Αναθεώρηση και επικαιροποίηση της πολιτικής μας στον τομέα της ενέργειας

Άρθρο στο site thepresident.gr

Η ενερ­γειακή κρίση επι­βάλ­λει να δούμε με ρεα­λι­σμό τις πολι­τι­κές μας επι­λο­γές ως χώρα, στον τομέα της ενέρ­γειας.

Ιδιαί­τερα, όταν η Ευρω­παϊκή Ένωση, δεν κατά­φερε, για μία ακόμα φορά να δώσει μια ενιαία απά­ντηση σε αυτή την κρίση, παρά την ορθή πρόταση που είχε κατα­θέ­σει ο Πρω­θυ­πουρ­γός Κυριά­κος Μητσο­τά­κης για την κοινή προ­μή­θεια φυσικού αερίου από την Ε.Ε. για λογα­ρια­σμό των χωρών της.

Αυτή τη στιγμή, η τιμή του φυσικού αερίου έχει εκτο­ξευ­θεί κατά 400%, γεγονός που οδηγεί και στην αύξηση του κόστους ηλε­κτρο­πα­ρα­γω­γής και στην τιμή του ηλε­κτρι­κού ρεύ­μα­τος.

Παρά­πλευρη απώλεια σε αυτή την περί­πτωση είναι και η αύξηση της τιμής των προ­ϊ­ό­ντων, αφού ο τομέας της βιο­μη­χα­νίας, της παρα­γω­γής και των μετα­φο­ρών επι­βα­ρύ­νε­ται με δυσα­νά­λογα μεγάλο ενερ­γειακό κόστος που οδηγεί σε πλη­θω­ρι­στι­κές πιέσεις.

Είμαστε μπροστά σε μια νέα, πρω­τό­γνωρη κατά­σταση που επι­βάλ­λει μια νέα οπτική σε ό, τι αφορά στους στόχους της ενερ­γεια­κής μετά­βα­σης.

Όταν η Ελλάδα έθετε ως στόχο την πλήρη απο­λι­γνι­το­ποί­ηση της χώρας έως το 2030, δεν είχε συνυ­πο­λο­γί­σει αυτό που ζούμε σήμερα.

Η ενερ­γειακή κρίση ενδέ­χε­ται να δημιουρ­γή­σει μεγα­λύ­τερα προ­βλή­ματα που θα κλη­θούμε να αντι­με­τω­πί­σουμε στο μέλλον. Οι ανα­τι­μή­σεις στους λογα­ρια­σμούς του ηλε­κτρι­κού ρεύ­μα­τος, καλύ­πτο­νται σε ένα μεγάλο βαθμό από την επι­δό­τηση που ορθά ανα­κοί­νωσε η κυβέρ­νηση, αφού πρέπει να στη­ρι­χθεί η κοι­νω­νική συνοχή.

Με τη διαφορά ότι η επι­δο­μα­τική πολι­τική έχει ημε­ρο­μη­νία λήξης, οι πόροι δεν είναι ανε­ξά­ντλη­τοι και η διάθεση τους μας επι­βα­ρύ­νει δημο­σιο­νο­μικά.

Αυτή τη στιγμή, οφεί­λουμε να δούμε την πραγ­μα­τι­κό­τητα, προ­χω­ρώ­ντας στο σχε­δια­σμό μιας νέας πολι­τι­κής στο χώρο της ενέρ­γειας που περι­λαμ­βά­νει:

– Ένα νέο ρεα­λι­στικό χρο­νο­διά­γραμμα για την απο­λι­γνι­το­ποί­ηση της χώρας, με βάση τις νέες συν­θή­κες που επι­κρα­τούν και καθι­στούν δύσκολο έως αδύνατο το στόχο του 2030 που έχει τεθεί, με τις αρνη­τι­κές επι­πτώ­σεις να είναι ήδη ορατές.

– Επι­τά­χυνση των νέων επεν­δύ­σεων σε ΑΠΕ, με τη συμ­με­τοχή ελλη­νι­κών επι­χει­ρή­σεων, αφού η εισα­γωγή και η κατα­σκευή τους από ξένες εται­ρείες θα επι­βα­ρύ­νει το εμπο­ρικό ισο­ζύ­γιο.

– Ανά­πτυξη υπο­δο­μών για την απο­θή­κευση ενέρ­γειας, είτε αφορά φυσικό αέριο είτε ενέρ­γεια που παρά­γε­ται από ΑΠΕ.

– Θέσπιση φορο­λο­γι­κών αλλά και άλλων κινή­τρων για την εγκα­τά­σταση φωτο­βολ­ταϊ­κών στις στέγες των σπιτιών.

– Έρευνα και αξιο­ποί­ηση των κοι­τα­σμά­των φυσικού αερίου στη θαλάσ­σια περιοχή της Κρήτης για τα οποία υπάρ­χουν βάσιμες ενδεί­ξεις.