Τι είδους καθαριότητα θέλουμε;

Δικαίως το ζήτημα της καθα­ριό­τη­τας σε μία περιοχή, πόλη, νησί είναι στην κορυφή του δημό­σιου δια­λό­γου. Το μοντέλο που κάθε φορά προ­τεί­νε­ται, απο­τε­λεί σημείο τριβής μεταξύ των αρχών, των πολιτών, των εργα­ζό­με­νων και των κατοί­κων.

Ολοι συμ­φω­νούν στο απο­τέ­λε­σμα, που δεν είναι άλλο από έναν καθαρό Δήμο, όμως οι προ­σεγ­γί­σεις δια­φέ­ρουν. Βέβαια, η έννοια του καθαρού Δήμου δεν είναι αυτή που οι περισ­σό­τε­ροι αντι­λαμ­βά­νο­νται. Δεν αρκεί να μαζεύ­ουν κάποιοι τα σκου­πί­δια και να θεω­ρούμε ότι αυτό συνε­πά­γε­ται καθαρός Δήμος.

Η πολυ­ποι­κι­λό­τητα ενός ολο­κλη­ρω­μέ­νου συστή­μα­τος δια­χεί­ρι­σης απορ­ριμ­μά­των δεν επι­τρέ­πει απλοϊ­κές προ­σεγ­γί­σεις, ούτε είναι πεδίο μικρο­πο­λι­τι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης. Το κόστος μάλιστα δεν μπορεί να είναι συγκρί­σιμο μέγεθος, αφού μέχρι σήμερα δυστυ­χώς δεν έχουμε δει σύγ­χρονα προ­γράμ­ματα ολο­κλη­ρω­μέ­νης δια­χεί­ρι­σης απορ­ριμ­μά­των, παρά απο­σπα­σμα­τι­κές επι­λο­γές χωρίς απο­τέ­λε­σμα.

Όταν μάλιστα ανα­φε­ρό­μα­στε σε περιο­χές υψηλού του­ρι­στι­κού ενδια­φέ­ρο­ντος που στόχο έχουν την προ­σέλ­κυση υψηλού επι­πέ­δου επι­σκε­πτών, τότε το μοντέλο δια­χεί­ρι­σης οφείλει να είναι αντί­στοιχα υψηλό, κάτι που σαφώς συνε­πά­γε­ται και μεγα­λύ­τερο κόστος.

Είναι όμως το κόστος ο καθο­ρι­στι­κός παρά­γο­ντας; Μετά από μία οικο­νο­μική κρίση και εν μέσω παν­δη­μίας το κόστος απο­τε­λεί σημείο ανα­φο­ράς.

Οφεί­λουμε όμως να απο­κω­δι­κο­ποι­ή­σουμε το κόστος και να μην το αντι­με­τω­πί­ζουμε ως έναν απόλυτο αριθμό που συγκρί­νουμε κατά το δοκούν. Το επίπεδο των παρε­χό­με­νων υπη­ρε­σιών είναι ο κρί­σι­μος παρά­γο­ντας. Αυτό που στην αγορά απο­κα­λούμε σχέση ποιότητας-τιμής. Υψηλού επι­πέ­δου υπη­ρε­σίες, πρω­το­πο­ρια­κές μέθοδοι που θα λύσουν ορι­στικά το πρό­βλημα είναι το ζητού­μενο.

Υψηλή ποιό­τητα ολο­κλη­ρω­μέ­νων υπη­ρε­σιών που θα απο­τε­λέ­σουν κομβικό σταθμό για την αει­φο­ρία της Ρόδου.

Αυτό για το οποίο θα κριθούν στο μέλλον όσοι κατέ­χουν σήμερα θέσεις ευθύνης στη Ρόδο είναι η αει­φο­ρία, η ανά­πτυξη που ικα­νο­ποιεί τις ανάγκες του σήμερα χωρίς να θέτει σε κίνδυνο τις δυνα­τό­τη­τες των μελ­λο­ντι­κών γενιών να ικα­νο­ποι­ή­σουν τις δικές τους ανάγκες. Για έναν τέτοιο στόχο αξίζει να δια­τε­θούν χρήματα.