Αντριου Λιβέρης: Σταθερή χώρα με πολλές ευκαιρίες πλέον η Ελλάδα – Ποιος είναι ο γιος μεταναστών από το Καστελόριζο

Ποιος είναι ο γιος μετα­να­στών από το Καστε­λό­ριζο που γεν­νή­θηκε στην Αυστρα­λία και έφτασε να γίνει ένας από τους μακρο­βιό­τε­ρους επι­κε­φα­λής της αμε­ρι­κα­νι­κής πολυ­ε­θνι­κής του Fortune 500, όπως και σύμ­βου­λος των Κλίντον, Ομπάμα και Τραμπ

Η ιστορία της οικο­γέ­νειάς του κάλ­λι­στα θα μπο­ρούσε να απο­τε­λεί σενάριο ελλη­νι­κής ταινίας του ’60. Η ανα­ζή­τηση για μια καλύ­τερη τύχη στην Αυστρα­λία και η διαφυγή από τη φτώχεια του Καστε­λό­ρι­ζου στις αρχές του περα­σμέ­νου αιώνα συνο­δεύ­τηκε από αλλε­πάλ­ληλα χτυ­πή­ματα της μοίρας. Κορυ­φαία όλων βέβαια ο αδό­κη­τος χαμός του παππού μόλις λίγα χρόνια μετά τη μετα­νά­στευση, γεγονός που άφησε τη γιαγιά με τρία μικρά παιδιά να παλεύ­ουν για τα προς το ζην στο Ντάρ­γουιν, αλλά και αργό­τερα, όταν όλα έδει­χναν να μπαί­νουν σε μια σειρά, η ξαφνική απώλεια του πατέρα του όταν ο ίδιος ήταν μόλις 14 ετών. Αυτά ήταν όμως που σφυ­ρη­λά­τη­σαν τον χαρα­κτήρα του Αντριου Λιβέρη στην εκπλη­κτική πορεία που είχε, φτά­νο­ντας να γίνει ένας από τους μακρο­βιό­τε­ρους επι­κε­φα­λής μεγάλης αμε­ρι­κα­νι­κής πολυ­ε­θνι­κής του Fortune 500, της πάλαι ποτέ Dow Chemical, την οποία συγ­χώ­νευσε στο τέλος της καριέ­ρας του με την DuPont σε ένα deal 130 δισ. (!) σχη­μα­τί­ζο­ντας έναν κολοσσό της χημικής βιο­μη­χα­νίας.

Μεταξύ άλλων, ήταν και σύμ­βου­λος των προ­έ­δρων των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον, Μπαράκ Ομπάμα και Ντό­ναλντ Τραμπ. «Δύο γενιές πάλεψαν αδιά­κοπα ώστε να έρθω εγώ για να ζήσω τις καλύ­τε­ρες μέρες», έχει πει στο παρελ­θόν. Και γι’ αυτό ακόμη και σήμερα δηλώνει πως νιώθει βαθύ­τατα την υπο­χρέ­ωση να επι­στρέ­ψει κάτι πίσω στην κοι­νω­νία. Είτε αφορά τον τόπο της βάσης του στην Αυστρα­λία, το Μπρί­σμπεϊν, όπου εσχάτως ανέλαβε και την προ­ε­δρία της Οργα­νω­τι­κής Επι­τρο­πής για την υπο­ψη­φιό­τητα ανά­λη­ψης των Ολυ­μπια­κών Αγώνων του 2032, ως την Ελλάδα και το μικρό Καστε­λό­ριζο, το οποίο δεν παύει να επι­σκέ­πτε­ται. Ψυχή του Hellenic Initiative (σ.σ.: της Ελλη­νι­κής Πρω­το­βου­λίας), ενός Μη Κερ­δο­σκο­πι­κού Οργα­νι­σμού που ένωσε τη Δια­σπορά πριν από δέκα χρόνια, στην πρώτη κορύ­φωση της ελλη­νι­κής κρίσης, με έναν σκοπό, να βοη­θή­σει την Ελλάδα να γυρίσει σελίδα. Ανοί­γο­ντας ένα παρά­θυρο για το νέο ελλη­νικό επι­χει­ρείν στη διεθνή επεν­δυ­τική κοι­νό­τητα, πιέ­ζο­ντας στο διεθνές σκηνικό για τις ελλη­νι­κές θέσεις, αλλά και χρη­μα­το­δο­τώ­ντας δράσεις για την επα­νεκ­παί­δευση ή την από­κτηση νέων δεξιο­τή­των από χιλιά­δες Ελληνες, νέους και μη.

