ΑΣΤΕΙΑΤΟΡΙΟΝ Προσωπικά μη-δεδομένα

Tου Γιώρ­γου Σκα­μπαρ­δώ­νη

Με την τε­χνο­λο­γία που υπάρ­χει σή­με­ρα όλοι γνω­ρί­ζουν, ακόμη και η για­γιά μου, ότι ο κα­θείς ανά πάσα στιγ­μή μπο­ρεί να σε εξευ­τε­λί­σει -να σε δει να κα­του­ράς μία νύχτα σε ένα τσα­ΐ­ρι, να σε πάρει με το κι­νη­τό, να σε ανε­βά­σει στο ίντερ­νετ και να γρά­ψει «δέστε τον αναί­σχυ­ντο Σκα­μπαρ­δώ­νη, που κα­του­ρά­ει νυ­χτιά­τι­κα την πόλη. Δεν έχει σπίτι να πάει να ξα­λα­φρώ­σει;».
 
Αυτά τα ξέ­ρου­με πια και προ­φυ­λα­γό­μα­στε -όλοι τα ξέ­ρου­νε, ακόμη και οι βο­σκοί πάνω στην Πίνδο. Ότι δη­λα­δή τα λε­γό­με­να «προ­σω­πι­κά δε­δο­μέ­να» είναι πια ευά­λω­τα πέραν του ότι είναι πολύ δύ­σκο­λο να κα­θο­ρί­σεις πού στα­μα­τά το ιδιω­τι­κό και πού αρ­χί­ζει το δη­μό­σιο. Κυ­ρί­ως όταν είσαι γνω­στό πρό­σω­πο και ιδίως πο­λι­τι­κός, δη­λα­δή εκ­πρό­σω­πος του λαού, οπότε ανα­πό­φευ­κτα οφεί­λεις να έχεις κά­ποια συ­μπε­ρι­φο­ρά εντός του ευ­πρε­πούς, ακόμη κι αν είσαι sui generis, επι­δει­ξι­μα­νής, πρι­μα­ντό­να και κατά συρ­ρο­ήν προ­βο­κά­το­ρας και θες να σε προ­σέ­χουν, επει­δή ίσως δεν σε αγα­πού­σε επαρ­κώς η μαμά σου.
Η ρήση περί της γυ­ναί­κας του Καί­σα­ρος είναι ορθή. Η ση­μειω­τι­κή της συ­μπε­ρι­φο­ράς των πο­λι­τι­κών προ­σώ­πων, όπως και η χρήση της γλώσ­σας από αυ­τούς και για αυ­τούς είναι δια­φο­ρε­τι­κή, δη­λα­δή οφεί­λει να προ­στα­τεύ­ει το κύρος τους. Δεν μπο­ρείς να πεις για πα­ρά­δειγ­μα ότι ο πρω­θυ­πουρ­γός πήγε στις Βρυ­ξέλ­λες, αλλά με­τέ­βη στις Βρυ­ξέλ­λες. Μπο­ρεί να λέμε τη λέξη «για­λός» στην κα­θη­με­ρι­νή ομι­λία, αλλά στο σχε­τι­κό νο­μο­σχέ­διο μι­λά­με για «αι­για­λό».
Γε­νι­κώς υπάρ­χει μία γλώσ­σα συ­μπε­ρι­φο­ράς και μία γλώσ­σα έκ­φρα­σης που οφεί­λει να πε­ρι­βάλ­λει την εξου­σία και τα αξιώ­μα­τα με κύρος, αλ­λιώς θα γί­νου­με το «μπέ­στε, σκύ­λοι, αλέ­στε». Αυτό ισχύ­ει πα­ντού, σε όλες τις χώρες, ανέ­κα­θεν και θα ισχύ­ει στο δι­η­νε­κές -δεν μπο­ρεί να εμ­φα­νί­ζε­ται ο πρό­ε­δρος της Βου­λής στη Βουλή με σα­γιο­νά­ρες ούτε να μιλά χρη­σι­μο­ποιώ­ντας το ιδί­ω­μα των κα­λιαρ­ντών. Δεν μπο­ρεί να αγο­ρεύ­ει μία κυρία στη Βουλή φο­ρώ­ντας μόνον το στριγκ της. Το πράγ­μα τότε θα κα­τα­ντή­σει Κα­ρα­γκιόζ μπερ­ντέ και το έλα να δεις.
