Σχέδιο διάταξης για “ποινική αμνηστία” στους γιατρούς για τη διαχείριση της πανδημίας

Με το σκε­πτικό αφενός ότι οι γιατροί πρέπει να έχουν μια γραμμή άμυνας απέ­να­ντι στη βιο­μη­χα­νία μηνύ­σεων αντιεμ­βο­λια­στών, και αφε­τέ­ρου ότι η αστική ευθύνη του δημο­σίου υφί­στα­ται ούτως ή άλλως για τα τυχόν ιατρικά λάθη (όχι όμως για την τυχόν ποινική ευθύνη του ιατρι­κού προ­σω­πι­κού) η κυβέρ­νηση επε­ξερ­γά­ζε­ται ένα σχέδιο κλι­μα­κού­με­νης ποι­νι­κής ασυλίας των γιατρών που βρέθηκαν- και βρίσκονται- στην πρώτη γραμμή στη μάχη κατά της παν­δη­μίας.

Το σχέδιο βρί­σκε­ται στο τραπέζι χωρίς να έχει ληφθεί τελική απόφαση, θετική ή αρνη­τική.

Σίγουρο είναι βέβαια πως οι γιατροί βρί­σκο­νται αντι­μέ­τω­ποι με ένα πογκρόμ μηνύ­σεων σε βάρος τους που χωρί­ζο­νται σε δυο μέρη:

– από τη μια πλευρά οι αντιεμ­βο­λια­στές που φορ­τώ­νουν με μηνύ­σεις για­τρούς για κάθε ποινικό αδίκημα μπορεί να φαντα­στεί ο πιο ευφά­ντα­στος ανθρώ­πι­νος νους

– από την άλλη μηνύ­σεις συγ­γε­νών που είτε χάθηκαν κατά τη διάρ­κεια της παν­δη­μίας, είτε αντι­με­τώ­πι­σαν ή αντι­με­τω­πί­ζουν σύν­δρομα μακράς διάρ­κειας επι­πλο­κών και κατα­λο­γί­ζουν ευθύνες στους για­τρούς.

Τι ζητούν

Το σκε­πτικό ανά­πτυ­ξης ενός τέτοιου σχεδίου έχει να κάνει, κατ΄ αρχήν με το αίτημα των ιατρι­κών συλ­λό­γων της χώρας, και βέβαια με την λογική ότι μετά το πέρας της παν­δη­μίας, θεω­ρεί­ται ότι θα φου­ντώ­σει το κύμα μηνύ­σεων και ανα­ζή­τη­σης ευθυνών.

Η σκέψη λοιπόν είναι η εξής: Να κινηθεί μια δια­δι­κα­σία κλι­μα­κού­με­νης ποι­νι­κής αμνη­στίας (με ανα­δρο­μική ισχύ) καθώς για την αστική ευθύνη (αγωγές απο­ζη­μί­ω­σης), ούτως ή άλλως φέρει ακέραιη την ευθύνη το ελλη­νικό δημόσιο, κατ΄ εντολήν του οποίου λει­τουρ­γούν οι γιατροί.

Συνεπώς το ζήτημα είναι οι μηνύ­σεις: Εδώ η σκέψη είναι η ευθύνη του ιατρού να περιο­ρι­στεί μόνο σε εξαι­ρε­τι­κές περι­πτώ­σεις βαρείας αμέ­λειας. Κι αυτό γιατί οι γιατροί εν προ­κει­μένω δεν λει­τούρ­γη­σαν υπό συν­θή­κες κανο­νι­κής νοσο­κο­μεια­κής λει­τουρ­γίας, αλλά υπό καθε­στώς παν­δη­μίας και νοσο­κο­μεια­κής ασφυ­ξίας.

Η πρόταση

Οι όποιες απο­φά­σεις θα εφαρ­μο­στούν μετά το τέλος της παν­δη­μίας. Στο τραπέζι βρί­σκε­ται σχετική πρόταση του Πανελ­λη­νίου Ιατρι­κού Συλ­λό­γου στις αρχές του χρόνου, η οποία είχε αιτηθεί σύσταση Νομο­πα­ρα­σκευα­στι­κής Επι­τρο­πής που θα ειση­γη­θεί τη σχετική νομο­θε­τική παρέμ­βαση για την ασυλία των ιατρών κατά την άσκηση των καθη­κό­ντων τους.

