ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Εστιατόριο «Μαυρίκος» στη Λίνδο: Ενας πραγματικός φάρος για το νησί!

news room 8 λεπτά ανάγνωση
ΜΑΥΡΙΚΟΣ
Ενας πραγματικός φάρος για το νησί!

ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ «ΜΑΥΡΙΚΟΣ» ΣΤΗ ΛΙΝΔΟ

Ο«Μαυ­ρί­κος» στη Λίνδο μετρά 110 χρόνια παρου­σίας στην τοπική γαστρο­νο­μική σκηνή, απο­τε­λώ­ντας ανα­πό­σπα­στο κομμάτι της νεό­τε­ρης ιστο­ρίας της Ρόδου. Απέ­σπασε δεκάδες βραβεία και δια­κρί­σεις και έλαβε δοξα­στι­κές κρι­τι­κές στα μεγα­λύ­τερα περιο­δικά του κόσμου (Stern, New York Times, The Mail, Esquire).

Στον «Μαυρίκο» φιλο­ξε­νή­θη­καν μεγάλες προ­σω­πι­κό­τη­τες, οι Ωνά­ση­δες, οι Νιάρχοι, οι Γου­λαν­δρή­δες, ο Τζιο­βάνι Ανιέλι, οι Pink Floyd, ο Γιουλ Μπρίνερ, η Μπάρ­μπρα Στράι­ζαντ, ο Γκρέ­κορι Πεκ, ο Ντέι­βιντ Νίβεν, ο Άντονι Κουίν, ο Άντονι Κουέιλ, ο Στάνλεϊ Μπέικερ και τόσοι άλλοι που έμαθαν να λατρεύ­ουν την αυθε­ντική ροδί­τικη κουζίνα.

Για την εντυ­πω­σιακή πορεία από το 1912 που ιδρύ­θηκε το εστια­τό­ριο από τον παππού του έως σήμερα, μιλά στη «δ» ο Δημή­τρης Μαυ­ρί­κος. Μαζί με τον αδελφό του Μιχάλη, κρατά τα ηνία του εστια­το­ρίου και εξηγεί πώς ένα “ταπεινό” σπα­να­κό­ρυζο έκανε την Βασί­λισσα Σοφία της Ισπα­νίας να δακρύ­σει και να ζητήσει από τη συνο­δεία της να παύσει η τήρηση του βασι­λι­κού πρω­το­κόλ­λου!

Όπως χαρα­κτη­ρι­στικά ανα­φέ­ρει, ο χρόνος κύλησε χωρίς να το συνει­δη­το­ποι­ή­σουν. Οδηγός σε αυτή τη δια­δρομή ήταν πάντα η μεγάλη αγάπη. «Αγαπάμε αυτό που κάνουμε μέσα από τα φυλ­λο­κάρ­δια μας. Με αυτή την αγάπη πορευ­τή­καμε όλα αυτά τα χρόνια και φθάσαμε ως εδώ», ανα­φέ­ρει ο Δημή­τρης Μαυ­ρί­κος χαρα­κτη­ρι­στικά.

Κύριε Μαυρίκο, έχουν περάσει 110 χρόνια από τότε που ιδρύ­θηκε το εστια­τό­ριό σας. Πρό­κει­ται προ­φα­νώς για μία μονα­δική ή έστω σπάνια περί­πτωση σε πανελ­λή­νια κλίμακα. Πώς πέρασαν όλα αυτά τα χρόνια, πώς κατα­φέ­ρατε να δια­νύ­σει το εστια­τό­ριο αυτή τη μεγάλη δια­δρομή;

Το εστια­τό­ριο «Μαυ­ρί­κος» ιδρύ­θηκε το 1912 από τον παππού μας ο οποίος επέ­στρεψε στη Ρόδο στην αρχή της περιό­δου της Ιτα­λο­κρα­τίας από τη Μασ­σα­λία όπου έζησε κάποια χρόνια πλάι στο θείο του που δια­τη­ρούσε ένα μπιστρό κοντά στο παλιό λιμάνι.