Η ιδέα

«Ημουν στην Αμερική και συζη­τούσα με τον Τζορτζ Στάμας (σ.σ.: τον έτερο πρω­τερ­γάτη της Πρω­το­βου­λίας) για όσα συνέ­βαι­ναν στην Ελλάδα και πόσο άδικη ήταν η εικόνα που μετα­δι­δό­ταν για τη χώρα και τους Ελληνες εκείνη την εποχή», λέει στο «business stories» ο κ. Λιβέρης, σε μια συζή­τηση που γίνεται στο περι­θώ­ριο των εκδη­λώ­σεων στην Αθήνα για τα δέκα χρόνια του Hellenic Initiative. Και εξι­στο­ρεί: «Τον ρώτησα λοιπόν γιατί οι Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νοί δεν βοηθούν την Ελλάδα και τους Ελληνες. Μου απά­ντησε, θυμάμαι, “επειδή δεν πιστεύ­ουμε ότι μπορούν να βοη­θή­σουν τους εαυτούς τους”. Και τότε τον προ­έ­τρεψα: “Γιατί δεν τους μαθαί­νουμε εμείς να βοη­θή­σουν τους εαυτούς τους;”. Η απά­ντησή του ήταν “μα δεν θέλουν να μάθουν”. Τότε του είπα ότι αυτό δεν το πιστεύω, ότι θεωρώ πως οι Ελληνες πιστεύ­ουν στην ομαδική δουλειά. “Οχι, οι Ελληνες δεν το δέχο­νται, έχουν μεγάλο εγωισμό”, μου απά­ντησε. Στο τέλος όμως τον έπεισα εξη­γώ­ντας του ότι προ­σω­πικά πιστεύω στη φιλία, στη συνερ­γα­σία, στην κοι­νό­τητα, στην… παρέα, μια ελλη­νική λέξη με τόση σημασία. Οπότε του λέω: “Πάμε να δοκι­μά­σουμε και ό,τι γίνει”. Και έτσι ξεκι­νή­σαμε να προ­σελ­κύ­ουμε κόσμο στην Πρω­το­βου­λία και να κάνουμε πράγ­ματα, φτά­νο­ντας σήμερα, δέκα χρόνια μετά, να θεω­ρούμε ότι έχουμε φτιάξει θεμέλια για κάτι καλό, για κάτι που θα διαρ­κέ­σει στο πέρασμα του χρόνου προ­σφέ­ρο­ντας κατα­λυ­τική βοήθεια. Ηδη έχουμε βοη­θή­σει 149 φιλαν­θρω­πι­κές οργα­νώ­σεις και πρω­το­βου­λίες στη χρη­μα­το­δό­τησή τους. Πάνω από 200 entrepreneurs με τις επι­χει­ρη­μα­τι­κές ιδέες τους παρου­σιά­στη­καν ενώπιόν μας και θεωρώ ότι βοη­θή­σαμε σημα­ντικά κάποια success stories του νέου επι­χει­ρείν, βοη­θή­σαμε στην εκπαί­δευση εκα­το­ντά­δων ανθρώ­πων. Και αυτά είναι μόλις η κορυφή του παγό­βου­νου. Δέκα χρόνια μετά, όχι μόνο εξα­κο­λου­θούμε να είμαστε εδώ, αλλά έχουμε μεγα­λώ­σει κατα­φέρ­νο­ντας να δια­συν­δέ­σουμε τη Δια­σπορά με τα ελλη­νικά πράγ­ματα και ο κόσμος πιστεύει σε αυτό. Οπότε τώρα πρέπει να το μεγα­λώ­σουμε κι άλλο», τονίζει.

