«Ελλάς, το μεγαλείο σου…»

Γράφει ο δικη­γό­ρος Ιωάννης Κου­μπιά­δης

Δράτ­το­μαι της ευκαι­ρίας, για το παρόν μικρό γράφημα μου, των χθε­σι­νών δηλώ­σεων του Προ­έ­δρου του ΔΣΡ , που δημο­σιεύ­τη­καν στο σημε­ρινό τοπικό τύπο , για τις τελευ­ταίες εξε­λί­ξεις στη υπόθεση του δύσμοι­ρου Κτη­μα­το­λο­γίου Ρόδου, ανα­φο­ρικά με την τελευ­ταία πλέον απαι­τού­μενη τυπική υπο­γραφή. Ιδού ένα χαρα­κτη­ρι­στικό από­σπα­σμα των δηλώ­σεων του κ. Περίδη: « Το πρό­βλημα, όμως, που αντι­με­τω­πί­ζουν αυτή τη στιγμή είναι πώς θα ξεπε­ρά­σουν τις δυσκο­λίες που δημιουρ­γεί αυτή η έκδοση της πράξης παρα­χώ­ρη­σης , η οποία επειδή υπάρ­χουν συναρ­μό­δια Υπουρ­γεία (σ.σ. Δικαιο­σύ­νης. Υγείας, Οικο­νο­μι­κών και Εσω­τε­ρι­κών) ενώ εμπλέ­κε­ται και ο Δήμος, το Κτη­μα­το­λό­γιο και το Νοσο­κο­μείο, όλοι αυτοί οι φορείς, καθι­στούν τη δια­δι­κα­σία πιο περί­πλοκη. Αρμόδια, λοιπόν, είναι τέσσερα Υπουρ­γεία και θα εκδοθεί μία ΚΥΑ ότι συμ­φω­νούν όλα, μαζί και ο Δήμος»

Να μην εκπλήσ­σει λοιπόν κανένα , γιατί μια υπόθεση λίγων μηνών κράτησε σχεδόν ένα ολό­κληρο έτος και ελπίζω να υπο­γρα­φεί άμεσα και η τελευ­ταία αυτή πράξη παρα­χώ­ρη­σης , μετά και την περι­βό­ητη υπο­γραφή της ΚΥΑ των τεσ­σά­ρων !!! συναρ­μο­δίων Υπουρ­γείων( που μας είχαν προ­κύ­ψει τελευ­ταία στα καλά καθού­μενα , δίκην διελ­κιν­στύν­δας) , ενώνω δε την ευφορία μου αυτή με την αντί­στοιχη του Προ­έ­δρου του ΔΣΡ Βασι­λείου Περίδη , ο οποίος, μετά την τελευ­ταία προ μηνών άφιξη στη Ρόδου του αξιο­τί­μου Υπουρ­γού Δικαιο­σύ­νης κ. Κώστα Τσιάρα , ακο­λου­θεί το σωστό, κατά την ταπεινή μου γνώμη, δρόμο, ο οποίος σίγουρα είναι ο μόνος που δείχνει φως στο τέλος του τούνελ, στο οποίο έχουμε εισέλ­θει εκόντες-άκοντες .

