Οι λόγοι που οδήγησαν το Δικαστικό Συμβούλιο στην απόφαση να απαγορεύσει στον 65χρονο γυναικολόγο να ασκεί προσωρινά το επάγγελμά του

Με βού­λευμα που εξέδωσε το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου απορ­ρί­φθηκε, όπως έγραψε η «δημο­κρα­τική», η προ­σφυγή του κατη­γο­ρού­με­νου για βιασμό κατ’ εξα­κο­λού­θηση, για κατά­χρηση σε γενε­τή­σια πράξη προ­σώ­που ανί­κα­νου προς αντί­σταση κατ’ εξα­κο­λού­θηση και για προ­σβολή γενε­τή­σιας αξιο­πρέ­πειας, 65χρονου γυναικολόγου-μαιευτήρα για την εξα­φά­νιση άλλως μεταρ­ρύθ­μιση της διά­τα­ξης της τακτι­κής Ανα­κρί­τριας Ρόδου με την οποία αφέθηκε ελεύ­θε­ρος με περιο­ρι­στι­κούς όρους.

Ο 65χρονος, που κατα­μη­νύ­θηκε από 21 γυναί­κες, είχε αφεθεί ελεύ­θε­ρος με τους περιο­ρι­στι­κούς όρους της απα­γό­ρευ­σης εξόδου από τη χώρα, της κατα­βο­λής χρη­μα­τι­κής εγγύ­η­σης ύψους 10.000 ευρώ έως την 30.6.2021 και της απα­γό­ρευ­σης άσκησης επαγ­γέλ­μα­τος.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος ισχυ­ρί­στηκε ότι είναι ακα­τα­νό­ητη και αντι­συ­νταγ­μα­τική η απα­γό­ρευση να ασκεί το επάγ­γελμά του ως ιατρός – γυναι­κο­λό­γος. Η απα­γό­ρευση της άσκησης του επαγ­γέλ­μα­τός του, όπως τονίζει, υπήρξε όχι μόνο πρω­το­φα­νής για τα δεδο­μένα των περιο­ρι­στι­κών όρων αλλά κυρίως αντι­συ­νταγ­μα­τική και εξο­ντω­τική για την προ­σω­πι­κό­τητά του αφού ουσια­στικά κατα­δι­κά­ζει τον ίδιο και την οικο­γέ­νειά του σε ασιτία.

Στην Εισαγ­γε­λική εισή­γηση, που μνη­μο­νεύ­ε­ται στο Βού­λευμα και υιο­θέ­τησε αυτού­σια το Δικα­στικό Συμ­βού­λιο, ανα­φέ­ρε­ται μεταξύ άλλων ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος, μετά την άσκηση σε βάρος του ποι­νι­κής δίωξης για τα προ­α­να­φε­ρό­μενα αδι­κή­ματα, τέθηκε σε δυνη­τική αργία από το Γενικό Νοσο­κο­μείο Ρόδου γεγονός το οποίο πρα­κτικά σημαί­νει ότι θα μπο­ρούσε να ασκήσει το επάγ­γελμα του γυναι­κο­λό­γου στον ιδιω­τικό τομέα, ωστόσο, κρί­νε­ται ότι πέρα από την προ­σω­ρινή του κράτηση, μέτρο δικο­νο­μι­κού κατα­να­γκα­σμού επα­χθέ­στερο αυτού των περιο­ρι­στι­κών όρων, κανένας άλλος περιο­ρι­στι­κός όρος, πλην αυτού της απα­γό­ρευ­σης ασκή­σεως του επαγ­γέλ­μα­τος του ιατρού – γυναι­κο­λό­γου, δεν αρκεί για να τον εμπο­δί­σει από την τέλεση νέων πράξεων.

Τούτο, όπως ανα­φέ­ρε­ται στο Βού­λευμα, διότι… «μέχρι τώρα ο ίδιος δεν μπο­ρούσε να συγκρα­τή­σει τις ορμές του, δεν είχε ηθικές ανα­στο­λές, δεν σεβά­στηκε τον Ιππο­κρά­τειο Όρκο αλλά ούτε την ειδι­κό­τητα του γυναι­κο­λό­γου, εξαι­τίας της οποίας η σχέση εξε­τα­ζό­με­νης και ιατρού είναι ιδιαί­τερη και χαρα­κτη­ρί­ζε­ται ως σχέση εμπι­στο­σύ­νης, αντι­θέ­τως, εκμε­ταλ­λεύ­τηκε την ιδιό­τητά του αυτή καθώς και το χώρο εργα­σίας του για να εκτο­νώ­σει τις ορμές του μη σεβό­με­νος καν γυναί­κες οι οποίες βρί­σκο­νταν σε προ­χω­ρη­μένη εγκυ­μο­σύνη».