«Σταθερή χώρα με ευκαι­ρίες η Ελλάδα»

Ο ίδιος εμφα­νί­ζε­ται αισιό­δο­ξος για την ελλη­νική οικο­νο­μία. Οι προ­κλή­σεις μπορεί να είναι μεγάλες μπροστά λόγω του νέου διε­θνούς περι­βάλ­λο­ντος, ωστόσο το «σοκ και δέος» που πέρασε η ελλη­νική οικο­νο­μία την προη­γού­μενη δεκα­ε­τία τής δίνουν σήμερα τα περι­θώ­ρια για να μην εγκλω­βι­στεί σε μια στα­σι­μό­τητα, την οποία ο κ. Λιβέρης φοβάται για τις μεγάλες οικο­νο­μίες. Ειδικά καθώς βλέπει τη φετινή χρονιά, την πρώτη ουσια­στικά μετά τον COVID-19, να εξε­λίσ­σε­ται ιδανικά για την Ελλάδα. «Προ­φα­νώς υπάρ­χουν ακόμα θέματα και επίσης μεγάλα προ­βλή­ματα από το νέο διεθνές περι­βάλ­λον. Ωστόσο, φαί­νε­ται ότι η Ελλάδα έχει επα­νέλ­θει με πολύ ισχυρό ρυθμό μετά τον COVID-19.

Ο του­ρι­σμός φέτος δου­λεύει full, και αυτό προ­φα­νώς θα βοη­θή­σει τη συνο­λική εικόνα», λέει ο ίδιος. Σπεύδει βέβαια να υπο­γραμ­μί­σει πως η στα­θε­ρό­τητα είναι αυτή που απο­τε­λεί τον κινη­τή­ριο μοχλό της οικο­νο­μίας. «Η ανά­καμψη θέλει στα­θε­ρό­τητα. Η Ελλάδα την έχει σήμερα. Και αυτό σημαί­νει ότι οι επι­χει­ρή­σεις του κόσμου πηγαί­νουν καλά… οι αγορές ομο­λό­γων πηγαί­νουν καλά, γενικά είναι κάτι που αρέσει στη χρη­μα­τα­γορά και επο­μέ­νως τα μηνύ­ματα είναι καλά. Η κυβέρ­νηση τα κατά­φερε με σκληρή δουλειά. Εχτισε αξιο­πι­στία της χώρας στην Ε.Ε. και στους επεν­δυ­τές. Και οι επεν­δυ­τές άρχισαν να αντι­με­τω­πί­ζουν δια­φο­ρε­τικά τη χώρα», σημειώ­νει ο κ. Λιβέρης και προ­σθέ­τει ότι «υπάρ­χουν λοιπόν πολλές ευκαι­ρίες στη χώρα, στην αγρο­δια­τροφή, στον του­ρι­σμό, στις ΑΠΕ, στους αγωγούς, στα logistics. Η τοπο­θε­σία εξάλλου της Ελλάδας στη Μεσό­γειο της δίνει ένα μεγάλο αβαντάζ. Επο­μέ­νως, αυτό είναι ένα μήνυμα το οποίο κυκλο­φο­ρεί στον κόσμο. Η Ελλάδα είναι μια σταθερή χώρα με αρκετές ευκαι­ρίες».

Παρ’ όλα αυτά, ο ίδιος θεωρεί ότι η παγκό­σμια οικο­νο­μία έχει εισέλ­θει σε περίοδο προ­σαρ­μο­γής που θα επη­ρε­ά­σει τους πάντες. «Υφεση, πλη­θω­ρι­σμός, αύξηση επι­το­κίων. Ολα αυτά απο­τε­λούν μια προ­σαρ­μογή που θα τη νιώ­σουμε όλοι πολύ έντονα τους επό­με­νους έξι με 12 μήνες. Ελπίζω αυτό να εξο­μα­λυν­θεί αργό­τερα», υπο­γραμ­μί­ζει.

