Στην Αθήνα η έκθεση «She’s gone» με ρούχα δολοφονημένων γυναικών, μεταξύ αυτών και της Τοπαλούδη

Η έκθεση ξεκινά στις 25 Νοεμ­βρίου στο Ίδρυμα Κακο­γιάν­νης  – Σε κάθε ρούχο υπάρχει μια ετικέτα με το όνομα του θύματος, την ημε­ρο­μη­νία, τον τρόπο και το όργανο της δολο­φο­νίας και την ποινή του δικα­στη­ρίου, εάν υπάρχει

Ρούχα που φορού­σαν γυναί­κες που δολο­φο­νή­θη­καν. Ένα πράσινο μπλου­ζάκι, ένα τζιν παντε­λόνι, ένα παλτό από ψεύτικη γούνα, ένα φούτερ που κάποτε θεω­ρού­ταν τυχερό, ένα τοπ κι ένα σακάκι που αγο­ρά­στηκε για ένα γάμο.

Αυτά τα ρούχα περι­λαμ­βά­νο­νται στην έκθεση «She’s gone» («Για ένα αδειανό που­κά­μισο») που διορ­γα­νώ­νουν δύο Ισραη­λι­νοί και ταξι­δεύει σε όλον τον κόσμο. Στόχος τους η έκθεση να απο­τε­λέ­σει δια­μαρ­τυ­ρία για το φαι­νό­μενο των γυναι­κο­κτο­νιών, όπως επι­ση­μαί­νουν.

Η έκθεση φτάνει στην Ελλάδα και εγκαι­νιά­ζε­ται στις 25 Νοεμ­βρίου στο Ίδρυμα Κακο­γιάννη, σε συν­διορ­γά­νωση με την πρε­σβεία του Ισραήλ. Τελεί υπό την αιγίδα της Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας, Κατε­ρί­νας Σακελ­λα­ρο­πού­λου.

Οι Ισραη­λι­νοί δημιουρ­γοί είναι η Keren Goldstein, σκη­νο­θέ­τρια ντο­κι­μα­ντέρ και ακτι­βί­στρια κατά της έμφυλης βίας και ο Adi Levy, συν­διευ­θυ­ντής της έκθεσης και σχε­δια­στής.

Ανάμεσα στα εκθέ­ματα και ένα ρούχο της Ελένης Τοπα­λούδη

Τα ρούχα λει­τουρ­γούν ως σιω­πη­λές μαρ­τυ­ρίες από ζωές γυναι­κών, που είχαν νόημα, ελπίδα και όνειρα και που αφαι­ρέ­θη­καν απότομα και βίαια. Μέσα τους κρατούν ιστο­ρίες απου­σίας, θλίψης και ορφά­νιας.

Σε κάθε ρούχο τοπο­θε­τεί­ται μία μικρή ετικέτα με το όνομα του θύματος, την ημε­ρο­μη­νία, τον τρόπο και το όργανο της δολο­φο­νίας, καθώς και την ποινή του δικα­στη­ρίου, εφόσον υπάρχει, καθώς ορι­σμέ­νες υπο­θέ­σεις ακόμη δεν έχουν δια­λευ­καν­θεί.

Για την Ελλάδα, ένα ρούχο της Ελένης Τοπα­λούδη, η δολο­φο­νία της οποίας συγκλό­νισε την κοινή γνώμη το 2018, περι­λαμ­βά­νε­ται στην έκθεση, ευγε­νική προ­σφορά της οικο­γέ­νειάς της, με τη συνερ­γα­σία της Γενικής Γραμ­μα­τείας Οικο­γε­νεια­κής Πολι­τι­κής και Ισό­τη­τας των Φύλων.

Στο ηχητικό μέρος της έκθεσης ακού­γο­νται νανου­ρί­σματα, τρα­γου­δι­σμένα από γυναί­κες σε διά­φο­ρες γλώσσες, εβραϊκά, αραβικά, αμχα­ρικά, ρωσικά, περσικά, ρου­μα­νικά, μαρο­κινά, αραβικά, γερ­μα­νικά και ελλη­νικά, ένας ύστατος φόρος τιμής σε όλες τις γυναί­κες θύματα βίας.

Στόχος της δράσης είναι το τέλος του ταξι­διού του She’s gone να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί στο κτίριο του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη.

Πηγή protothema.gr