Πόλη «μαγνήτης»

Όμηροι της δια­χεί­ρι­σης παρέ­μει­ναν τα τελευ­ταία χρόνια οι δημο­τι­κές αρχές. Από τους ικανούς και ορα­μα­τι­κούς ανθρώ­πους, περά­σαμε στην εποχή των αιρετών δια­χει­ρι­στών και των λογι­στι­κών εξι­σώ­σεων. Ο Δήμος «βού­λιαξε» στην καθη­με­ρι­νό­τητα, απο­τυγ­χά­νο­ντας ακόμα και σε ζητή­ματα ήπιων πολι­τι­κών, ενώ εξή­ντλησε την αυστη­ρό­τητα του, σε ήσσονα θέματα.

«Ματια­σμέ­νοι», αδυ­να­τού­σαν να σηκώ­σουν κεφάλι και να αντι­λη­φθούν, ότι η Ρόδος δεν αντέχει παθη­τι­κής στάσης και μίζερης πρα­κτι­κής. Ανα­ζη­τού­σαν μονίμως απο­διο­πο­μπαί­ους τράγους και συνο­μω­σίες για να επιρ­ρί­ψουν τις δικές τους ευθύνες και ελλείμ­ματα.

Δεν μπορώ να ακούω απ’ αυτούς που τα έκαναν μού­σκεμα χθες, να εμφα­νί­ζο­νται ως εγγυ­η­τές του αύριο. Ο τόπος έχει ανάγκη μιας ηγεσίας, που μπορεί να «ανοίξει φτερά» και με υπό­βα­θρο τις σύγ­χρο­νες απαι­τή­σεις να αντι­με­τω­πί­σει προ­βλή­ματα και να κινηθεί επι­θε­τικά στο μέλλον.

Από τα «αγκάθια» της εποχής, η γιγά­ντωση του «all inclusive». Η εξά­πλωση του έχει άμεσα απο­τε­λέ­σματα στη ανα­δια­νομή του Ροδια­κού πλούτου και κατ’ επέ­κταση στην ανα­διάρ­θρωση της τοπικής οικο­νο­μίας.

Το φαι­νό­μενο φού­ντωσε, η αγορά ξεράθηκε- και ο δήμος-κυβερνείο παρέ­μεινε απαθής. Μονα­δική δράση, αέναες δια­πι­στώ­σεις. Όμως το ζήτημα, δεν είναι ο μονό­δρο­μος που επι­βλή­θηκε από τους τουρς οπε­ρεϊ­τορς (και εκβια­στι­κώς απο­δέ­χτη­καν οι ξενο­δό­χοι)αλλά η λύση. Και η λύση, δεν θα προ­κύ­ψει με απο­τρε­πτι­κές προ­τά­σεις μέσα σε καθε­στώς ελεύ­θε­ρης αγοράς. Δηλαδή πολύ απλά, η λύση δεν είναι η απα­γό­ρευση του συστή­μα­τος. Η απά­ντηση είναι η δυνα­μική της πόλης.

Ο επι­σκέ­πτης θέλει κίνητρα, θέλει δράσεις, μια πόλη που να τον κεντρί­ζει. Μια πόλη ζωντανή, που τον προ­κα­λεί, να τη γυρίσει, να την ζήσει. Η Ρόδος δυστυ­χώς έχασε το συναί­σθημα της, έχασε την φινέτσα της. Η «Αρχό­ντισσα», έγινε «γερό­ντισσα». Η λαμπερή Ρόδος, κατά­ντησε επαίτης. Η πρω­το­πόρα πόλη της Ρόδου, έγινε ουραγός. Ευτυχώς, την όποια λάμψη «συντη­ρούν» ακόμη οι κατα­σκευές των κατα­κτη­τών, όπου δεν τις έχουμε εγκα­τα­λεί­ψει στον χρόνο και στην λησμο­νιά και οι φιλό­τι­μες προ­σπά­θειες του ιδιω­τι­κού τομέα.

