Τυμβωρυχία

Ένα από τα πολλά θλιβερά φαι­νό­μενα της παρακ­μής και της βαθύ­τα­της ηθικής σήψης που ευδο­κι­μούν στις μέρες μας, είναι η πολι­τική εκμε­τάλ­λευση νεκρών. Είναι εκπλη­κτική η ένδεια επι­χει­ρη­μά­των πολλών πολι­τι­κών, ώστε κατα­φεύ­γουν στην επί­κλησή νεκρών, προ­κει­μέ­νου να «χτυ­πή­σουν» τον αντί­παλό τους. Ηλεία, Μαρφίν, Μάτι, ακόμη και πρό­σφα­τες γυναι­κο­κτο­νίες στην θλιβερή τους παλέτα. Την πρα­κτική αυτή ζήλεψε ο κ. Χατζη­διά­κος και είπε να… επι­χει­ρη­μα­το­λο­γή­σει χρη­σι­μο­ποιώ­ντας πρό­σφατο θύμα τρο­χαίου προ­κει­μέ­νου να στη­λι­τεύ­σει την πολι­τική του αντι­πά­λου του και δημάρ­χου. Θλιβερή τυμ­βω­ρυ­χία. Ανα­τρι­χια­στική, ως πολι­τική συμπε­ρι­φορά. Και τυμ­βω­ρύ­χος δεν είναι αυτός «που προ­κά­λεσε το έγκλημα και προ­σπα­θεί να απο­κρύ­ψει και να εξα­φα­νί­σει τα στοι­χεία» αλλά αυτός που παρά­νομα ανοίγει ή κατα­στρέ­φει έναν τάφο από το  (τύμβος + ὀρύσσ(ττ)ω (σκάβω, ανοίγω) )κακο­ποιεί το πτώμα ή αφαιρεί πολύ­τιμα αντι­κεί­μενα που συνο­δεύ­ουν το νεκρό  και μετα­φο­ρικά, αυτός που ανα­φέ­ρε­ται σε ένα νεκρό, με σκοπό την πολι­τική ή άλλου είδους εκμε­τάλ­λευση. Μη ξεχά­σουμε δηλαδή κι αυτά που ξέρουμε από τον Τρια­ντα­φυλ­λίδη.