Δημήτρης Γάκης: Μας έφυγε ο καλοσυνάτος γίγαντας Σωτήρης Φωκάς

Μια δυνατή γροθιά χτύπησε το στομάχι μας και βούρ­κω­σαν τα μάτια μας. Ο Σωτήρης Φωκάς, ο Σώτος, ο ψηλός, ο καλο­συ­νά­τος γίγα­ντας, η εμβλη­μα­τική αγω­νι­στική και συνάμα κουλ­του­ριά­ρικη μορφή,  αυτή τη φορά έφυγε μόνιμα. Όσο απλά έζησε τόσο απλά και μας χαι­ρέ­τησε. Έπεσε κου­ρα­σμέ­νος από το μπάνιο να κοι­μη­θεί και δεν θέλησε να ξυπνή­σει. Το όνειρο φαί­νε­ται του παρα­δεί­σου τον κυρί­ευσε και άφησε την ματαιο­δο­ξία της γης και την μικρό­τητα των ανθρώ­πων για να πάει εκεί που του αξίζει.

Στο άκουσμα του θανάτου του Σωτήρη ο νους όλων μας γύρισε στο παρελ­θόν θυμή­θηκε τις παρέες, τις ατέ­λειω­τες ιδε­ο­λο­γι­κές συζη­τή­σεις, θυμή­θηκε το πλατύ χαμό­γελο του που το μοίραζε αδια­κρί­τως σε όλους. Θυμή­θηκε εκείνη την αρχο­ντική περ­πα­τη­σιά και την κίνηση που ηταν η έκφραση των ονείρων του  και η αγάπη του στους ανθρώ­πους.

Ζήσαμε με το Σωτήρη ατέ­λειω­τες στιγμές, όμορφες στιγμές. Με τις ιδέες της ανα­νε­ω­τι­κής αρι­στε­ράς που είχε εστερ­νι­στεί κι εμείς με τις ιδέες της κομου­νι­στι­κής αρι­στε­ράς πορευ­τή­καμε στο δύσκολο δρόμο της ενό­τη­τας τους και δημιουρ­γή­σαμε τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ. Ήταν ένα αμοι­βαίο μπό­λια­σμα του προ­βλη­μα­τι­σμού μας και ο Σωτήρης είχε την ικα­νό­τητα αυτό το μπό­λια­σμα να το κάνει πετυ­χη­μένα και παρα­γω­γικά. Η ιδε­ο­λο­γική του αλλά και η τεχνο­κρα­τική του κατάρ­τιση δε σου άφηναν περι­θώ­ρια μεγάλων δια­φω­νιών. Ήταν βλέπετε κι αυτό το ύφος του το ευγε­νικό το μελι­στά­λα­χτο που σε κέρ­δι­ζαν. Είχε κατα­φέ­ρει την ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τική του άποψη να την τεκ­μη­ριώ­νει με την τεχνο­ε­πι­στη­μο­νική του γνώση.

Ο Ψηλός ήταν ένας ήπιος μα και εκρη­κτι­κός χαρα­κτή­ρας.Ήπιος στις συζη­τή­σεις του τρα­πε­ζιού, εκρη­κτι­κός όταν το πρό­βλημα πήγαινε να εκτρα­χυν­θεί από το πολι­τικό πλαίσιο που όλοι υπη­ρε­τού­σαμε.

