Σοβαρά τώρα;

Διαβάζω, πως ενώ μέχρι σήμερα, μονα­δικό κρι­τή­ριο ένταξης στα σχολικά τμήματα, ήταν η αλφα­βη­τική σειρά και απα­γο­ρευό­ταν η μετα­κί­νηση μαθητή σε άλλο τμήμα, τώρα, εισά­γο­νται ποιο­τικά κρι­τή­ρια, όπως  δια­χω­ρι­σμός τμη­μά­των ανάλογα με τις μαθη­σια­κές επι­δό­σεις  «με στόχο τη διευ­κό­λυνση της κοι­νω­νι­κής ένταξης και μαθη­σια­κής προόδου των μαθητών/τριών.», σύμφωνα με το νομο­σχέ­διο του Υπουρ­γείου Παι­δείας, Σκέ­φτο­μαι το πόσο ανόητο είναι να πιστεύ­εις πως έτσι βοηθάς τον μαθητή , το σχολείο. Η αλλη­λε­πί­δραση, η επι­κοι­νω­νία , το ταλέντο, η πολυ­μορ­φία είναι αυτά που ορίζουν το σχολείο. Δεν υπάρχει  καλύ­τερο μάθημα ζωής  για τα παιδιά, όπου  στις τάξεις τους υπάρ­χουν μαθητές δια­φο­ρε­τι­κών επι­δό­σεων. Ανα­πτύσ­σε­ται  η  αλλη­λεγ­γύη  μεταξύ τους,  η ενσυ­ναι­σθηση, ο υγιής αντα­γω­νι­σμός. Δεν σκέ­φτη­καν πως ένας  τέτοιος δια­χω­ρι­σμός θα παίξει σημα­ντικό ρόλο στην ψυχο­λο­γία του παιδιού που αυτο­μά­τως θα αισθαν­θεί «μέτριο» «ανάξιο» «looser»  ή ανα­λό­γως θα εντάξει τον εαυτό του στην ομάδα των «αρίστων» του σχο­λείου;