Ολοκλήρωση Καλλιτεχνικής διαμονής σύγχρονης κεραμικής στο Κατάλυμα της Γαλλίας στη Ρόδο 

Το πρό­γραμμα καλ­λι­τε­χνι­κής δια­μο­νής διορ­γα­νώ­νε­ται στο πλαίσιο του Μνη­μο­νίου Αλλη­λο­κα­τα­νό­η­σης που υπε­γράφη μεταξύ της Πρε­σβείας της Γαλλίας και του Γαλ­λι­κού Ινστι­τού­του με την  Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου τον Ιούλιο του 2020 με σκοπό την ενί­σχυση των πολι­τι­στι­κών δεσμών μεταξύ των δύο χωρών και βασί­ζε­ται στην ιδέα της κυρίας Αλίκης Μοσχή Gauguet, επί­τι­μης Προ­ξέ­νου της Γαλλίας στη Ρόδο.

Στόχος του εν λόγω προ­γράμ­μα­τος είναι η ενδυ­νά­μωση των  επαγ­γελ­μά­των  τέχνης στη Ρόδο μέσα από τη δημιουρ­γία μιας πλατ­φόρ­μας ανταλ­λα­γών που ενθαρ­ρύ­νει τη συνά­ντηση των τοπικών παρα­δο­σια­κών τεχνι­κών με τις δια­φο­ρε­τι­κές τάσεις της σύγ­χρο­νης δημιουρ­γίας.

 

Οι τρεις καλ­λι­τέ­χνες δια­φο­ρε­τι­κών εθνι­κο­τή­των και πρα­κτι­κών, κατά τη διάρ­κεια της δίμηνης δια­μο­νής τους εξε­ρεύ­νη­σαν το ροδιακό τοπίο, διδά­χθη­καν από γνώστες της κερα­μι­κής, επι­σκέ­φθη­καν εργα­στή­ρια και γνώ­ρι­σαν από κοντά την μακρό­χρονη παρά­δοση της Ρόδου στην κερα­μική. Η Ρόδος για δύο μήνες, απο­τέ­λεσε το εργα­στή­ριο για τους τρεις καλ­λι­τέ­χνες με σκοπό να δώσουν μορφή στη σύγ­χρονη έρευνά τους.

Στην έκθεση που πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε από τις 11 έως τις 13 Νοεμ­βρίου στο Γαλλικό Κατά­λυμα, και την οποία επι­σκέ­φθηκε πλήθος κόσμου, σχολεία καθώς και οι τελευ­ταίοι επι­σκέ­πτες του νησιού, οι τρεις καλ­λι­τέ­χνες παρου­σί­α­σαν στο κοινό της Ρόδου  τα στοι­χεία αυτά πάνω στα οποία επι­κε­ντρώ­θηκε η έρευνα τους.

 

Elina Belou – Περι­πλά­νηση

«Υπάρ­χουν, ως αφε­τη­ρία, κρυφά μέρη, ένα βουνό, το εσω­τε­ρικό ενός κτιρίου, κήποι, αντι­κεί­μενα, μονο­πά­τια, η μεγα­λο­πρέ­πεια των μου­σείων.

 

Για αυτήν την καλ­λι­τε­χνική διαμονή στη Ρόδο, ήθελα να δουλέψω με πρώτες ύλες που μάζευα κατά τη διάρ­κεια της περι­πλά­νη­σης μου. Ορα­μα­τι­ζό­μουν την έρευνα ως μια χαρ­το­γρά­φηση των τοπικών πρώτων υλών: υλικά, σχήματα και σχέδια.

 

Κατά τη διάρ­κεια της παρα­μο­νής μου εξε­ρεύ­νησα διάφορα εδάφη, φυτά, στάχτες και άλλους θησαυ­ρούς που ήταν οι πρώτες ύλες της δου­λειάς μου και το τελικό μου installation.

 

Επίσης, εμπνεύ­στηκα από αρχι­τε­κτο­νι­κές λεπτο­μέ­ρειες, ιστο­ρι­κές μορφές και γεω­λο­γικά γεγο­νότα.

 

Τα κερα­μικά είναι σαν σημειώ­σεις ενός σημειω­μα­τά­ριου έρευνας: κάθε φόρμα, κάθε βάζο είναι απο­τέ­λε­σμα ενός πει­ρά­μα­τος».

