“Τα παιδιά ΡΟΜΑ, οι αποκλεισμοί και η τάφρος της ντροπής στον Καταυλισμό του Καρακόνερου”

Της Ελένης Ν. Καρα­γιάννη

Τον τελευ­ταίο καιρό ακού­γο­νται πολλά και δημο­σιεύ­ο­νται πολλά για τους απο­κλει­σμούς που υφι­στά­μεθα οι πολίτες για την ελεύ­θερη πρό­σβαση στις παρα­λίες του νησιού. Είτε από πρόθεση είτε από αμέλεια είτε για λόγους ανά­πτυ­ξης ή επι­χει­ρη­μα­τι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας οι αναρ­τή­σεις και τα δημο­σιεύ­ματα πλη­θαί­νουν καθη­με­ρινά.

Μοιραία λοιπόν η σκέψη μας πήγε στους πολ­λα­πλούς απο­κλει­σμούς που υφί­στα­νται οι πολίτες εξαι­τίας της εγκα­τά­λει­ψης του Καταυ­λι­σμού των ΡΟΜΑ στο Καρα­κό­νερο της Ρόδου. Σκε­φτή­καμε λοιπόν αν σε ένα κομβικό σημείο της Ρόδου σχεδόν στο κέντρο της πόλης υφί­στα­νται παρό­μοιοι απο­κλει­σμοί. Αν οι πολίτες έχουν ελεύ­θερη πρό­σβαση από και προς τη θαλάσ­σια περιοχή του Καρα­κό­νε­ρου και αν υπάρχει ελεύ­θερη διέ­λευση για όλους από τον Καταυ­λι­σμό των ΡΟΜΑ ή και για τους ίδιους τους ΡΟΜΑ.

Θα πει κανείς, τόσες οργα­νω­μέ­νες παρα­λίες και θα πρέπει να περάσει κάποιος από κει.. Άλλοι πάλι θεωρούν τον Καταυ­λι­σμό ιδιαι­τέ­ρως επι­κίν­δυνο και απα­γο­ρευ­μένο. Έχουν δημο­σιευ­θεί άλλωστε τόσα άρθρα και γίνο­νται συνεχώς ανα­φο­ρές για τις φωτιές των σκου­πι­διών που έχουμε γίνει όλοι μάρ­τυ­ρες λιγό­τε­ρες ή περισ­σό­τε­ρες φορές. Απο­κλει­σμούς υφί­στα­νται και οι ίδιοι οι κάτοι­κοι του Καταυ­λι­σμού.

Εκεί κάποτε πριν την διά­νοιξη του Περι­φε­ρεια­κού δρόμου υπήρχε ένας σύλ­λο­γος ψαράδων. Η θάλασσα τις περισ­σό­τε­ρες ημέρες τον χρόνο είναι γαλήνια και το τοπίο μαγικό με τα βρα­χά­κια στην άλλη άκρη της Ρόδου, στην ανα­το­λική πλευρά. Δια­πι­στώ­σαμε λοιπόν την συγκα­τοί­κηση περίπου 300 ατόμων κάθε ηλικίας, μέσα σε ένα χώρο που δεν συνάδει στον πολι­τι­σμό και την κουλ­τούρα, ούτε τον δικό μας ούτε αυτόν των κατοί­κων του Καταυ­λι­σμού. Μέσα τα σπίτια τους μέσα ήταν καθαρά και περι­ποι­η­μένα ενώ εξω­τε­ρικά μοιά­ζουν με παρά­γκες. Τα παι­δά­κια παίζανε μέσα στα χώματα και παρα­πέρα είχε λάσπες από λιμνά­ζο­ντα νερά και ακα­θαρ­σίες.

Ανάμεσα τον Καταυ­λι­σμό των ΡΟΜΑ και την περιοχή Κ1 όπως την ονό­μα­σαν υπάρχει μία τεχνιτή τάφρος που δεν κατα­λά­βαμε σε τι χρη­σι­μεύει. Δύο τοιχία παράλ­ληλα αντι­κρι­στά με ενι­σχυ­μένο μπετόν και ανάμεσά τους χώματα και λάσπες και τριγύρω παι­δά­κια ανάμεσα στα σίδερα, στα χαλά­σματα και στα σκου­πί­δια. Απ’ την πλευρά της θάλασ­σας που φαι­νό­ταν απο­κλει­σμένη, ήταν εγκα­τα­στη­μένα μερικά παλιά σκάφη ενδε­χο­μέ­νως απ’ τα παλιά ναυ­πη­γεία.

Μέσα στον Καταυ­λι­σμό, ένα ερει­πω­μένο κτίριο που οι ΡΟΜΑ ήλπιζαν να επι­σκευα­στεί και να χρη­σι­μεύ­σει σαν σχολείο για τις ανάγκες των μικρών παιδιών. Παρα­πέρα εκτός Καταυ­λι­σμού σ’ ένα αυτο­σχέ­διο σπήλαιο χώρος για προ­σευχή, η Αγία Αγάπη, το οποίο δεν έχει κατα­σκευα­στεί από ΡΟΜΑ, αλλά από έναν καλ­λι­τέ­χνη εθε­λο­ντή τον κύριο Eυάγγελο Νικη­ταρά και είναι το μόνο που υπάρχει εκεί κοντά.

Μεγα­λώ­νο­ντας, θέλουμε να δούμε και να βιώ­σουμε αλλαγές προς όφελος της κοι­νω­νίας και των μελ­λο­ντι­κών πολιτών αυτού του τόπου. Αντί να βλέ­πουμε να γίνεται καλύ­τε­ρος αυτός ο κόσμος, αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε ότι το χάσμα μεταξύ των μειο­νο­τι­κών ομάδων και του ευρύ­τε­ρου κοι­νω­νι­κού συνόλου μεγα­λώ­νει αντί να απα­λεί­φε­ται και να γίνεται η ενσω­μά­τωση στην κοι­νω­νία.

Λυπού­μα­στε πολύ για τις αντι­λή­ψεις του δια­χω­ρι­σμού των ανθρώ­πων και τις υπερ­βο­λές αυτών που θέλουν να πιστεύ­ουν ότι ανήκουν σε ανώ­τε­ρες κοι­νω­νίες ή κοι­νω­νι­κές ομάδες. Τάφροι, διπλά και παράλ­ληλα τείχη, απο­μό­νωση, περιο­ρι­σμοί, στέρηση βασικών υπο­δο­μών δια­βί­ω­σης θυμί­ζουν άλλες εποχές και σίγουρα όχι Ρόδο και ροδίτες.

Ελένη Ν. Καρα­γιάννη