Ήταν όμως και φοβερά ευαί­σθη­τος πλη­γώ­νο­νταν εύκολα. Όταν δεν αντι­δρούσε ξέραμε ότι το πρό­βλημα ήταν μεγάλο και ο Σώτος τα έβαζα όλα μέσα του. Δια­πι­στώ­σαμε στην πορεία ότι αυτό τελικά του προ­κα­λούσε μία αθροι­στική απο­γο­ή­τευση, μια μεγάλη απο­γο­ή­τευση και αυτή η απο­γο­ή­τευση σε πολλούς από εμάς  δημιουρ­γούσε μεγάλες ενοχές. Το απο­κού­μπι μας και πάλι ήταν ο Σωτήρης!. Παρότι γνω­ρί­ζαμε ότι η απο­γο­ή­τευση του ήταν μεγάλη για να απα­λύ­νουμε τις ενοχές μας περ­νού­σαμε οπωσ­δή­ποτε από το γραφείο του στο ισόγειο της νομαρ­χίας. Εκεί οι κου­βέ­ντες του πεντά­λε­πτου του δεκα­λέ­πτου ήταν αρκετό για να μας απο­ε­νο­χο­ποι­ή­σουν σε ένα βαθμό. Αυτή ήταν η μεγα­λο­πρέ­πεια του Σωτήρη σε ενο­χο­ποιούσε από τις ενοχές σου παρότι τον είχες πλη­γώ­σει με τόση απο­γο­ή­τευση.

Ήταν παρών σε όλες τις μάχες. Τις πολι­τι­κές τις κοι­νω­νι­κές τις πολι­τι­σμι­κές τις αθλη­τι­κές. Ήταν ο πρώτος Γραμ­μα­τέας του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ το 1989. Υπήρξε από τους στυ­λο­βά­τες της μεγάλης αυτο­διοι­κη­τι­κής παρά­τα­ξης του 6,7%. Ήταν από τους μαχητές για την υπε­ρά­σπιση του Εθνικού Θεάτρου Ρόδου. Ηταν από τους ιδε­ο­λο­γι­κούς ανα­ζη­τη­τές του μέλ­λο­ντος της χώρας και της περιο­χής μας με το βιβλίο του

“Η Δωδε­κά­νη­σος στο κατώφλι της νέας χιλιε­τίας”.

Μαχες στους δρόμους, στο πεζο­δρό­μιο, στα καφε­νεία, στις πλα­τείες. Ο Σωτήρης πάντα μπρο­στά­ρης και στα θέματα περι­βάλ­λο­ντος.

Η εικόνα του Ψηλού με εκείνη την μαύρη τσάντα κρε­μα­σμένη στον ώμο και το χαμό­γελο κρε­μα­σμένο στα χείλη του, κέρ­δι­σαν την συμπά­θεια και την αγάπη του κόσμου. Αργό­τερα η μάχη στην νομαρ­χία και η επόμενη μέρα του προ­κά­λε­σαν μια απο­γο­ή­τευση και τον οδή­γη­σαν σιγά σιγά στην απο­στα­σιο­ποί­ηση. Διάλεξε είτε τον “περι­στε­ρώνα” είτε το ισόγειο γραφείο στην νομαρ­χία μακριά από το κέντρο εξου­σίας. Ανα­πο­λώ­ντας το παρελ­θόν και κάνο­ντας μια αυτο­κρι­τική, έστω και τώρα, θέλω όσο με ανα­λο­γεί να ζητήσω συγνώμη από τον Σώτο για την πολι­τική μας συμπε­ρι­φορά που οδή­γη­σαν στην πολι­τική απο­γο­ή­τευση και στην πολι­τική και κοι­νω­νική του αδρα­νο­ποί­ηση. Είναι ενοχές που θα τις κου­βα­λάμε.

Ο Σωτήρης ήταν ένας ήρεμος μα και εκρη­κτι­κός χαρα­κτή­ρας.

Όταν θύμωνε πολύ ο Σώτος δεν αντι­δρούσε δια­φω­νώ­ντας όπως όταν θυμώνει λιγο. Σηκω­νό­ταν πάνω άνοιγε την πόρτα και έφευγε. Μετά από λίγο η πόρτα ξανά­νοιγε και το πλατύ του χαμό­γελο πλημ­μύ­ριζε το χώρο. Μας ανα­θάρ­ρηνε, μας ανα­ζο­ω­γω­νούσε. Αυτό το πλατύ χαμό­γελο της επι­στρο­φής δυστυ­χώς δεν θα το ξανα­δούμε πια.

Συλ­λυ­πού­μαι  βαθιά την αγα­πη­μένη του γυναίκα Μαριο­λίνα και τα παιδιά του.

Ρόδος 18-7-2022

Δημή­τρης Γάκης