Η ιστορία μιας ερώτησης

Στον απόηχο της σύγκρου­σης στο Μαξίμου του Πρω­θυ­πουρ­γού με δημο­σιο­γράφο, τα πράγ­ματα είναι πολύ πιο απλά. 1. Ο κ. Κυρ. Μητσο­τά­κης απά­ντησε σε μία ερώτηση που, έτσι όπως υπο­βλή­θηκε, ήταν πάσα για να βάλει γκολ. 2 Η δημο­σιο­γρα­φία της ερώτησης-τοποθέτησης, ή και της ερώτησης-άποψης, είναι απο­κρου­στική και δεν φέρνει απο­τέ­λε­σμα. 3. «Δύσκολη ερώτηση» και υπό­δειγμα «μαχη­τι­κής» άσκησης του επαγ­γέλ­μα­τος -κατά πως λένε κάποιοι πως έκανε η δημοσιογράφος-δεν είναι αυτή που εμπε­ριέ­χει χαρα­κτη­ρι­σμούς («είστε ψεύτης»). Οι χαρα­κτη­ρι­σμοί στις δημο­σιο­γρα­φι­κές ερω­τή­σεις πρέπει να απο­φεύ­γο­νται. Όπως δεν πρέπει να απο­κα­λέ­σεις τον συνε­ντευ­ξια­ζό­μενο «δια­μά­ντι της πολι­τι­κής» ή «σύγ­χρονο Καπο­δί­στρια» και «Μυωσή», έτσι και δεν είναι σωστό να τον απο­κα­λέ­σεις «ψεύτη» και «νάρ­κισσο. Κάπου εκεί ο δημο­σιο­γρά­φος χάνει το παι­χνίδι και ακυ­ρώ­νει την πρόθεσή του να θέσει δύσκολο ερώτημα, να στρι­μώ­ξει τον συνο­μι­λητή του και να λάβει απά­ντηση επί της ουσίας. Γιατί πολύ απλά αυτή δεν είναι μια «δύσκολη ερώτηση», δεν είναι καν ερώτηση, είναι κήρυγμα, είναι μανι­φέ­στο, είναι προ­σω­πική δήλωση. Αυτό που πρέπει να κάνουν οι δημο­σιο­γρά­φοι είναι να κάνουν ερω­τή­σεις που να οδηγούν σε ουσια­στι­κές απα­ντή­σεις. 3. Το γεγονός ότι μια δημο­σιο­γρά­φος έθεσε το ερώτημα με απα­ρά­δε­κτο και επι­θε­τικό τρόπο σε μια προ­σχε­δια­σμένη μικρή παρά­σταση, δεν δικαιο­λο­γεί σεξι­στικό οχετό «για την μουρλή γερο­ντο­κόρη που είχε σπι­τώ­σει 23χρονο» και λοιπά άλλα που δεν αντέ­χουν ανα­πα­ρα­γω­γής και χαρα­κτη­ρί­ζουν όλους αυτούς που τα γράφουν και μόνοι τους χασκο­γε­λούν.