Στην αρχή, το εστια­τό­ριό μας βρι­σκό­ταν σε άλλο σημείο. Από το 1933 βρί­σκε­ται στη θέση που είμαστε σήμερα. Πώς πέρασαν 110 χρόνια από τότε, δεν μπορώ να το εξηγήσω. Είναι απί­στευτο, όμως αληθινό.

Αυτό όμως που μπορώ να πω με πλήρη βεβαιό­τητα, είναι ότι αυτή τη δουλειά ο παππούς και ο πατέρας μας την έκαναν με μεγάλο μεράκι, το οποίο κλη­ρο­νο­μή­σαμε εγώ με τον αδερφό μου τον Μιχάλη. Αγαπάμε αυτό που κάνουμε μέσα από τα φυλ­λο­κάρ­δια μας. Με αυτή την αγάπη πορευ­τή­καμε όλα αυτά τα χρόνια και φθάσαμε ως εδώ.

Από το εστια­τό­ριό σας έχουν περάσει μεγάλες προ­σω­πι­κό­τη­τες του διε­θνούς τζετ σετ. Ποιους θυμάστε πιο έντονα; Ποιος σας έκανε τη μεγα­λύ­τερη εντύ­πωση;

Έχουμε φιλο­ξε­νή­σει τις δεκα­ε­τίες του ’70 του ‘80 του ‘90 μέχρι και σήμερα μεγάλες προ­σω­πι­κό­τη­τες του διε­θνούς Jet Set όπως είπατε, βασι­λείς, εφο­πλι­στές, πολι­τι­κούς, καλ­λι­τέ­χνες, αστέρες του Χόλι­γουντ….

Αυτό που θυμάμαι έντονα ως παιδί, ήταν όταν έφθαναν στη Λίνδο οι Ωνά­ση­δες με τη περί­φημη θαλα­μηγό «Χρι­στίνα» και οι Νιάρχοι με την «Κρεολή», ίσως το μεγα­λύ­τερο και πιο εντυ­πω­σιακό ιστιο­φόρο σκάφος στον κόσμο. Κάθε φορά τρέχαμε να θαυ­μά­σουμε τα σκάφη που δέσπο­ζαν στον κόλπο της Λίνδου. Αυτή η εικόνα μας ήταν τόσο οικεία που θεω­ρού­σαμε ότι απο­τε­λούν μέρος της Λίνδου. Έμεινε ανε­ξί­τηλη η μνήμη αυτή στο μυαλό μου.

Θυμάμαι πολύ καλά τον Τζοβάνι Ανιέλι, τον άνθρωπο-συνώνυμο της Φίατ και της Γιου­βέ­ντους. Τις δεκα­ε­τίες του ‘70 και του ‘80 ερχόταν κάθε καλο­καίρι στη Λίνδο και έμενε στο αρχο­ντικό της Βαρόνης όπου μένει σήμερα ο Βρε­τα­νός ντι­ζάι­νερ Τζάσπερ Κόνραν, ένα καπε­τα­νό­σπιτο εξαι­ρε­τι­κής ομορ­φιάς. Φορούσε πάντα σαγιο­νά­ρες φτιαγ­μέ­νες από τον αεί­μνη­στο Από­στολο Ψαρό στη Λίνδο. Όλοι όσοι περ­νού­σαν από εδώ περ­νού­σαν απα­ραί­τητα από τον Από­στολο να πάρουν τις σαγιο­νά­ρες αυτές…

