Πως γίναμε έτσι;

Ο πόνος από την τρα­γω­δία με τον θάνατο ενός μικρού κορι­τσιού, μόλις 8 ετών, που  σφη­νώ­θηκε στη μεταλ­λική πόρτα βάρους μισού τόνου σε εργο­στά­σιο, γίνεται στα­διακά οργή με όσα απο­τυ­πώ­θη­καν από τις κάμερες ασφα­λείας. Εργάτες, υπάλ­λη­λοι, οδηγοί, διά­φο­ροι πεζοί περ­νού­σαν δίπλα από το παιδί και έφευγαν, το ίδιο και αυτο­κί­νητα που στα­μα­τού­σαν για δευ­τε­ρό­λε­πτα και στη συνέ­χεια απο­χω­ρού­σαν, σαν να μην είδαν το παρα­μι­κρό, αφή­νο­ντας την 8χρονη να ξεψυ­χή­σει. Κάποιος μάλιστα έφτασε στο σημείο να κλω­τσή­σει το κορι­τσάκι για να δει αν είναι ζωντανό! Πως γίναμε έτσι; Πότε γίναμε έτσι; Αυτό είναι κατά­ντια. Όχι δική τους  αλλά και δική μας, όλων μας. Δείχνει μια κοι­νω­νία σε απο­σύν­θεση που δεν έχει χάσει τη λογική της μόνο έχει χάσει την ανθρω­πιά της. Τι να την κάνω την θλίψη, τι να τις κάνω τις παγκό­σμιες μέρες που έρχο­νται και περνάνε με εμάς να γρά­φουμε δακρύ­βρε­χτα κείμενα και τις υπό­λοι­πες να προ­σπερ­νάμε τον πόνο και την δυστυ­χία ενός πλά­σμα­τος; Του από πάνω, του από κάτω, του διπλα­νού μας, του εντός του σπιτιού μας;  Τα θύματα έχουν τρόπο και φωνά­ζουν ακόμα και με την σιωπή τους κι εμείς κλεί­νουμε τα αυτιά στις αθό­ρυ­βες κραυγές τους γιατί μας χαλάνε την καθη­με­ρι­νό­τητα μας.