Τελεσίδικη καταδίκη αθίγγανου για εμπρησμό από πρόθεση

Για εμπρη­σμό από πρόθεση, από τον οποίο μπο­ρούσε να προ­κύ­ψει κίν­δυ­νος σε πρόσωπα και πράγ­ματα, κρίθηκε χθες ένοχος, απορ­ρι­πτο­μέ­νης ως ανυ­πο­στή­ρι­κτης της εφέσεως του, ένας 44χρονος, αθίγ­γα­νος, που δια­μέ­νει στον καταυ­λι­σμό του Κορα­κό­νε­ρου ο οποίος έκαψε τρία τσα­ντί­ρια ευρι­σκό­με­νος σε κατά­σταση μέθης.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος κατα­δι­κά­στηκε τελε­σι­δί­κως σε ποινή κάθειρ­ξης 5 ετών και 4 μηνών με ανα­σταλ­τικό ως προς την έφεση απο­τέ­λε­σμα.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης φέρεται να έχει ως εξής:

Στις 20 Δεκεμ­βρίου 2011 και περί ώρα 10.00 πμ, στον καταυ­λι­σμό των αθίγ­γα­νων στο Κορα­κό­νερο, ο κατη­γο­ρού­με­νος που βρι­σκό­ταν σε παρά­πηγμα, στο οποίο ζούσε μαζί με την οικο­γέ­νειά του, και συγκε­κρι­μένα τη μόνιμη σύντροφό του και τα πέντε τέκνα τους, με τη χρήση ανα­πτήρα έβαλε φωτιά στα νάιλον που κάλυ­πταν το παρά­πηγμα. H φωτιά κατα­σβέ­στηκε ωστόσο άμεσα από αθίγ­γα­νους διπλα­νών παρα­πηγ­μά­των.

Στη συνέ­χεια, ο κατη­γο­ρού­με­νος επι­χεί­ρησε εκ νέου να βάλει φωτιά στο παρά­πηγμα χρη­σι­μο­ποιώ­ντας και πάλι ανα­πτήρα, καί­γο­ντας κουρ­τίνα που βρι­σκό­ταν εντός του παρα­πήγ­μα­τος. Απο­τέ­λε­σμα ήταν να επε­κτα­θεί άμεσα η φωτιά στο εσω­τε­ρικό του παρα­πήγ­μα­τος καθώς και σε άλλα δύο διπλανά.

Εντός του παρα­πήγ­μα­τος του κατη­γο­ρου­μέ­νου, βρι­σκό­ταν ο ίδιος, η σύντρο­φός του καθώς και τα πέντε παιδιά τους, οι οποίοι κατά­φε­ραν όμως να δια­φύ­γουν.

Η φωτιά κατα­σβέ­στηκε από την Πυρο­σβε­στική μετά από κλήση του αδελφού του όταν άκουσε τις εκκλή­σεις της συντρό­φου και των παιδιών της.

Η σύντρο­φός του ισχυ­ρί­στηκε, με ένορκη εξέτασή της ότι την ίδια ημέρα που ξέσπασε η πυρ­κα­γιά, ο κατη­γο­ρού­με­νος της επι­τέ­θηκε με γροθιές, ενώ αργό­τερα, το βράδυ της ίδιας μέρας, της επι­τέ­θηκε και την απεί­λησε με μαχαίρι.

Είπε ακόμη ότι μετά την εκδή­λωση της πυρ­κα­γιάς την κυνή­γησε με ένα σίδερο εντός του καταυ­λι­σμού παρότι βρι­σκό­ταν σε κατά­σταση κύησης.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος σε απο­λο­γία του ομο­λό­γησε ότι την χτύπησε, χαστου­κί­ζο­ντάς την.

Περαι­τέρω, προ­έ­κυψε ότι το ένα από τα δύο γει­το­νικά παρα­πήγ­ματα ήταν ακα­τοί­κητο, ενώ για το δεύτερο δεν προ­έ­κυψε από κανένα απο­δει­κτικό στοι­χείο ότι κατοι­κείτο τον καιρό εκείνο, αλλά ούτε και ότι βρί­σκο­νταν εντός αυτού ξένα πράγ­ματα.