Αρτιoμ Κουλτένκο: «Προσευχόμαστε ο πόλεμος και όλα τα δεινά που φέρνει στους ανθρώπους, να τελειώσουν σύντομα»

Κύριε Κουλ­τένκο, έχουν περάσει περισ­σό­τε­ρες από 100 ημέρες πολέμου από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρα­νία. Είστε αισιό­δο­ξος ότι αυτός μπορεί να τελειώ­σει σύντομα;

Όταν κάνεις προ­βλέ­ψεις, είναι πολύ εύκολο να πέσεις στην παγίδα των μη ρεα­λι­στι­κών προσ­δο­κιών. Για αυτόν τον λόγο, προ­σπαθώ να μην κάνω μια πρό­βλεψη για την οποία δεν μπορώ να είμαι ακριβής (αυτή την ώρα). Ακόμη υπάρ­χουν δια­φο­ρε­τι­κές απόψεις. Δυστυ­χώς, μέχρι τώρα, ο πόλεμος συνε­χί­ζε­ται. Οι ελπίδες μου είναι πάντα αισιό­δο­ξες και προ­σευ­χό­μα­στε ο πόλεμος και όλα τα δεινά που φέρνει στους ανθρώ­πους να τελειώ­σουν το συντο­μό­τερο δυνατό. Φυσικά, οι πληγές θα χρεια­στούν πολύ χρόνο για να επου­λω­θούν και τότε θα πρέπει να δου­λέ­ψουμε πολύ σκληρά πάνω σε όλα τα ζητή­ματα. Δεν είναι εύκολο να το αντέ­ξουμε αυτό, χάνουμε ανθρώ­πι­νες ζωές, κάποιος χάνει αγα­πη­μένα πρόσωπα, κάποιος δεν έχει στην πραγ­μα­τι­κό­τητα τίποτα επειδή τα έχασε όλα, άλλος δεν έχει πού να επι­στρέ­ψει, άλλοι ζουν υπό την κατοχή για μήνες και κάποιος δεν έχει κατα­φέ­ρει να μετα­φερ­θεί σε περιο­χές που ελέγ­χο­νται από την Ουκρα­νία. Όμως η πίστη μας, παρα­μέ­νει πάντα.

Ο Ουκρα­νός πρό­ε­δρος Βολο­ντί­μιρ Ζελέν­σκι με τους χει­ρι­σμούς του, απέ­δειξε μέχρι στιγμής ότι έχει στο πλευρό του ισχυ­ρούς συμ­μά­χους όπως οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η Ευρω­παϊκή Ένωση. Πιστεύ­ετε ότι μπο­ρείτε να βασι­στείτε σε αυτούς για περαι­τέρω βοήθεια;

Κοι­τάξτε, σε αυτό που λέτε, θα ήθελα να τονίσω ένα σημα­ντικό σημείο. Θα έλεγα ότι οι κύριοι σύμ­μα­χοι και φίλοι μας δεν είναι τόσο οι κυβερ­νή­σεις των εθνών (ακόμη και αν παρα­κο­λου­θή­σετε τις εξε­λί­ξεις σχετικά με την βοήθεια που παρέ­χουν στην Ουκρα­νία, μέσα από τα πρω­το­σέ­λιδα των μέσων μαζικής ενη­μέ­ρω­σης) αλλά οι ίδιοι οι πολίτες δια­φο­ρε­τι­κών χωρών, οι απλοί άνθρω­ποι. Αυτοί που μιλούν δια­φο­ρε­τι­κές γλώσσες, ζουν σε δια­φο­ρε­τικά μέρη του πλανήτη μας και δηλώ­νουν δια­φο­ρε­τι­κές θρη­σκείες. Είναι αυτοί που δέχο­νται τώρα πολλούς πρό­σφυ­γες στα σπίτια τους σε διάφορα μέρη του κόσμου και στέλ­νουν ανθρω­πι­στική βοήθεια. Μερικές φορές στέλ­νουν βοήθεια ακόμη και πριν από τη στιγμή που η επίσημη κυβέρ­νηση της χώρας τους, απο­φα­σί­σει να μετα­φέ­ρει οποια­δή­ποτε βοήθεια στην Ουκρα­νία. Οι απλοί άνθρω­ποι είναι αυτοί που μας συμπο­νούν επίσης, κατα­νο­ούν τη φρίκη του πολέμου και λένε την αλήθεια.

