το απα­ρα­βί­α­στο των συνόρων και τη δημο­κρα­τική ομα­λό­τητα στην ήπειρό μας. Ο κύριος Putin δεν το κρύβει, ούτε όμως το κρύβει και ο κύριος Erdoğan, που δημο­σίως έχει δηλώσει ότι θα ήθελε άλλη κυβέρ­νηση στην Αθήνα.

Σε ό,τι αφορά τώρα την Ελλάδα, στις γενι­κό­τε­ρες προ­κλή­σεις θα πρέπει ασφαλώς να προ­σθέ­σουμε την επι­θε­τι­κό­τητα των γει­τό­νων μας και ασφαλώς το μετα­να­στευ­τικό. Θα υπάρχει, μάλιστα, σήμερα ενη­μέ­ρωση της αρμό­διας Επι­τρο­πής από τους δύο συναρ­μό­διους Υπουρ­γούς.

Το μετα­να­στευ­τικό, το οποίο αντί των μαζικών κυμάτων που αντι­με­τω­πί­σαμε πριν από δύο και κάτι χρόνια, εμφα­νί­ζε­ται τώρα με το προ­σω­πείο των δήθεν «ανθρω­πι­στι­κών εισβο­λών» από ομάδες οι οποίες όμως μετα­κι­νού­νται συντο­νι­σμένα. Όμως, καμία νέα τακτική των δια­κι­νη­τών και κανένας ελιγμός της Τουρ­κίας δεν αλλάζει τη στάση μας. Σώζουμε αθώους, φυλάμε τα σύνορά μας και ας κοι­τά­ξει η άλλη πλευρά τα δικά της ξέφραγα σύνορα.

Κάνω αυτήν την εισα­γωγή, θέλο­ντας να περι­γράψω το διεθνές περι­βάλ­λον και τις συνέ­πειες, οικο­νο­μι­κές και πολι­τι­κές, που μπορεί να έχει σε κάθε κράτος, γιατί μόνο έτσι θα μπο­ρέ­σουμε να συγκρο­τή­σουμε τις απα­ντή­σεις μας, τόσο σε ευρω­παϊκό, αλλά και σε εθνικό επίπεδο.

Για το πρώτο, το ευρω­παϊκό, δεν υπάρχει αμφι­βο­λία ότι έχει έρθει η ώρα πια να υλο­ποι­η­θούν όσα είχα ειση­γη­θεί στους ομο­λό­γους μου προ επτά ακριβώς μηνών: Πλαφόν στις τιμές του φυσικού αερίου, απο­σύν­δεση των τιμών του φυσικού αερίου με αυτές του ρεύ­μα­τος, με άλλα λόγια, επι­τέ­λους, μια κοινή ευρω­παϊκή απά­ντηση στην κρίση.

Λυπάμαι, αλλά είχα προει­δο­ποι­ή­σει από τους πρώτους για την κρίση την οποία αντι­με­τω­πί­ζουμε τώρα. Τότε, μάλιστα, είχα μιλήσει προ­κα­λώ­ντας και κάποιες αντι­δρά­σεις στις Βρυ­ξέλ­λες, για το δυσκί­νητο «υπε­ρω­κε­ά­νιο» της Ευρώπης που συνήθως αργεί να αλλάξει ρότα.

Τώρα, μετά τις χθε­σι­νές δηλώ­σεις της Προ­έ­δρου της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής, αλλά και την ενερ­γο­ποί­ηση της Τσε­χι­κής Προ­ε­δρίας, θα πω «κάλιο αργά, παρά ποτέ». Θα επι­μείνω, πάντως, ότι κάθε μέρα που περνά χωρίς ενιαία αντί­δραση στην κρίση της ενέρ­γειας, θα μεγα­λώ­νει τα προ­βλή­ματα για όλους τους Ευρω­παί­ους.

Σε εθνικό επίπεδο τώρα, νομίζω ότι η Κυβέρ­νηση έχει απο­δεί­ξει ότι και ξέρει και μπορεί να υψώνει ανα­χώ­ματα στις αυξή­σεις. Το είπε και το έκανε και το κάνει στους λογα­ρια­σμούς του ηλε­κτρι­κού ρεύ­μα­τος. Το λέει και θα συνε­χί­σει να το κάνει όπου και όπως χρειά­ζε­ται.