Είναι γνωστή πλέον εκ των πολυ­πλη­θών αναρ­τή­σεων μου και δημο­σιευ­μά­των μου η δική μου θέση και πεποί­θηση εξ αρχής του ως είρηται προ­βλή­μα­τος μετά την ευγε­νική αυθόρ­μητη δήλωση- συνει­σφορά του Δημάρ­χου Ρόδου Αντώνη Καμπου­ράκη , την οποία από πλευράς μου , ως εξυ­πη­ρε­τού­με­νου επί 45 συναπτά έτη δικη­γό­ρου και ενεργού πολίτη επι­κρό­τησα κατ΄ επα­νά­ληψη ( αν και καμία προ­σω­πική απευ­θείας ή τηλε­φω­νική επαφή είχα ποτέ μαζί του από της εκλογής του), διότι πίστευσα από τη πρώτη στιγμή ακρα­δά­ντως ότι οι εξυ­πη­ρε­τού­με­νοι δικη­γό­ροι , διευ­θυ­ντικό και υπαλ­λη­λικό προ­σω­πικό του Κτη­μα­το­λο­γίου ( έστω και προ­σω­ρινά δια­φω­νού­ντες ή εν πάση περι­πτώ­σει όσοι μη συμ­φω­νού­ντες μέχρι σήμερα ) και κυρίως ο κόσμος , το Ροδιακό κοινό , μονάχα όταν εισέλ­θουν στις νέες άνετες και πλήρως ανα­και­νι­σμέ­νες εγκα­τα­στά­σεις θα αντι­λη­φθούν τη διαφορά (η μέρα με τη νύχτα).Ελπίζω δε ότι θα αισθαν­θούν επι­τέ­λους ότι εισέρ­χο­νται για πρώτη φορά μετά την ενσω­μά­τωση της Δωδε­κα­νή­σου σε ένα πραγ­μα­τικά λει­τουρ­γικό και ασφαλές Κτη­μα­το­λό­γιο, σ΄ ένα πολι­τι­σμένο κτι­ριακό περι­βάλ­λον, αλλά και εξω­τε­ρικά , με δύο άνετα πάρκιγκ οχη­μά­των και θα συνε­χί­σει απρό­σκο­πτα πλέον την απο­στολή του το τοπικό μας αυτό περιου­σιακό Θησαυ­ρο­φυ­λά­κειο(εγώ θεωρώ από τώρα μόνιμα πλέον) με πρω­ταρ­χικό, ατα­λά­ντευτο και αδια­πραγ­μά­τευτο στόχο την ολο­κλή­ρωση της ψηφιο­ποί­η­σης του, λόγω και της ευτυ­χούς συγκυ­ρίας την εισόδου της χώρας μας ακά­θε­κτα στη νέα ψηφιακή εποχή των ασύλ­λη­πτων ταχυ­τή­των των 5G , με συνο­λική προίκα 110 δις ευρώ για την χώρα μας από το Ταμείο Ανά­καμ­ψης. Ευτυχώς «η ελπίδα πεθαί­νει τελευ­ταία», αφού δυστυ­χώς σ΄ αυτό τον τόπο τελικά «δεν αφήνουν κανένα ν΄ αγιάσει» και ιδίως όταν μεσο­λα­βεί η αρτη­ριο­σκλη­ρω­τική γρα­φειο­κρα­τία σε συν­δυα­σμό με τους καρε­κλο­κέ­νταυ­ρους (εισηγητές-διοκητικούς παρά­γο­ντες κατ΄ εξοχήν των Υπουρ­γείων και δυστυ­χώς με τελευ­ταίο λόγο οι Υπουρ­γοί) του Αθη­νο­κε­ντρι­κού Κράτους!!! Πιστεύω ότι δεν θα βρεθεί κανείς από τους δικαίως ή αδίκως «μεμ­ψι­μοι­ρού­ντες», ο οποίος με σοβαρά επι­χει­ρή­ματα θα μπο­ρέ­σει μετά από λίγο χρόνο να υπο­στη­ρί­ξει ότι θα μπορεί στο άμεσο μέλλον να ολο­κλη­ρω­θεί η ψηφιο­ποί­ηση του Κτη­μα­το­λο­γίου στο πανά­θλιο κτίριο που μας άφησαν οι Ιταλοί και έχει ολο­κλη­ρώ­σει προ πολλού πλέον τον κύκλο της κτι­ρια­κής ζωής του του­λά­χι­στον για την χρήση αυτή. Υ.Γ Που να φαντα­στεί ο μεγάλος ποιητής Λορέν­τζος Μαβίλης (1860 – 1912) ότι μια φράση από τον υπέροχο στίχο του «Ελλάς, το μεγα­λείο σου , βασί­λεμα δεν έχει,» στο ποίημα του «Η Πατρίδα» θα τον χρη­σι­μο­ποιούμε πάνω από ένα αιώνα μετά , όχι για να εκφρά­σουμε την εθνική μας υπε­ρη­φά­νεια , αλλά δυστυ­χώς και ατυχώς και για να εκφρά­σουμε την κακο­μοι­ριά του ανεκ­δι­ή­γη­του γρα­φειο­κρα­τι­κού κρα­τι­κού μηχα­νι­σμού της Χώρας μας, ο οποίος για άλλη φορά «κατά­φερε» ένα σοβα­ρό­τατο πρό­βλημα πρώ­τι­στα δημο­σίου, οικο­νο­μι­κού και κοι­νω­νι­κού συμ­φέ­ρο­ντος, που έχρηζε ταχείας επι­τα­κτι­κής επί­λυ­σης πολύ λίγου χρόνου , να φθά­σουμε στο σημείο παρά­λυ­σης της τοπικής οικο­νο­μίας για ένα σχεδόν έτος και να μην έχει λυθεί ορι­στικά ακόμη !!! ( βέβαια δεν πρέπει να παρα­βλέ­πουμε και το ότι μόνοι μας πολλές φορές «με τα ίδια τα χεράκια βγά­ζουμε τα ματάκια μας).