Οφείλω να πω και μέσα από αυτή την συνέ­ντευξη, ένα μεγάλο ευχα­ρι­στώ σε κάθε εθε­λο­ντή, σε κάθε άτομο που μας βοήθησε, προ­σπα­θώ­ντας να έρθουν σε επαφή με τους Ουκρα­νούς πολίτες. Μας βοή­θη­σαν με διά­φο­ρους τρόπους, με ανθρω­πι­στική βοήθεια, με χρήματα ή ακόμη και με προ­σευ­χές για να επι­κρα­τή­σει ειρήνη στην Ουκρα­νία.

Εφόσον είναι οι άνθρω­ποι άλλων χωρών που μας υπο­στη­ρί­ζουν, μπο­ρούμε να είμαστε σίγου­ροι ότι η Ουκρα­νία έχει φίλους και η ευγνω­μο­σύνη μας προς αυτούς τους ανθρώ­πους θα ζει πάντα στις καρδιές μας.

Βεβαίως, η κατά­σταση ακόμη στην Ουκρα­νία είναι πάρα πολύ δύσκολη. Εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες άνθρω­ποι περνούν τις πιο τρα­γι­κές στιγμές και χρεια­ζό­μα­στε βοήθεια. Προ­στα­τεύ­ουμε και προ­σπα­θούμε να σώσουμε τους πολίτες και τη χώρα μας από έναν πόλεμο για τον οποίο ούτε ο Θεός ούτε οι άνθρω­ποι έχουν δικαιο­λο­γία. Ελπίζω ότι ο πόλεμος και η κατοχή εδαφών δεν θα γίνουν ο κανόνας για την ανθρω­πό­τητα και ότι ο τρόμος δεν θα γίνει ευπρόσ­δε­κτος από καμία χώρα.

Ο ουκρα­νι­κός λαός έδειξε απί­στευτη γεν­ναιό­τητα απέ­να­ντι στη ρωσική εισβολή. Θα συνε­χί­σουν να στη­ρί­ζουν την κυβέρ­νηση και τον στρατό;

Ο ουκρα­νι­κός λαός είναι γεν­ναίος όχι επειδή υπε­ρα­σπί­ζε­ται την κυβέρ­νηση, αλλά επειδή υπε­ρα­σπί­ζε­ται τον εαυτό του, τα σπίτια του και τη χώρα του.

Και σήμερα, βλέ­πουμε ότι ο πόλεμος δεν διε­ξά­γε­ται μόνο ενα­ντίον του στρατού και της κυβέρ­νη­σης αλλά ενα­ντίον του λαού. Αυτό επι­βε­βαιώ­νε­ται από τον μεγάλο αριθμό νεκρών μεταξύ των αμάχων, την κατα­στροφή κτηρίων, κατοι­κιών, υπο­δο­μών, βιο­μη­χα­νι­κών εγκα­τα­στά­σεων και επι­χει­ρή­σεων, τον τρόπο με τον οποίο αντι­με­τω­πί­ζουν τα ρωσικά στρα­τεύ­ματα όσους προ­σπα­θούν να εγκα­τα­λεί­ψουν τις υπό ρωσική κατοχή περιο­χές. Καθη­με­ρινά, σκο­τώ­νο­νται παιδιά και άμαχος πλη­θυ­σμός ή τραυ­μα­τί­ζο­νται από τα πυρά, πολλά άτομα ζουν σε κατα­φύ­για για εβδο­μά­δες χωρίς κανο­νική πρό­σβαση σε τροφή…

Όσο για τη στήριξη της κυβέρ­νη­σης, ο λαός μας δεν σιωπά αν κάτι δεν του αρέσει στις πράξεις της. Θα μιλήσει ειλι­κρινά και δυνατά γι’ αυτό και θα απαι­τή­σει αντί­δραση. Όπως έχει δείξει και εμπρά­κτως, έτσι λει­τουρ­γεί και κατά τη διάρ­κεια του πολέμου.