Ερχόταν ως την πόρτα του μαγα­ζιού και ρωτούσε τον πατέρα μας, τι θα φάμε απόψε… Εκείνος του έλεγε να απο­λαύ­σει το μπάνιο του και να αφήσει επάνω του το φαγητό… Του είχε τυφλή εμπι­στο­σύνη του πατέρα μας ο Ανιέλι. Το μόνο που δεν δια­πραγ­μα­τευό­ταν ήταν η θέση του τρα­πε­ζιού του. Καθόταν όπως μπαί­νουμε αρι­στερά, πάντα με την πλάτη στον τοίχο με τα νώτα καλυμ­μένα. Θυμάμαι επίσης τον Τέλη Σαβάλα, τον Ντέι­βιντ Νίβεν, τον Γιουλ Μπρίνερ, την Κλα­ού­ντια Καρ­ντι­νάλε, τη Σοφία Λόρεν, την Μπάρ­μπαρα Στρέι­ζαντ, τον Βασιλιά της Ιορ­δα­νίας Αμπ­ντάλα Β’, τη Βασί­λισσα Σοφία της Ισπα­νίας, και τόσους άλλους που πέρασαν από τη Λίνδο και το εστια­τό­ριό μας. Από την επαφή μου με όλες αυτές τις λαμπρές προ­σω­πι­κό­τη­τες, δια­πί­στωσα ότι πρό­κει­ται για ανθρώ­πους προ­σγειω­μέ­νους, προ­σι­τούς και προ­ση­νείς… Δεν διέ­κρινα κανένα ίχνος έπαρσης και βεντε­τι­σμού… Και πιστέψτε με, όλοι αυτοί οι άνθρω­ποι δεν περί­με­ναν τίποτε το εξε­ζη­τη­μένο. Απλά πράγ­ματα ανα­ζη­τού­σαν.

Έχω ένα χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα να σας αναφέρω… Όταν το 2007 η Βασί­λισσα Σοφία της Ισπα­νίας επι­σκέ­φθηκε τη Ρόδο, απο­φά­σισε η Ισπα­νική Πρε­σβεία να κάνει το τραπέζι στο εστια­τό­ριό μας. Δεν θέλησαν όμως να συμπε­ρι­λά­βουμε στο μενού ένα ταπεινό φαγητό, όπως το σπα­να­κό­ρυζο.

Εγώ με τον αδελφό μου επι­μεί­ναμε ότι πάση θυσία έπρεπε να το προ­σφέ­ρουμε. Και πιστέψτε με, αυτό το ταπεινό φαγητό, το ριζότο με το σπανάκι, έκανε τη βασί­λισσα Σοφία να δακρύ­σει. Διότι όπως μας είπε, στη Μεγάλη Εβδο­μάδα το ετοί­μα­ζαν οι μάγει­ροι στο παλάτι…

Έτυχε δε να πέσει στα χέρια μας μία φωτο­γρα­φία της βασί­λισ­σας Σοφίας από τις δια­κο­πές της στη Λίνδο, ως μικρό κορι­τσάκι με τους γονείς της. Τη φωτο­γρα­φία αυτή τη μεγε­θύ­ναμε και την κορ­νι­ζά­ραμε και θεω­ρή­σαμε σωστό να της την προ­σφέ­ρουμε ως δώρο. Της έδωσα λοιπόν την κορνίζα και μόλις την είδε, ζήτησε από τη συνο­δεία της να παύσει ευθύς αμέσως η τήρηση του βασι­λι­κού πρω­το­κόλ­λου.

Το ταπεινό σπα­να­κό­ρυζο ήταν όμως αυτό που έκλεψε όλη την παρά­σταση… Το προ­σφέ­ραμε μαζί με το συμ­βο­λικό δώρο και πάγωσε το βασι­λικό πρω­τό­κολλο!

Δημιουρ­γή­σατε φιλίες με κάποιους από αυτούς τους ανθρώ­πους;

Ναι, με ορι­σμέ­νους από τους ανθρώ­πους αυτούς, ανα­πτύ­ξαμε μία ζεστή σχέση φιλίας. Με τον Ντέι­βιντ Γκίλμορ των Πίνκ Φλόυντ, έχουμε λ.χ. μεγάλη οικειό­τητα… Ένα βράδυ, ήταν περα­σμένη η ώρα είχαμε κλείσει το μαγαζί και καθό­μα­σταν παρέα με ένα φίλο που έπαιζε κιθάρα και τρα­γου­δού­σαμε… Κάποια στιγμή είδαμε μία φιγούρα στην καγκε­λό­πορτα. Πλη­σί­ασα και είδα ότι ήταν ο Ντέι­βιντ. Τον κάλεσα στην παρέα μας, ήπιαμε, ήρθε σε ευθυμία και του είπα τότε να παίξει κάτι με την κιθάρα του φίλου μας. Πιάνει την κιθάρα και τι έπαιξε φαντά­ζε­στε… Την “Φρα­γκο­συ­ριανή”! Ανα­τρι­χιά­σαμε όλοι… Και ακόμη ανα­τρι­χιάζω που το σκέ­φτο­μαι!