Το τε­λε­τουρ­γι­κό, η θε­α­τρι­κό­τη­τα, η από­δο­ση τιμών, οι ιε­ραρ­χί­ες, το πρω­τό­κολ­λο, η κα­τάλ­λη­λη χρήση της γλώσ­σας προ­στα­τεύ­ουν τους εκ­προ­σώ­πους του εκά­στο­τε λαού και τους τι­μούν -αλ­λιώς θα εξε­λι­χθού­με σε αδια­νό­η­το μπά­χα­λο. Έτσι συ­νέ­βαι­νε πάντα.
Και όσον αφορά τα προ­σω­πι­κά δε­δο­μέ­να, είναι δια­φο­ρε­τι­κό το μέ­γε­θος για έναν τρελό καλ­λι­τέ­χνη, για έναν κα­θη­με­ρι­νό άν­θρω­πο και άλλο για έναν πο­λι­τι­κό, δια­κε­κρι­μέ­νο ή όχι -όταν είναι βέ­βαια πολύ γνω­στός, τότε οφεί­λει να προ­σέ­χει πε­ρισ­σό­τε­ρο και για τους λό­γους που εί­πα­με και γιατί πάντα κά­ποιοι κα­ρα­δο­κούν, για να τον εξευ­τε­λί­σουν, είτε για να λά­βουν πο­λι­τι­κά κέρδη είτε από απλή χαι­ρε­κα­κία ή μο­χθη­ρία. Μπο­ρεί ένας διά­ση­μος καλ­λι­τέ­χνης όχι μόνον να μη φο­βά­ται ένα σκάν­δα­λο, αλλά και να το προ­κα­λεί (άπει­ρες πε­ρι­πτώ­σεις υπάρ­χουν), αλλά για έναν πο­λι­τι­κό θα ήταν κα­τα­στρο­φι­κό, ακόμη κι αν αφορά την προ­στα­τευ­μέ­νη ιδιω­τι­κή ζωή του -ας πούμε η πε­ρί­πτω­ση Κλί­ντον με τη γνω­στή απο­μυ­ζη­τι­κή κυρία.
Η πρό­σφα­τη πε­ρί­πτω­ση του λε­γό­με­νου «κα­ρό­του» είναι θε­α­μα­τι­κή. Και αν ισχύ­ει το βί­ντεο, τότε ο πρω­τα­γω­νι­στής θα έπρε­πε ήδη μόνος του να είχε απο­συρ­θεί δια­κρι­τι­κά, αλλά δεν το έπρα­ξε. Και προ­βλέ­πε­ται ότι το κό­στος πια θα είναι ασυ­γκρί­τως με­γα­λύ­τε­ρο, γιατί, ενώ το θέμα θα είχε ήδη ξε­χα­στεί, αν βγει το βί­ντεο και μά­λι­στα αρ­γό­τε­ρα, σε προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο, τότε η ζημιά θα είναι απεί­ρως χει­ρό­τε­ρη και για το λόγο ότι ο πο­λι­τι­κός χώρος του πρω­τα­γω­νι­στή κατά τα ειω­θό­τα επέ­δει­ξε διά­θε­ση χον­δροει­δούς συ­γκά­λυ­ψης, έλ­λει­ψη ευαι­σθη­σί­ας. Αντί να λύσει το θέμα πά­ραυ­τα, μιλά για πα­ρα­βί­α­ση προ­σω­πι­κών δε­δο­μέ­νων -κάτι σαν την υπό­θε­ση Μπαλ­τά­κου από την ανά­πο­δη. Σαφώς οφεί­λου­με να σε­βό­μα­στε τα προ­σω­πι­κά δε­δο­μέ­να, αλλά ποιο είναι το όριο; Εάν ένας πο­λι­τι­κός βγαί­νει στο ίντερ­νετ και κάνει αυτά τα εξω­φρε­νι­κά που λέ­γε­ται ότι κάνει ενώ­πιον ολό­κλη­ρης πα­ρέ­ας αγνώ­στων, τότε για ποια δε­δο­μέ­να μι­λά­με;
Εμείς ως πο­λί­τες ας δε­χτού­με ότι ήταν απλή επι­πο­λαιό­τη­τα της νε­ό­τη­τας. Όμως στην πο­λι­τι­κή δυ­στυ­χώς δεν υπάρ­χει έλεος. Εκτός και αν υπάρ­χει επι­λε­κτι­κό έλεος, αλλά μάλ­λον θα απο­δει­χτεί πως δεν υπάρ­χει.

makthes.gr