 

Τερ­ψι­χόρη Σαββάλα

«Το έργο μου κατά τη διάρ­κεια αυτής της δια­μο­νής επι­κε­ντρώ­νε­ται στο «επί­νη­τρον», ένα κερα­μικό προ­στα­τευ­τικό μηρών το οποίο φορού­σαν οι γυναί­κες στην Αρχαία Ελλάδα πάνω στα πόδια τους όταν έγνεθαν το μαλλί και την προ­σω­πική μου ερμη­νεία αυτού, μέσα από την κερα­μική.

Η Πηνε­λόπη απει­κο­νί­ζε­ται συνήθως με ένα επί­νη­τρον, επο­μέ­νως σχε­τί­ζε­ται με μια δρα­στη­ριό­τητα που κάνει κανείς ενώ περι­μέ­νει. Να γυρίσει ο Οδυσ­σέας, να τελειώ­σει η κρίση.

Όταν άρχισα να το δουλεύω, συνει­δη­το­ποί­ησα ότι φτιά­χνο­ντάς το αντι­γράφω τη δουλειά εκείνων των γυναι­κών πριν από εμένα. Όσο ο πηλός είναι ακόμα υγρός, πρέπει να τον δουλέψω στον μηρό μου, να τον βάψω, να τον σμιλέψω, χωρίς να μπορώ να κινηθώ μέχρι να στε­γνώ­σει ο πηλός. Έγινε η συσκευή για να βοη­θή­σει τη δική μου αναμονή.

 

Οι Ρόδιοι παλαιό­τερα έβαζαν ειδικά βάζα έξω από τα σπίτια τους για να τους προ­στα­τεύ­ουν, να κρατούν το κακό μακριά. Και σιγά σιγά κατά­λαβα τι συμ­βό­λιζε για εμένα το επί­νη­τρο: μια προ­στα­τευ­τική πανο­πλία που κρατά τον έξω κόσμο μακριά ενώ εστιά­ζουμε στον εσω­τε­ρικό μας κόσμo.

 

Τα μετέ­τρεψα σε ναό. Ένας τρόπος να λατρεύ­εις τον εαυτό σου, να τον προ­στα­τεύ­εις, να κάνεις προ­σφο­ρές όχι σε έναν άγνωστο θεό αλλά σε σένα. Σε μερικά έχω χρη­σι­μο­ποι­ή­σει σύμβολα προ­στα­σίας, όπως η γοργόνα, ένα τρο­μα­κτικό γυναι­κείο πλάσμα που ήταν συνώ­νυμο με τη μητέρα θεά. Μια απει­λη­τική αλλά και καθο­δη­γη­τική οντό­τητα, όπως και οι περισ­σό­τε­ρες γυναί­κες».

 

Vincenzo Formisano

Ο Vincenzo Formisano έχει τιμηθεί ως «Maestro d’arte» και ειδι­κεύ­ε­ται στην Ανα­γεν­νη­σιακή ιταλική τεχνική Majolica από το 2001. Το ατελιέ του στη Φλω­ρε­ντία είναι ανοιχτό σε καλ­λι­τέ­χνες και αρχά­ριους «επειδή η αγγειο­πλα­στική δεν είναι μόνο ο πηλός, αλλά και οι άνθρω­ποι. Μέσω της κερα­μι­κής μπο­ρούμε να έρθουμε σε επαφή με την ιστορία μας και να γίνουμε μέρος μιας κοι­νό­τη­τας».

Πράγ­ματι, το έργο του Vincenzo για την καλ­λι­τε­χνική διαμονή της Ρόδου συν­διά­ζει την αγγειο­πλα­στική εμπνευ­σμένη από τον παρα­δο­σιακό λαϊκό χορό ερμη­νεύ­ο­ντας την αλλη­λε­πί­δραση του καλ­λι­τέ­χνη με τους ντό­πιους και τους του­ρί­στες του νησιού.

 

Το πρό­γραμμα καλ­λι­τε­χνι­κής δια­μο­νής διορ­γα­νώ­νει  το Γαλλικό Ινστι­τούτο Ελλάδος  σε συνερ­γα­σία με την Περι­φέ­ρεια Ν. Αιγαίου την Γαλλική Προ­ξε­νική Αρχή στη Ροδο και την  υπο­στή­ριξη του Υπουρ­γείου Πολι­τι­σμού και Αθλη­τι­σμου, του Γαλ­λι­κού Ινστι­του­του Παρι­σιού και της Σχολης Καλών Τεχνών Αθηνών