Ευδοκίμησε στην Εισαγγελία Εφετών η προσφυγή Κουνάκη – Ανανία

Στο Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου εισά­γε­ται για τελική κρίση η υπόθεση με κατη­γο­ρού­με­νους για ψευδή κατα­μή­νυση και συκο­φα­ντική δυσφή­μιση του περι­φε­ρειάρχη Νοτίου Αιγαίου κ. Γιώργου Χατζη­μάρ­κου τους ανε­ξάρ­τη­τους περι­φε­ρεια­κούς συμ­βού­λους κ.κ. Πανα­γιώτη Κουνάκη και Άγγελο Ανανία.

Η υπόθεσή τους είχε εισα­χθεί στο πινάκιο του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Ρόδου την 26η Νοεμ­βρίου 2021 και απο­σύρ­θηκε ενόψει κρίσεως επί της προ­σφυ­γής που άσκησαν κατά του κύρους του κλη­τη­ρίου θεσπί­σμα­τος, δια του γνωστού ποι­νι­κο­λό­γου κ. Μιχάλη Καντι­δε­νού.

Η προ­σφυγή τους έγινε δεκτή από τον αντει­σαγ­γε­λέα Εφετών Δωδε­κα­νή­σου, που εξέδωσε και κοι­νο­ποί­ησε χθες σχετική διάταξη για την εισα­γωγή της υπό­θε­σης στο Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου. Σχε­τι­κώς ανα­μέ­νε­ται να απο­φαν­θεί και ο Εισαγ­γε­λέας Πλημ­με­λειο­δι­κών που θα εισάγει την πρότασή του στο δικα­στικό συμ­βού­λιο.

Οπως έγραψε η «δημο­κρα­τική», με διάταξη της Εισαγ­γε­λίας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, είχε συγκε­κρι­μένα απορ­ρι­φθεί και τέθηκε αμε­τα­κλή­τως στο αρχείο, η μήνυση που άσκησαν πρώτοι οι κ.κ. Πανα­γιώ­της Κου­νά­κης και Άγγελος Ανανίας κατά του περι­φε­ρειάρχη.

Ενώπιον της Πται­σμα­το­δίκη Ρόδου εκκρεμoύσε στο πλαίσιο της προ­κα­ταρ­κτι­κής εξέ­τα­σης, που είχε παραγ­γελ­θεί και ανε­στάλη, έως ότου κριθεί η πρώτη ως άνω μήνυση, η «αντί­θετη» μήνυση, που είχε ασκήσει ο περι­φε­ρειάρ­χης Νοτίου Αιγαίου, εις βάρος τους για ψευδή κατα­μή­νυση, συκο­φα­ντική δυσφή­μιση δια του τύπου, συκο­φα­ντική δυσφή­μιση και ψευ­δορ­κία.

Τελικώς, εκδό­θηκε κλη­τή­ριο θέσπι­σμα για την παρα­πο­μπή τους σε δίκη για τις προ­α­να­φε­ρό­με­νες δύο πράξεις, το οποίο προ­σέ­βα­λαν με προ­σφυγή τους.

Θυμί­ζουμε ότι οι δύο περι­φε­ρεια­κοί σύμ­βου­λοι είχαν υπο­βά­λει, τον Οκτώ­βριο του 2017, μήνυση εις βάρος του περι­φε­ρειάρχη για συκο­φα­ντική δυσφή­μιση δια του τύπου, υπο­στη­ρί­ζο­ντας μεταξύ άλλων ότι ήταν ψευδής ο ισχυ­ρι­σμός ότι είχαν ζητήσει να κατα­λά­βουν έμμι­σθες θέσεις και όταν δεν ικα­νο­ποι­ή­θηκε το αίτημά τους, απο­χώ­ρη­σαν από την παρά­ταξη της πλειο­ψη­φίας.