Προσοχή όμως, οι πόροι δεν είναι ανε­ξά­ντλη­τοι και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αν η πολι­τεία σήμερα είναι σε θέση να στη­ρί­ζει με πάνω από 2 δισε­κα­τομ­μύ­ρια το μήνα τα νοι­κο­κυ­ριά και τις επι­χει­ρή­σεις για τους λογα­ρια­σμούς του ηλε­κτρι­κού ρεύ­μα­τος, το οφείλει και στη συνετή πολι­τική η οποία αύξησε τον δημόσιο πλούτο, ώστε αυτός να μπορεί να επι­στρέ­φε­ται στους πολίτες.

Συνεπώς, τα μέτρα μας θα είναι πάντα μετρη­μένα και χωρίς οι πρό­σκαι­ρες ανάγκες να ναρ­κο­θε­τούν τις εθνικές ανα­γκαιό­τη­τες. Το λέω, γιατί ακούω ή διαβάζω -πάντα συμ­βαί­νει αυτό ξέρετε πριν από τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης- για ένα «τσου­νάμι» επι­κεί­με­νων παροχών, τα οποία συχνά δημιουρ­γούν και ψεύ­τι­κες προσ­δο­κίες.

Σε ένα περι­βάλ­λον αυξη­μέ­νων επι­το­κίων, ο δημό­σιος διά­λο­γος είναι καλό να βασί­ζε­ται στον ρεα­λι­σμό και ο αλη­θι­νός πλη­θω­ρι­σμός δεν χτυ­πιέ­ται με πλαστές πλη­θω­ρι­στι­κές υπο­σχέ­σεις. Και αν, μέχρι στιγμής, πετυ­χαί­νουμε να στη­ρί­ζουμε απο­τε­λε­σμα­τικά την κοι­νω­νία, στο μέτρο των δυνα­το­τή­των μας, είναι γιατί ακριβώς εξα­ντλούμε τα δημο­σιο­νο­μικά περι­θώ­ρια, χωρίς όμως να τα καταρ­γούμε.

Υπομονή, λοιπόν, μέχρι τη Διεθνή Έκθεση της Θεσ­σα­λο­νί­κης, γιατί εκεί θα μπορέσω να παρου­σιάσω το σχέδιό μας και για τον κρίσιμο χειμώνα που έρχεται, αλλά και για τη δεύτερη κυβερ­νη­τική μας θητεία και για την Ελλάδα του 2030.

Στο μεταξύ όμως, η δουλειά μας τρέχει και σήμερα θα εξε­τά­σουμε μια σειρά από σημα­ντικά νομο­σχέ­δια. Το θέμα των επι­συν­δέ­σεων βρί­σκε­ται ήδη στην ευθύνη της Βουλής και της Δικαιο­σύ­νης. Απόλυτη προ­τε­ραιό­τητά μας κατά συνέ­πεια γίνεται η ενερ­γειακή κρίση και η αντι­με­τώ­πισή της, που φαί­νε­ται ότι θα σφρα­γί­σει τους επό­με­νους μήνες. Και όπως είπα, σε αυτό το μέτωπο κινού­μα­στε τόσο στην πατρίδα μας όσο και στην Ευρώπη, όμως δεν πρέπει να κρύ­ψουμε από τους πολίτες την διά­σταση αυτής της συγκε­κρι­μέ­νης απειλής. Είναι μια απειλή άλλης μορφής. Θα έλεγα ότι έχει πολλά κοινά στοι­χεία με την παν­δη­μία, την οποία αντι­με­τω­πί­σαμε πριν από δύο και κάτι χρόνια.

