Ωραία λόγια, αλλά…

Κάθε χρόνο ακού­γο­νται ωραία λόγια με την ευκαι­ρία της Παγκό­σμιας Ημέρας πρό­λη­ψης κατά του καρ­κί­νου του μαστού, αλλά όταν έρθει η ώρα του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού, η γραμμή αυτή είναι ελλειμ­μα­τική. Και τι να τις κάνεις τις νομο­θε­τή­σεις για πρόληψη, όταν για παρά­δειγμα σε πολλά περι­φε­ρειακά νοσο­κο­μεία,  χρειά­ζο­νται μήνες για να κλεί­σεις ραντε­βού για διαγνωστικές-προληπτικές εξε­τά­σεις; Οι καρ­κι­νο­πα­θείς αντι­με­τω­πί­ζουν μεγάλα προ­βλή­ματα στο να βρουν ραντε­βού στα δημόσια νοσο­κο­μεία για τις ανα­γκαίες εξε­τά­σεις τους. Ορι­σμέ­νες δε σύγ­χρο­νες εξει­δι­κευ­μέ­νες εξε­τά­σεις δεν είναι δωρεάν. Οι καρ­κι­νο­πα­θείς που νοση­λεύ­ο­νται, βρί­σκο­νται αντι­μέ­τω­ποι με τις μεγάλες ελλεί­ψεις του συστή­μα­τος σε νοση­λευ­τικό προ­σω­πικό, κάτι που επη­ρε­ά­ζει τόσο την εξέλιξη της θερα­πείας τους όσο και το ηθικό τους. Η υπο­στε­λέ­χωση και η υπο­χρη­μα­το­δό­τηση των νοσο­κο­μείων απο­τε­λούν χρόνια προ­βλή­ματα στο τομέα της υγείας. Η παν­δη­μία ήταν η ευκαι­ρία να σκε­φτούμε τη φρο­ντίδα, όμως η σκέψη στα­μά­τησε πρόωρα στο χει­ρο­κρό­τημα απ’ τα μπαλ­κό­νια. Ο αδό­κη­τος θάνατος της Φώφης Γεν­νη­ματά δίνει την αφορμή (δυστυ­χώς) να συζη­τή­σουμε πώς η  μάχη κατά του καρ­κί­νου, δεν θα  μείνει στα χαρτιά.