Πριν δημο­σιευ­θεί στην Εφη­με­ρίδα της Κυβερ­νή­σεως η απόφασή του, όπως υπο­στη­ρί­ζει ο περι­φε­ρειάρ­χης, κατα­φέρ­θη­καν με επι­στο­λές τους, που δόθηκαν στη δημο­σιό­τητα, με τρόπο σκω­πτικό, συκο­φα­ντικό, ειρω­νικό, απρό­κλητα ενα­ντίον του, ισχυ­ρι­ζό­με­νοι ότι υπήρχαν δήθεν προ­βλή­ματα στη συνερ­γα­σία τους από τις πρώτες μέρες της θητείας του “λόγω του αυταρ­χι­κού και του αντι­δη­μο­κρα­τι­κού τρόπου άσκησης της εξου­σίας του”.

Ανα­φέ­ρει παρα­πέρα, ότι το περιε­χό­μενο της μηνύ­σεως, που υπέ­βα­λαν εις βάρος του, είναι ψευδές και συκο­φα­ντικό.

Στο σκε­πτικό της διά­τα­ξης του αντει­σαγ­γε­λέως Εφετών Δωδε­κα­νή­σου ανα­φέ­ρε­ται, μεταξύ άλλων, ότι κ.κ. Κου­νά­κης και Ανανίας υπέ­βα­λαν την κοινή έγκληση σε βάρος του περι­φε­ρειάρχη Νοτίου Αιγαίου, θεω­ρώ­ντας δικαιο­λο­γη­μένα ότι συγκε­κρι­μέ­νες εκφρά­σεις και χαρα­κτη­ρι­σμοί που είχαν δια­τυ­πω­θεί δημόσια από τον εγκα­λού­ντα ονο­μα­στικά ενα­ντίον του προ­σώ­που τους σε Δελτία Τύπου του γρα­φείου της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου, τα οποία δημο­σιεύ­θη­καν αυτού­σια στον ημε­ρή­σιο τοπικό τύπο της Ρόδου, είναι προ­σβλη­τικά ως προς το πρόσωπό τους και μπο­ρού­σαν να βλάψουν την τιμή και την υπόληψή τους.

Περαι­τέρω, όπως ανα­φέ­ρε­ται, προ­έ­κυψε ότι ουδέν ψευδές γεγονός, με την έννοια του νόμου, σύμφωνα με τον οποίο ως γεγονός που απαι­τεί­ται να συντρέ­χει, ως ψευδές, για την πλήρωση της αντι­κει­με­νι­κής υπό­στα­σης του αδι­κή­μα­τος της συκο­φανπ­κης δυσφή­μι­σης, ανέ­φε­ραν οι προ­σφεύ­γο­ντες κατη­γο­ρού­με­νοι σε βάρος του εγκα­λού­ντος περι­φε­ρειάρχη, αντί­θετα στην υπο­βλη­θείσα έγκλησή τους οι προ­σφεύ­γο­ντες περιο­ρί­στη­καν σε ανα­φο­ρές, οι οποίες υπο­γράμ­μι­ζαν την αξιο­λο­γική και ηθική σημασία των εκφρά­σεων και χαρα­κτη­ρι­σμών που είχαν δια­τυ­πω­θεί δημο­σίως από τον εγκα­λού­ντα.

Τονίζει παρα­πέρα, ότι οι προ­σφεύ­γο­ντες με την υποβολή της έγκλη­σης είχαν απο­κλει­στικό σκοπό να προ­στα­τέ­ψουν την τιμή και την υπόληψή τους και όχι να πετύ­χουν τον ποινικό κολασμό του εγκα­λού­ντος, αν και γνώ­ρι­ζαν ότι ουδέν αξιό­ποινο διέ­πραξε σε βάρος τους, ούτε επε­δί­ω­καν να βλάψουν την τιμή και την υπόληψη του τελευ­ταίου ως ανθρώ­που και ως περι­φε­ρειάρχη.