Βεβαίως, η πιο συγκι­νη­τική στιγμή ήταν όταν ήρθε ο Ντέι­βιντ να παντρέ­ψει την μικρό­τερή από τις κόρες του, τη Σάρα, στη Λίνδο… Το τραπέζι πριν το γάμο έγινε στο μαγαζί μας και ήταν σαν να πρό­κει­ται για δική μας οικο­γε­νειακή γιορτή.

Ήταν πάντα δεδο­μένο για εσάς και τον αδελφό σας ότι θα ανα­λά­βετε το εστια­τό­ριο; Και τι πιστεύ­ετε ότι κάνει τον Μαυρίκο να ξεχω­ρί­ζει; Τι είναι αυτό που χαρα­κτη­ρί­ζει το εστια­τό­ριό σας;

Απο­φοί­τησα από τη σχολή Διοί­κη­σης Ξενο­δο­χεια­κών Επι­χει­ρή­σεων στη Στρέζα της Ιταλίας. Ο αδελφός μου ο Μιχάλης είναι από­φοι­τος και κάτοχος μετα­πτυ­χια­κού διπλώ­μα­τος του London School Of Economics. Κάπου εκεί στη δεκα­ε­τία του ’80 ανα­λά­βαμε το εστια­τό­ριο. Εγώ είμαι στην κουζίνα και ο αδελφός υπεύ­θυ­νος στις αγορές και στο οργα­νω­τικό σκέλος της επι­χεί­ρη­σης. Λει­τουρ­γούμε παρε­ΐ­στικα και ομαδικά.

Το βασικό στοι­χείο που μας χαρα­κτη­ρί­ζει, είναι η μη δια­πραγ­μά­τευση της άριστης ποιό­τη­τας των πρώτων υλών, των τοπικών πρώτων υλών κατά προ­τε­ραιό­τητα. Προ­σω­πικά μαζεύω την άνοιξη κάπαρη, ρίγανη, θυμάρι, δεντρο­λί­βανο. Πάντα το έκανα και εξα­κο­λουθώ να το κάνω. Ανα­ρω­τιού­νται οι προ­μη­θευ­τές μας που δεν αγο­ρά­ζουμε ποτέ απο­ξη­ρα­μένα βότανα.

Αυτό που κάναμε και που κατα­φέ­ραμε πολύ καλά, ήταν να πάρουμε τις θύμησες της γιαγιάς και της θείας μας και να τις παρου­σιά­σουμε με ένα δικό μας τρόπο. Είχαμε την ατυχία να χάσουμε τη μητέρα μας πολύ νέα. Είχαμε όμως την τύχη να μας σταθούν ως μητέρες η γιαγιά και η θεία μας… Τη δική τους κουζίνα την εξε­λί­ξαμε και τη φέραμε στο σημε­ρινό επίπεδο.

Πιστεύω ότι υπάρ­χουν πιάτα στο μενού του «Μαυ­ρί­κου» που δεν υπάρ­χουν πουθενά αλλού. Πριν κάποια χρόνια ήρθε και έφαγε ο πρέσβης της Ιταλίας στην Αθήνα και με φώναξε στο τραπέζι του. Με ρώτησε πώς θα μπο­ρού­σαμε να χαρα­κτη­ρί­σουμε το μενού μας… Του απά­ντησα πως θα το χαρα­κτη­ρί­ζαμε Μεσο­γειακό με επιρ­ροές από όλη τη λεκάνη της Μεσο­γείου. Τότε εκείνος μου απά­ντησε πως αυτό που προ­σφέ­ρουμε εμείς σήμερα θα είναι η ελλη­νική κουζίνα μετά από 50 και 100 χρόνια.