Το Δικα­στικό Συμ­βού­λιο στο δια­τα­κτικό του Βου­λεύ­μα­τος, που εξέδωσε, ανα­φέ­ρει ως προς τον επι­βλη­θέ­ντα περιο­ρι­στικό όρο της απα­γό­ρευ­σης άσκησης του επαγ­γέλ­μα­τος του γυναι­κο­λό­γου, ότι η απα­γό­ρευση άσκησης επαγ­γέλ­μα­τος, δεν είναι άγνωστη στην ελλη­νική έννομη τάξη, ενώ τονίζει πως η απα­γό­ρευση στον κατηγορούμενο-προσφεύγοντα άσκησης του επαγ­γέλ­μα­τος του γυναι­κο­λό­γου είναι απόλυτα ανα­γκαία για εκπλή­ρωση του σκοπού απο­τρο­πής του κιν­δύ­νου τέλεσης νέων εγκλη­μά­των.

Ειδι­κό­τερα, κατά την κρίση του Συμ­βου­λίου, συνιστά μέτρο πρό­σφορο για την επί­τευξη του ανωτέρω σκοπού, καθώς το επάγ­γελμα του κατη­γο­ρού­με­νου απο­τέ­λεσε την καίρια συνθήκη τέλεσης των απο­δι­δό­με­νων σε αυτόν πράξεων από τον κατη­γο­ρού­μενο , ο οποίος (κατά τις επαρ­κείς ενδεί­ξεις που προ­κύ­πτουν από το ήδη συγκε­ντρω­θέν απο­δει­κτικό υλικό) προέβη σε αυτές όχι απλά και μόνο στο γενικό πλαίσιο άσκησης των καθη­κό­ντων του ως ιατρού αλλά -έτι περαιτέρω- ακριβώς κατά την άσκηση τους, ήτοι ειδικά κατά την κλινική εξέταση των γυναι­κών ασθενών του, οι οποίες εν τέλει απο­τέ­λε­σαν και τα θύματα των διω­κώ­με­νων αξιό­ποι­νων πράξεων του.

Περαι­τέρω, από τα δυνά­μενα μέτρα απο­τρο­πής του κιν­δύ­νου τέλεσης νέων εγκλη­μά­των η απα­γό­ρευση στον κατηγορούμενο-προσφεύγοντα άσκησης του επαγ­γέλ­μα­τος του γυναι­κο­λό­γου είναι το ηπιό­τερο, λαμ­βα­νο­μέ­νης υπόψη της φύσης του εν λόγω επαγ­γέλ­μα­τος και του τρόπου άσκησης αυτού, που αφορά μόνον σε γυναί­κες και προ­ϋ­πο­θέ­τει την πλήρη έκθεση της ασθε­νούς στον ιατρό ενώ τέλος, κρί­νε­ται και ανάλογο σε στενή έννοια για την επί­τευξη του σκοπού για τον οποίον επι­βλή­θηκε, με βάση την ένταση της προ­σβο­λής του δικαιώ­μα­τος που πλήτ­τε­ται και τις παρε­πό­με­νες συνέ­πειες αυτής της προ­σβο­λής, συγκρι­τικά με το δημόσιο συμ­φέ­ρον, σταθ­μι­ζό­μενο βάσει της ανα­με­νό­με­νης ποι­νι­κής κύρωσης, της βαρύ­τη­τας των απο­δι­δό­με­νων στον προ­σφεύ­γο­ντα αδι­κη­μά­των, της απο­δο­τι­κό­τη­τας του μέτρου της απα­γό­ρευ­σης άσκησης του επαγ­γέλ­μα­τος του γυναι­κο­λό­γου και της έντασης των ενδεί­ξεων ενοχής του κατη­γο­ρου­μέ­νου.

Ως συνή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σής του παρί­στα­νται οι δικη­γό­ροι οι κ.κ. Μανώλης Κου­τσού­κος και Κώστας Αβδελής και ως συνή­γο­ροι υπο­στή­ρι­ξης της κατη­γο­ρίας οι δικη­γό­ροι κ.κ. Εύη Αρνι­θε­νού, Μύριαμ Τομαρά και Στέλιος Αλε­ξαν­δρής.