48 χρόνια μετά και η Τώνια Μοροπούλου θυμάται…

Στην Κεντρική Γραμ­μα­τεία της Συντο­νι­στι­κής Επι­τρο­πής της κατά­λη­ψης και στον πομπό, η Τώνια Μορο­πού­λου φοι­τή­τρια στη σχολή Χημικών Μηχα­νι­κών του Πολυ­τε­χνείου τότε, Μέλος της Διοι­κού­σας Επι­τρο­πής του Τεχνι­κού Επι­με­λη­τη­ρίου Ελλάδος, Ομότιμη καθη­γή­τρια του Πολυ­τε­χνείου σήμερα, γνωστή ως επι­κε­φα­λής της διε­πι­στη­μο­νι­κής ομάδας απο­κα­τά­στα­σης του Ιερού Κου­βου­κλίου του Πανα­γίου Τάφου θυμάται :

Με κίνδυνο της ζωή μας, παλέ­ψαμε συλ­λο­γικά και ανε­ξάρ­τητα από τις δια­φω­νίες μας, κατα­φέ­ραμε να έχουμε μια φωνή. Αυτό είναι το μεγάλο μήνυμα του Πολυ­τε­χνείου. Ανε­βο­κα­τε­βά­σαμε πάρα πολλά δια­φο­ρε­τικά συν­θή­ματα για να κατα­λή­ξουμε στην ανα­κοί­νωση της συντο­νι­στι­κής που διάβασα την Παρα­σκευή 16/11 στους δημο­σιο­γρά­φους για “Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία-Εθνική Ανε­ξαρ­τη­σία, Λαϊκή Κυριαρ­χία, Κοι­νω­νική Προκοπή”. Μας το έλεγαν με σημειώ­ματα στα πανέρια με τα ψωμιά και τα φαγητά που μας στέλ­νανε μέσα στο Πολυ­τε­χνείο. Κατα­λή­ξαμε να πούμε κάτι που έβγαλε τον κόσμο από τον καναπέ του, το σπίτι του, την απάθεια, την ιδιώ­τευσή του, τον κατέ­βασε στους δρόμους και τον έκανε να συγκρου­στεί ανυ­πο­χώ­ρητα και με κίνδυνο της ζωής του με τη δικτα­το­ρία.

Το από­γευμα της 16ης Νοεμ­βρίου ήρθαν στη Συντο­νι­στική να μας φέρουν την ταυ­τό­τητα του πρώτου νεκρού, κάποιοι που πάνω τους είχανε αίματα….Εκείνη την ώρα προ­βλη­μα­τι­στή­καμε “τι θα πούμε στον κόσμο;” και είπαμε: “Ελλη­νικέ λαέ σου λέμε την αλήθεια. Ελλη­νικέ λαέ μας σκο­τώ­νουν. Κατέβα στους δρόμους”.

Την επόμενη ημέρα, ο χρόνος στα­μά­τησε, με το τανκ να ρίχνει την κεντρική πύλη του Πολυ­τε­χνείου. Από τον πομπό φωνά­ζαμε: «φαντά­ροι, αδέλφια μας, μη μας χτυπάτε. Είμαστε όλοι αδέλφια». Ο πομπός δε στα­μά­τησε να εκπέ­μπει – δεν θέλαμε να φύγουμε, ήρθαν και μας έβγαλαν συμ­φοι­τη­τές μας – ακόμα και όταν φεύγαμε είπαμε τον Εθνικό Ύμνο .

Το Πολυ­τε­χνείο του ’73 έκφραζε την πάνδημη ελλη­νική νεολαία και το λαό που αντι­στε­κό­ταν ενω­μέ­νος σ’ όλη την Αθήνα, την Ελλάδα και δεν παρα­δό­θηκε. Απ΄ το Πολυ­τε­χνείο, όταν πια μπήκε το άρμα μάχης και ο στρατός, βγήκαμε με το κεφάλι ψηλά, με τους νεκρούς και τους τραυ­μα­τίες μας, φέρ­νο­ντας στη σύγ­χρονη ιστορία των δημο­κρα­τι­κών αγώνων μια καθαρή φωνή και μια ηθική νίκη.