Το Καστε­λό­ριζο

Πέραν όμως των οικο­νο­μι­κών δυσκο­λιών που βρί­σκο­νται εν όψει, ο κ. Λιβέρης στέ­κε­ται και στις γεω­πο­λι­τι­κές ανα­τα­ρά­ξεις. Η κλι­μά­κωση δε της έντασης με την Τουρκία είναι κάτι που τον βαραί­νει προ­σω­πικά, χωρίς να το κρύβει, μια και το νησί του, το Καστε­λό­ριζο, βρί­σκε­ται στην προ­με­τω­πίδα. «Δεν σας κρύβω ότι είναι κάτι που με ανη­συ­χεί πολύ. Το νησί είναι μόλις 3 χιλιό­με­τρα από την Τουρκία, το νοτιο­α­να­το­λικό άκρο της Ελλάδος στη Μεσό­γειο, μία περιοχή την οποία πρέπει να προ­σέ­χεις διαρκώς. Μην ξεχνάτε ότι μόλις από τη δεκα­ε­τία του ’40 και μετά ενσω­μα­τώ­θηκε στο ελλη­νικό κράτος, ενώ κουβαλά και μια ταρα­χώδη ιστορία. Γι’ αυτό και πρέπει να δια­σφα­λί­σουμε ότι θα παρα­μεί­νει ελλη­νικό», λέει ο κ. Λιβέρης.

Σε αυτό, εκτιμά, βοηθούν και τα νέα δεδο­μένα που έχει φέρει η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρα­νία, αλλά και η αντί­δραση του Δυτικού κόσμου. «Εστειλε ένα μήνυμα στον ελεύ­θερο κόσμο πως τελικά τίποτα δεν είναι ελεύ­θερο και ότι πρέπει να δου­λεύ­εις και να παλεύ­εις διαρκώς για την ελευ­θε­ρία, να μην τη θεωρείς δεδο­μένη. Και πρέπει να προ­στα­τεύ­ουμε και να προ­βάλ­λουμε το αξιακό σύστημα που συνο­δεύει τη Δημο­κρα­τία και το δικαί­ωμα του καθένα ξεχω­ρι­στά να εκφέρει την άποψή του, κάτι βέβαια που στην Τουρκία δεν υπάρχει πλέον», σημειώ­νει.

Αν και στην Ελλάδα ήρθε για λίγες μόνο μέρες, φρό­ντισε να περάσει από το Καστε­λό­ριζο, όπου έχει στενούς δεσμούς. «Κατά­φερα και πήγα το Σαβ­βα­το­κύ­ριακο. Ηταν θαυ­μά­σια. Εχω το σπίτι μου, έχω τα ξαδέρ­φια μου. Γενικά είμαι ερω­τευ­μέ­νος με το νησί και γενικά προ­σπαθώ να συμ­με­τέχω σε πράγ­ματα. Βοηθώ όσο μπορώ με κάποιες φιλαν­θρω­πίες κ.κπ. Είδα τον κόσμο τις προη­γού­με­νες μέρες, είναι σαν μια μεγάλη οικο­γέ­νεια. Περ­πα­τάς στο λιμάνι, κάθεσαι στο Μαν­δράκι, πίνεις τον καφέ σου, είναι ένα χωριό», λέει ο κ. Λιβέρης.

Η συζή­τησή μας κλείνει με το νέο πρό­τζεκτ που έχει ανα­λά­βει ο κ. Λιβέρης για την Αυστρα­λία, να ηγηθεί των προ­σπα­θειών για την ανάληψη των Ολυ­μπια­κών Αγώνων του 2032 από το Μπρί­σμπεϊν, την πόλη όπου φοίτησε και μεγά­λωσε. «Μόλις ξεκι­νή­σαμε. Αυτή τη στιγμή χτίζω την ομάδα της Οργα­νω­τι­κής Επι­τρο­πής και γενικά είμαστε ενθου­σια­σμέ­νοι με αυτό. Υπο­λο­γίζω ότι τελικά θα φτά­σουμε τους 3.000 ανθρώ­πους που θα εργα­στούν γι’ αυτή την ιστορία. Μάλιστα αυτές τις ημέρες ψάχνω για τον διευ­θύ­νο­ντα σύμ­βουλο. Και ως Ελληνας και ως Αυστρα­λός αισθά­νο­μαι μεγάλη τιμή γι’ αυτό. Προη­γου­μέ­νως με ρωτή­σατε για τα συναι­σθή­ματα που έχω για το Καστε­λό­ριζο. Πρέπει να σας πως ότι νιώθω εξίσου παθια­σμέ­νος για την κλη­ρο­νο­μιά μου, ότι θα συμβάλω στο να γίνουν οι Ολυ­μπια­κοί Αγώνες στην Αυστρα­λία, στην πόλη μου. Και έχοντας ελλη­νική κατα­γωγή, κατα­λα­βαί­νετε ότι αυτό πηγαί­νει σε άλλο επίπεδο. Οπότε είμαι πολύ ευχα­ρι­στη­μέ­νος», τόνισε κλεί­νο­ντας την κου­βέ­ντα. Ανα­νέ­ωσε όμως το ραντε­βού με τους συγ­γε­νείς και τους φίλους του στο Καστε­λό­ριζο τον Αύγου­στο. «Βέβαια, θα ξανάρθω τον επόμενο μήνα. Φεύγω τώρα στις ΗΠΑ, αλλά τον Αύγου­στο θα επα­νέλθω», μας λέει.