Είναι παγκό­σμια, είναι ασύμ­με­τρη, έχει πολλές ακόμα άγνω­στες παρα­μέ­τρους, ενώ κι αυτή επι­φέ­ρει παράλ­λη­λες συνέ­πειες σε πολλά δια­φο­ρε­τικά πεδία: από την πορεία των εθνικών οικο­νο­μιών και το πορ­το­φόλι του κάθε νοι­κο­κυ­ριού, μέχρι την κοι­νω­νική συνοχή και την καθη­με­ρινή ζωή κάθε τόπου. Ακριβώς γι’ αυτό και η άμυνά μας θα πρέπει να είναι ανάλογη. Αυτό σημαί­νει ότι Πολι­τεία και πολίτες θα πρέπει και πάλι να συστρα­τευ­θούν. Τα κρατικά μέτρα, τα οποία είναι πολλά, θα πρέπει ναι, να συν­δυα­στούν και με αλλαγές στις ατο­μι­κές και στις οικο­γε­νεια­κές συμπε­ρι­φο­ρές. Και οι συλ­λο­γι­κές πρό­νοιες να πλαι­σιώ­νο­νται και από προ­σαρ­μο­γές στις προ­σω­πι­κές μας συνή­θειες που θα λει­τουρ­γούν στην ίδια κατεύ­θυνση.

Με άλλα λόγια, πρέπει και πάλι το κράτος να δείξει τόλμη και ευαι­σθη­σία και η κοι­νω­νία με τη σειρά της να δείξει υπευ­θυ­νό­τητα. Προ­σαρ­μό­ζουμε, ήδη, το σχέδιό μας για τις ενερ­γεια­κές ανάγκες που έρχο­νται, με σκοπό όχι μόνο την ενί­σχυση των πιο αδύ­να­μων, αλλά την μείωση, τη συνο­λική μείωση της κατα­νά­λω­σης ενέρ­γειας, την πρι­μο­δό­τηση της έξυπνης κατα­νά­λω­σης. Θα χρεια­στούμε, κύριε Υπουργέ, μία εκστρα­τεία ευρείας ενη­μέ­ρω­σης για το ζήτημα αυτό, ώστε όλοι να μπορούν να πλη­ρο­φο­ρη­θούν τους πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κούς τρόπους εξοι­κο­νό­μη­σης ρεύ­μα­τος, παράλ­ληλα με τις γενικές ρήτρες, οι οποίες ήδη έχουν τεθεί σε εφαρ­μογή για τη λει­τουρ­γία του Δημο­σίου.

Αυτά για την ώρα και για να έχουμε μία εικόνα του ευρύ­τε­ρου πλαι­σίου που και ο Πρό­ε­δρος Macron απο­κά­λεσε «τη μεγάλη ανα­τροπή, το τέλος των βεβαιο­τή­των», ένα περι­βάλ­λον ασταθές, μέσα στο οποίο τα ισχυρά κράτη είναι μόνο τα σταθερά κράτη και με τη θέση αυτή συμ­φω­νούν -πιστεύω- όλοι οι Έλληνες και θα ήταν καλό να την αντι­λη­φθούν και όσοι ποντά­ρουν σε διε­θνείς δυσκο­λίες, για να κατα­σκευά­ζουν δήθεν εγχώ­ριες κρίσεις. Μίλησα γι’ αυτό στη Βουλή, δεν χρειά­ζε­ται να επε­κταθώ. Το μήνυμα, εξάλλου, έχει σταλεί και εντός και εκτός συνόρων: η Ελλάδα δεν γυρίζει πίσω, ούτε και αλλάζει τις ιστο­ρι­κές της επι­λο­γές. Μένει σταθερή στην τροχιά της Ευρώπης και της φιλε­λεύ­θε­ρης δημο­κρα­τίας, με μία κυβέρ­νηση που απαντά στις προ­κλή­σεις της συγκυ­ρίας, με σύμμαχο την κοι­νω­νία, χωρίς να υπο­κύ­πτει ούτε σε πιέσεις, αλλά ούτε και στις όποιες δικές της αδυ­να­μίες.

Σας βεβαιώνω, ότι πρώτος εγώ δεν ανέ­χο­μαι ούτε υπο­βο­λείς, ούτε συμ­βι­βά­ζο­μαι με τα λάθη μας. Αυτή, άλλωστε, είναι και η μεγάλη μας δύναμη: η αλήθεια, η εμπι­στο­σύνη στον πολίτη και η δουλειά για το παρόν και το μέλλον το οποίο θέλουμε. Έτσι συνε­χί­ζουμε λοιπόν. Και τώρα μπο­ρούμε να ξεκι­νή­σουμε την σημε­ρινή μας ατζέντα».