Αλλά η αγάπη των ανθρώ­πων για τη χώρα τους και η επι­θυ­μία τους να την προ­στα­τεύ­σουν και να βοη­θή­σουν τους συμπο­λί­τες τους, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων εκείνων που βρί­σκο­νται τώρα στην πρώτη γραμμή, δεν θα χαθούν λόγω δια­φω­νιών.

Ο Πρό­ε­δρος, οι πολι­τι­κές αρχές, ο στρατός, οι επι­χει­ρή­σεις και ο λαός βρί­σκο­νται πλέον στο ίδιο μέτωπο και έχουν κοινούς στόχους.

Όταν θα τελειώ­σει όλο αυτό, πώς φαντά­ζε­στε την χώρα σας; Θα μπο­ρέ­σουν οι Ουκρα­νοί και οι Ουκρα­νές που έφυγαν να επι­στρέ­ψουν και να ξανα­χτί­σουν τη ζωή τους;

Φυσικά και θα το κάνουν. Αλλά έχουμε πολλή δουλειά να κάνουμε πριν έρθει αυτή η στιγμή.

Πρώτα απ ‘όλα, πρέπει να παρέ­χουμε ασφά­λεια για να επι­στρέ­ψουν όλοι.

Δεύ­τε­ρον, η απο­κα­τά­σταση των υπο­δο­μών, των κατοι­κιών και των επι­χει­ρή­σεων, ώστε οι άνθρω­ποι να έχουν πού να επι­στρέ­ψουν.

Επι­πλέον, όλες οι προ­σπά­θειες θα κατευ­θυν­θούν σε ανα­πτυ­ξια­κές ενέρ­γειες, που θα πρέπει να είναι απο­φα­σι­στι­κές και όσο το δυνατόν ταχύ­τε­ρες για να βοη­θη­θεί η χώρα.

Θα χρεια­στεί να ανα­θε­ω­ρή­σουμε όλα τα εμπόδια που δεν μας επέ­τρε­ψαν στο παρελ­θόν να ανα­πτύ­ξουμε γρη­γο­ρό­τερα τη χώρα και να δημιουρ­γή­σουμε μηχα­νι­σμούς που θα παρεί­χαν στους ανθρώ­πους μια καλύ­τερη ζωή.

Και βλέπω ότι πολλοί είναι έτοιμοι και απο­φα­σι­σμέ­νοι να χτίσουν μια ανα­νε­ω­μένη, νέα Ουκρα­νία.

Κάποιοι μάλιστα έχουν αρχίσει ήδη να επι­στρέ­φουν. Στις δια­λυ­μέ­νες πόλεις Irpin και Bucha (κοντά στο Κίεβο, όπου σημειώ­θηκε μεγάλη κατα­στροφή), η ζωή επι­στρέ­φει ήδη στα­διακά, παρά τις δυσκο­λίες και τη θλίψη που έχουν βιώσει οι άνθρω­ποι εκεί.

Μπο­ρείτε να ακού­σετε τα παιδιά να γελούν και ακόμη να δείτε ανα­και­νί­σεις σε ορι­σμένα σπίτια όπου οι άνθρω­ποι έχουν αρχίσει να φτιά­χνουν τα σπίτια τους μόνοι τους, στο μέτρο του δυνατού.

Κοι­τά­ζο­ντας τους ανθρώ­πους, κατα­λα­βαί­νεις ότι αξίζουν μια καλύ­τερη ζωή και είναι έτοιμοι να δου­λέ­ψουν για αυτήν.