Θα λέγατε πώς η ελλη­νική κουζίνα/γαστρο­νο­μία έχει χαρα­κτήρα και ταυ­τό­τητα;

Δυστυ­χώς, μέχρι πρό­τι­νος η ελλη­νική κουζίνα δεν είχε ταυ­τό­τητα. Είχαμε αφήσει (κακώς) τον κόσμο να νομίζει ότι η ελλη­νική γαστρο­νο­μία ήταν γύρος-πίτα, τζα­τζίκι και άλλα τέτοια κλασικά. Είναι μεγάλος ο πλούτος των υλικών και συντα­γών της ελλη­νι­κής κου­ζί­νας.

Δεν θυμάμαι προ­σω­πικά ως παιδί τη γιαγιά μου να μας προ­σφέ­ρει σου­βλά­κια, πίτες και τζα­τζίκι. Η ελλη­νική κουζίνα είναι εξαι­ρε­τική, φτάνει να γνω­ρί­ζει κανείς όλη τη γκάμα των πρώτων υλών και πώς να τις χει­ρί­ζε­ται σωστά. Δεν χρειά­ζε­ται να είναι βου­τηγ­μένα στο λάδι τα ελλη­νικά πιάτα…

Έγιναν βήματα για εξέλιξη της γαστρο­νο­μίας. Πρέπει να γίνουν όμως περισ­σό­τερα. Οι αγα­πη­τοί συνά­δελ­φοι, αντί να απα­σχο­λούν κράχτες για να τρα­βή­ξουν τον κόσμο στα εστια­τό­ριά τους, ας απα­σχο­λούν επαγ­γελ­μα­τίες που θα ετοι­μά­σουν τίμιο και καλό φαγητό. Αυτό είναι το μυστικό… στα μάτια τα δικά μου του­λά­χι­στον.

Το εστια­τό­ριό σας έχει κερ­δί­σει πάρα πολλές και σημα­ντι­κές δια­κρί­σεις. Έχουν γραφεί γι’ αυτό σπου­δαίες κρι­τι­κές στα μεγα­λύ­τερα έντυπα του κόσμου. Τα περι­μέ­νατε όλα αυτά; Πώς σας κάνουν να αισθά­νε­στε οι δια­κρί­σεις αυτές;

Τι να σας πω… Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν επι­διώ­ξαμε. Όταν οι New York Times έκαναν ένα ολο­σέ­λιδο αφιέ­ρωμα στο «Μαυρίκο», υπήρχαν καλο­θε­λη­τές που έλεγαν ότι έπρεπε να είχαμε πλη­ρώ­σει μια περιου­σία… Μα δεν θα μας έφταναν τα λεφτά, ούτε αν που­λού­σαμε τα σπίτια μας, να πλη­ρώ­σουμε τους NY Times!

Βεβαίως, αισθα­νό­μα­στε υπε­ρη­φά­νεια για κάθε διά­κριση και κάθε καλή αξιο­λό­γηση και κριτική. Αισθα­νό­μα­στε ότι αφή­νουμε κάποια παρα­κα­τα­θήκη στα παιδιά μας και στις επό­με­νες γενιές.

Γενι­κό­τερα, όταν βλέπω νέα παιδιά, νέους σεφ που παίρ­νουν δια­κρί­σεις, χαί­ρο­μαι αφά­ντα­στα. Και χαί­ρο­μαι επειδή η γαστρο­νο­μία πρέπει να έχει συνέ­χεια μέσα από τις νέες γενιές.

Κύριε Μαυρίκο, το εστια­τό­ριό σας είναι μέρος της νεό­τε­ρης ιστο­ρίας της Ρόδου… Πώς βλέπετε το μέλλον του;

Το παρόν βλέ­πουμε πάντα. Το μέλλον το αφή­νουμε στα χέρια του θεού. Let’s See, όπως λένε και οι Εγγλέ­ζοι. Ελπί­ζουμε πώς όσο είμαστε σε θέση να υπη­ρε­τούμε αυτό που κάνουμε, θα το υπη­ρε­τούμε όσο γίνεται καλύ­τερα!

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.