Στην εν λόγω επι­στολή προς τον υπουργό Δικαιο­σύ­νης επι­συ­νά­πτε­ται και η γνω­μο­δό­τηση του νομικού συμ­βού­λου του ΠΙΣ Ευάγ­γε­λου Κατσίκη που προ­τεί­νει να υπάρξει ασυλία για τους για­τρούς που ασχο­λού­νται με τον covid – 19 δηλαδή να μη διώ­κο­νται ποινικά και ότι σε περί­πτωση που κάτι ανα­κύ­ψει εις βάρος τους να μην οδη­γη­θεί η δια­δι­κα­σία ελέγχου στη Δικαιο­σύνη – όπως συμ­βαί­νει μέχρι σήμερα – αλλά η υπόθεση να εξε­τα­στεί από ένα εξει­δι­κευ­μένο ιατρικό όργανο το οποίο θα λει­τουρ­γεί εντός του ΠΙΣ.

Οι προ­τά­σεις του νομικού εκπρο­σώ­που του ΠΙΣ

“Λαμ­βά­νο­ντας υπόψη τις ιδιαί­τε­ρες κατα­στά­σεις που προ­κα­λεί η δια­χεί­ριση της παν­δη­μίας θεωρώ ότι πρέπει να εξε­τα­στεί το ενδε­χό­μενο νομο­θε­τι­κής απαλ­λα­γής ή περιο­ρι­σμού της ευθύνης από αμέλεια των ιατρών σε ιατρι­κές πράξεις που αφορούν την αντι­με­τώ­πιση της θερα­πείας COVID – 19, είτε σε αντί­θετη περί­πτωση το ενδε­χό­μενο το κράτος να ανα­λά­βει εγγυ­η­τική ευθύνη για τις τυχόν σχε­τι­κές αξιώ­σεις απο­ζη­μί­ω­σης σε βάρος των ιατρών (π.χ. παραι­τού­μενο σαφώς από το δικαί­ωμα ανα­γω­γής σε περι­πτώ­σεις αμε­λείας εντός των δημο­σίων νοση­λευ­τι­κών ιδρυ­μά­των)”.

“Βεβαίως θεωρώ ότι η κρατική εγγυ­η­τική ευθύνη δεν καλύ­πτει το ποινικό μέρος της υπό­θε­σης γι’ αυτό και προ­τείνω ότι η ευθύνη του ιατρού θα πρέπει να περιο­ρι­στεί μόνο σε εξαι­ρε­τι­κές περι­πτώ­σεις βαρείας αμέ­λειας οι οποίες όμως (λόγω του σύν­θε­του και άκρως εξει­δι­κευ­μέ­νου νομι­κούς πλαι­σίου) θα πρέπει να κρί­νο­νται, όχι κατά την συνήθη πρα­κτική (κατά την προ­δι­κα­σία από τον αρμόδιο εισαγ­γε­λέα) αλλά από ένα εξει­δι­κευ­μένο ιατρικό όργανο το οποίο θα μπο­ρούσε να λει­τουρ­γή­σει εντός του Πανελ­λη­νίου Ιατρι­κού Συλ­λό­γου….”.

“Αυτό το ειδικό όργανο θα ήταν σε θέση να κρίνει – κατ’ αρχήν – εάν συντρέ­χει, από ιατρι­κής απόψεως, βαρεία αμέλεια του ιατρού ανά περί­πτωση και βάση αυτής της γνω­μο­δό­τη­σης να κινεί­ται ο ποι­νι­κός έλεγχος του ιατρού. Με αυτόν τον τρόπο θα περιο­ρι­στεί η άσκοπη και ατεκ­μη­ρί­ωτη εκκί­νηση ποι­νι­κών διώξεων σε βάρος ιατρών και ταυ­τό­χρονα ο έλεγχος (με την αντί­στοιχη οικο­νο­μία της δίκης) θα περιο­ρι­ζό­ταν μόνο στις περι­πτώ­σεις που είναι άξιες αυτού του ελέγχου….”.

“Όλα τα ανωτέρω βεβαίως απαι­τούν νομο­θε­τι­κές παρεμ­βά­σεις και μάλιστα με ανα­δρο­μική εφαρ­μογή” κατέ­ληγε ο νομικός σύμ­βου­λος του ΠΙΣ στις προ­τά­σεις του προς τον υπουργό Δικαιο­σύ­νης.

Πηγή capital.gr