“47 χρόνια μετά την εισβολή στην Κύπρο ο Ερντογάν “εισβάλλει” σε χώρα μέλους της ΕΕ”

Πριν 47 χρόνια, το προ­δο­τικό πρα­ξι­κό­πημα της ελλη­νι­κής χούντας κατά του εκλεγ­μέ­νου Προ­έ­δρου της Κυπρια­κής Δημο­κρα­τίας άνοιξε την κερ­κό­πορτα για την εισβολή των τουρ­κι­κών στρα­τευ­μά­των στην Κύπρο.

Με αυτό το πρα­ξι­κό­πημα, η χούντα που είχε επι­βλη­θεί στην Ελλάδα το ’67 υπη­ρέ­τησε τα σχέδια των διεθνών παρα­γό­ντων και της Άγκυρας, που στό­χευαν στην διχο­τό­μηση της Μεγα­λο­νή­σου.

Με τη Συμ­φω­νία του Ελσίνκι – επί κυβέρ­νη­σης του ΠΑ.ΣΟ.Κ, το 1999 – εξα­σφα­λί­στηκε, ότι και πριν την επίλυση του διε­θνο­ποι­η­μέ­νου «κυπρια­κού προ­βλή­μα­τος» κατοχής του 38% της Κύπρου, θα γίνει η ένταξη της στην Ε.Ε.

Και το 2003 – πάλι επί κυβέρ­νη­σης ΠΑ.ΣΟ.Κ – εντά­χθηκε ολό­κληρη η Κύπρος (όχι μόνο το ελεύ­θερο 62%), ως ισότιμο πλήρες μέλος, στην Ευρω­παϊκή Ένωση.

Η εθνική στρα­τη­γική όλων των πολι­τι­κών κομ­μά­των της Κυπρια­κής Δημο­κρα­τίας – που την στή­ρι­ξαν επί δεκα­ε­τίες όλες οι ελλη­νι­κές κυβερ­νή­σεις, μετά την απο­κα­τά­σταση της Δημο­κρα­τίας – απο­βλέ­πει στην εφαρ­μογή της νομι­μό­τη­τας και στο κατε­χό­μενο τμήμα της Μεγα­λο­νή­σου, με την δημιουρ­γία ενός ομό­σπον­δου κράτους, σε ολό­κληρη την Κύπρο (ελεύ­θερη & κατε­χό­μενη).

Σήμερα, η Τουρκία δια­κη­ρύσ­σει, πως η μόνη λύση που προωθεί είναι η ανα­γνώ­ριση δύο ανε­ξάρ­τη­των κρατών, της Βόρειας και της Νότιας Κύπρου, εγκα­τα­λεί­πο­ντας την πάγια τουρ­κική θέση, για δημιουρ­γία συνο­μο­σπον­δίας.

Με αυτά τα δεδο­μένα, το «μεγα­λο­πρε­πές σόου» της επί­σκε­ψης του τούρκου προ­έ­δρου στα κατε­χό­μενα, παίρνει δια­στά­σεις νέας «εισβο­λής», που γίνεται : – με ωμή παρα­βί­αση των απο­φά­σεων 550 και 789 του Οργα­νι­σμού

Ηνω­μέ­νων Εθνών και

– με περι­φρό­νηση των δια­κη­ρύ­ξεων της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, έδαφος της οποίας απο­τε­λούν και τα Βαρώσια και όλη η Κύπρος.

Και μάλιστα στέλ­λο­ντας, ο πρό­ε­δρος της Τουρ­κίας, στην διεθνή κοι­νό­τητα, το μήνυμα, ότι το κράτος, που θέλει να ανα­γνω­ρι­στεί στο βόρειο κατε­χό­μενο τμήμα της Κύπρου, θα είναι τουρ­κικό προ­τε­κτο­ράτο και όχι «ανε­ξάρ­τητο κράτος». Και σε τέτοιο βαθμό, που κάποιο πρωϊ, να το προ­σαρ­τή­σει στην Τουρκία…!