“Λαός ενω­μέ­νος ποτέ νικη­μέ­νος”.

Το Πολυ­τε­χνείο δεν υπήρξε μόνο πρότυπο δια­φο­ρε­τι­κών πολι­τι­κών σχέσων και συμπε­ρι­φο­ράς. Αμφι­σβη­τούσε τις κατε­στη­μέ­νες αξίες και δομές της κοι­νω­νίας μας και ανα­ζη­τούσε νέα πρότυπα ζωής προ­σω­πικά πιο γνήσια και ειλι­κρινή και κοι­νω­νικά πιο δίκαια.

Γι’ αυτό και η συμ­με­τοχή των γυναι­κών, ιδιαί­τερα εμφανής, όταν η δικτα­το­ρία για να τιμω­ρή­σει τους αγω­νι­στές φοι­τη­τές τους στρά­τευσε, ήταν μεγάλη και η στάση τους σθεναρή.

Όχι δεν δέχομαι ότι επι­κρά­τη­σαν μομφές κατά του ήθους των κορι­τσιών της εποχής που βγήκαμε στην πρώτη γραμμή. Υπήρξε έκπληξη. Μπορεί ο φασι­σμός να ενο­χλή­θηκε ιδιαί­τερα και μας χτύπησε, ίσως γιατί η συμ­με­τοχή μας έκανε το πρόσωπο του Πολυ­τε­χνείου και τον Αντι­δι­κτα­το­ρικό Αγώνα πιο προσιτό στον κόσμο, στο ύψος των χεριών του, στο ύψος της καρδιάς του.

Ναι στο Πολυ­τε­χνείο πήραμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Από αγάπη για τη ζωή το κάναμε. Για να μπο­ρούμε να την αντι­κρύ­σουμε και την επόμενη μέρα στα μάτια και να της χαμο­γε­λά­σουμε.

Το πρόσωπο του Πολυ­τε­χνείου είναι ζωντανό είναι επί­καιρο. Δεν είναι Άσυλο μιας ιδέας ή μιας παρά­τα­ξης. Είναι όλων των ιδεών και όλων των δυνά­μεων που μπορεί να αντι­πα­ρα­τί­θε­νται, αλλά οφεί­λουν να είναι ικανές να δια­λέ­γο­νται και να συντί­θε­νται. Το Πολυ­τε­χνείο, σαν μήνυμα και σαν στάση ζωής, ούτε μου­σειακό ούτε επε­τειακό είναι, αλλά ούτε και επε­τειακή βία.

Προ­σω­πικά με ενοχλεί πάρα πολύ να έχω το δικαί­ωμα ως ενεργή πολίτης να μιλήσω πολι­τικά μόνο την επέτειο της εξέ­γερ­σης του Πολυ­τε­χνείου, γιατί δείχνει, πόσο αδύναμη είναι η αυτό­νομη πολι­τική δράση και έκφραση στη Δημο­κρα­τία μας.

Η Δημο­κρα­τία πρέπει να σταθεί στο ύψος των απαι­τή­σεων της εποχής. Να σχε­διά­σει στρα­τη­γικά το μέλλον σε έναν ορί­ζο­ντα αει­φο­ρίας για τις νέες γενιές, να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει την Επα­νά­σταση της Γνώσης και την ακε­ραιό­τητα της Λογικής, που υπη­ρε­τεί το σημε­ρινό Πολυ­τε­χνείο, να διεμ­βο­λί­σει τα προ­βλή­ματα και τα αδιέ­ξοδα των νέων σήμερα, να εμπνεύ­σει ξανά την κοι­νω­νία.

Το Πολυ­τε­χνείο είναι ζωντανό.

Ανήκει στα αγόρια και στα κορί­τσια της γενιάς μας εξίσου.

Είναι η αντί­σταση στην αφο­μοί­ωση.

Είναι η συμ­μα­χία με το παρόν για την κατά­κτηση της ζωής.

Είναι η αλλαγή του κόσμου.