Η ιστορία

Ο Αντριου Λιβέρης γεν­νή­θηκε το 1954 στο Ντάρ­γουιν της Αυστρα­λίας. Εγγονός Ελλήνων μετα­να­στών, με πατέρα από το Καστε­λό­ριζο και μητέρα από τη Ρόδο. Ο παππούς του, λίγο μετά τη μετα­νά­στευση στην Αυστρα­λία, αρρώ­στησε βαριά και πέθανε αφή­νο­ντας την οικο­γέ­νεια πολύ φτωχή, να πασχί­ζει να τα βγάλει πέρα.

Ο πατέρας του ήταν μαρα­γκός σε εργο­στά­σια και η μητέρα του, που δεν ήξερε καλά αγγλικά, έμενε σπίτι να φρο­ντί­ζει εκείνον και τις δύο αδελφές του. Μόλις 14 ετών θα μείνει ορφανός από πατέρα. Η οικο­γέ­νεια λίγο καιρό μετά θα μετα­κο­μί­σει στο Μπρί­σμπεϊν.

Οπως και ο πατέρας του, έτσι και ο Αντριου Λιβέρης έμεινε ορφανός νωρίς, σε ηλικία 14 ετών. Το κενό αυτό κάλυψε στη ζωή του ο θείος Λάζαρος, ο μικρό­τε­ρος αδερφός του πατέρα του. Εκείνος είδε από νωρίς ότι ο Αντριου ήταν έξυπνος και πάντα ο καλύ­τε­ρος μαθητής. Ηταν εκείνος που τον ώθησε να σπου­δά­σει και να κάνει μεγάλα όνειρα.

Σπού­δασε χημικός μηχα­νι­κός. Κορυφή της τάξης του στο Πανε­πι­στή­μιο του Queensland, πολλές εται­ρείες πρό­τει­ναν στον νεαρό Αντριου συνερ­γα­σία προτού καλά-καλά πάρει το πτυχίο. Επέλεξε να συνερ­γα­στεί με την Dow Chemicals, μια γιγα­ντιαία πολυ­ε­θνική εται­ρεία στην οποία εργά­στηκε για 43 χρόνια. Αρχί­ζο­ντας από χαμηλά και ανε­βαί­νο­ντας όλη τη σκάλα της ιεραρ­χίας, έως την κορυφή. Τα τελευ­ταία 14 χρόνια υπήρξε ο CEO της εται­ρείας, μέχρι τη συντα­ξιο­δό­τησή του. Σε αυτό το ταξίδι που άρχισε απο την Αυστρα­λία, συνε­χί­στηκε στην Ασία και κορυ­φώ­θηκε στις Ηνω­μέ­νες Πολι­τειές της Αμε­ρι­κής, ο Αντριου Λιβέρης είχε δίπλα του διαρκώς την σύζυγό του Πόλα, λιβα­νέ­ζι­κης κατα­γω­γής. Μαζί απέ­κτη­σαν 3 παιδιά. Στην καριέρα του υπήρξε σύμ­βου­λος τριών δια­φο­ρε­τι­κών Αμε­ρι­κα­νών προ­έ­δρων, του Κλίντον, του Ομπάμα και του Τραμπ. Αφού κατέ­κτησε το αμε­ρι­κά­νικο όνειρο, έγραψε το βιβλίο «Make it in America: The case for re-inventing the economy».

Πηγή newmoney.gr