Εξ άλλου, επί 47 χρόνια όλες οι τουρ­κι­κές κυβερ­νή­σεις τουρ­κο­ποί­η­σαν τον πλη­θυ­σμό στα κατε­χό­μενα, με συστη­μα­τικό επι­κοι­σμό από μερικές εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες τούρκων, που σήμερα υπερ­βαί­νουν τον αριθμό των τουρ­κο­κυ­πρίων.

Τώρα το ζήτημα είναι, θέλουν και μπορούν να εμπο­δί­σουν την Τουρκία, να πραγ­μα­το­ποι­ή­σει τα σχέδια της ; Ποιοί ;

– Τα μόνιμα μέλη του Συμ­βου­λίου Ασφα­λείας του Ο.Η.Ε, με πρώτες : την Ουά­σιγ­κτων, την Μόσχα και το Λονδίνο.

– Η Σύνοδος Κορυφής της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, με πρώτα – πρώτα : το Βερο­λίνο και το Παρίσι.

Φυσικά η ελλη­νική κυβέρ­νηση θέλει να εμπο­δί­σει την Τουρκία. Όμως μπορεί ; Μπορεί, να δώσει την μεγάλη έκταση της διε­θνο­ποί­η­σης του προ­βλή­μα­τος αυτής της νέας τουρ­κι­κής πρό­κλη­σης και να κινη­το­ποι­ή­σει όλες τις παρα­πάνω δυνά­μεις στο να εμπο­δί­σουν την Τουρκία και να της επι­βά­λουν τον σεβασμό της διε­θνούς νομι­μό­τη­τας ; Εύχομαι, να δούμε να τα κατα­φέρ­νει με διπλω­μα­τική επι­τυ­χία, γιατί στη βόρεια Κύπρο εξου­σιά­ζει ο τουρ­κι­κός στρατός κατοχής, κανείς άλλος …

Η παρου­σία στην Λευ­κω­σία των ελλήνων υπουρ­γών Άμυνας και Εξω­τε­ρι­κών (καλώς πηγαί­νουν), δε μπορεί να επιρ­ρε­ά­σει τα δρώμενα του Ερντο­γάν.

Του­λά­χι­στον, η κυβέρ­νηση Μητσο­τάκη να μην συνε­χί­σει ν’ απο­κό­πτει την δια­πραγ­μά­τευση για το κυπριακό, από τις λεγό­με­νες «διε­ρευ­νη­τι­κές» συνο­μι­λίες με την Τουρκία. Έτσι κι αλλιώς η Τουρκία προ­σχη­μα­τικά συμ­με­τέ­χει σ’ αυτές, για να εμφα­νι­στεί ως δήθεν διαλ­λα­κτική και για «να ρίχνει στάχτη στα μάτια».

Ενώ παράλ­ληλα κι αυτές τις συνο­μι­λίες τις υπο­νο­μεύει, στέλ­λο­ντας προ ημερών την επι­στολή – πρω­τά­κου­στο τέχνα­σμα – στον Ο.Η.Ε, ισχυ­ρι­ζό­μενη, ότι τα νησιά μας δεν έχουν δικαιώ­ματα θαλασ­σίων ζωνών (!), εφόσον δια­τη­ρούν αμυ­ντική στρα­τιω­τική δύναμη σ’ αυτά, κατά παρά­βαση… («ράβδος εν γωνία, άρα βρέχει»)

Και απευ­θύ­νει αυτά στον Ο.Η.Ε, του οποίου ο Κατα­στα­τι­κός Χάρτης (στο άρθρο 51), δίνει το δικαί­ωμα στην χώρα μας, να οργα­νώ­σει την άμυνα των νησιών, όταν αυτά απει­λού­νται.

Άραγε, τα συμ­φέ­ρο­ντα της Ουά­σιγ­κτων, της Μόσχας, του Βερο­λί­νου, του Παρι­σιού και του Λον­δί­νου θα συμπλεύ­σουν με το Διεθνές Δίκαιο και τα ελλη­νικά δίκαια στο Αιγαίο και στην Κύπρο ; Ή θα συνε­χί­σουν να «χαϊ­δεύ­ουν» την Άγκυρα, παρα­βλέ­πο­ντας την επε­κτα­τική στρα­τη­γική της Τουρ­κίας ; Θα δείξει.

Κοσμάς Σφυρίου