Γιατί παρα­καλώ να βγει ο του­ρί­στας από τις ανέσεις και το σέρβις που του παρέ­χε­ται στα ξενο­δο­χεία; Γιατί να επι­σκε­φτεί την πόλη με μονα­δική εξαί­ρεση τη Μεσαιω­νική Πόλη (που αν δεν την δια­φυ­λά­ξουμε ως κόρη οφθαλ­μού, σύντομα θα της βγά­λουμε τα …μάτια). Αλήθεια, τι να δει;

Τους κατε­στραμ­μέ­νους δια­δρό­μους και ντους στις κεντρι­κές παρα­λίες. Τα χορ­τα­ρια­σμένα πάρκα… Τα επι­κίν­δυνα πεζο­δρό­μια, (όπου υπάρ­χουν) την μαρίνα Μαν­δρα­κίου με τα παρο­πλι­σμένα σαπιο­κά­ραβα, τα …ατε­λεί­ωτα έργα (Καρ­νά­γιο, Περι­με­τρική κλπ) το απέ­ρα­ντο σκου­πι­δα­ριό, τα καρα­βά­νια των επαιτών που έχουν πιάσει κάθε γωνιά της πόλης, το απα­ρά­δε­κτο κυκλο­φο­ριακό, τους πεζό­δρο­μους που μετε­τρά­πη­σαν σε απέ­ρα­ντο -παρκινγκ; (Και αυτό δεν έγινε, μόνο τα τελευ­ταία χρόνια…)

Τι απα­ντάμε στους χιλιά­δες repeters (επα­να­λαμ­βα­νό­με­νους επι­σκέ­πτες) που αντί να βλέπουν τη Ρόδο που αγά­πη­σαν, να καλ­λω­πί­ζε­ται, να εκσυγ­χρο­νί­ζε­ται, δια­πι­στώ­νουν ότι χρόνο με το χρόνο, φθίνει, μαρα­ζώ­νει. Ότι η περι­ή­γηση στη Ρόδο, φαντά­ζει πλέον ως μια οδύσ­σεια ακα­λαι­σθη­σίας, πλα­στι­κού­ρας, τσα­πα­τσου­λιάς, αναρ­χίας.

Δυστυ­χώς, οι καλές προ­θέ­σεις δεν αρκούν. Τα πάντα κρί­νο­νται εκ του απο­τε­λέ­σμα­τος (προ­σπά­θειες έγιναν, δεν θέλω να είμαι ισο­πε­δω­τι­κός) όμως το απο­τέ­λε­σμα, είναι αρνη­τικό.

Δεν μπορεί ο ιδιω­τι­κός τομέας να κάνει θαύματα και ο δημό­σιος τομέας ράθυμα και νωχε­λικά (άσε που σε πλεί­στες των περι­πτώ­σεων, στέ­κε­ται και εμπόδιο) να …παρα­κο­λου­θεί. Δια­νύ­ουμε μια δύσκολη περίοδο -και η νέα δημο­τική αρχή που θα προ­κύ­ψει από τις κάλπες της 18ης Μαΐου, οφείλει να ανα­σκου­μπω­θεί, να κινηθεί ταχύ­τατα. Μέσα στις πρώτες 90 μέρες να φέρει απο­τε­λέ­σματα. Χρόνος δεν υπάρχει.

Χρεια­ζό­μα­στε ανθρώ­πους ικανούς, όχι αρε­στούς στο χτύπημα της πλάτης του εκά­στοτε δημάρ­χου. Θέλουμε δου­λευ­τα­ρά­δες που να εμπνέ­ουν, όχι τύπους που επι­διώ­κουν μέσα στη «θολούρα» της εποχής, να βολέ­ψουν συγ­γε­νείς και ημέ­τε­ρους. Θέλουμε αιρε­τούς του «εμείς» και όχι του «εγώ». Θέλουμε δήμαρχο που να φορά παντε­λό­νια και να αντιδρά πάραυτα σε κάθε «εκβια­στικό δίλλημα» του ….«οποιου­δή­ποτε Χατζη­ϊ­ω­άν­νου». Θέλουμε οι συσκέ­ψεις να κατα­λή­γουν σε απο­τέ­λε­σμα, όχι σε συγ­χώ­ρεση λαθών και αμαρ­τιών.

Θέλουμε δήμαρχο και δημο­τική αρχή για την κοσμο­πο­λί­τικη Ρόδο. Δήμαρχο που πιστεύει στον ενιαίο δήμο και όχι δήμαρχο που υπό­σχε­ται τη διά­σπαση του, στα εξ ων συνε­τέθη!

Οξυγόνο δίνει η πόλη, ψυχή δίνουν τα χωριά. Εδώ χτυπά η «καρδιά» του του­ρι­σμού και στην ύπαιθρο οι αρτη­ρίες. Η πόλη πρέπει να’ ναι ο «κράχτης» -και όχι οι τιμές και προ­σφο­ρές των κάθε επαγ­γελ­μα­τιών. Το «…Που θα πάει, θάρ­του­σει….» που λέμε εδώ και χρόνια είναι κατά­λοιπο παλιάς εποχής. Της ευδαι­μο­νίας. Αυτό δεν μπορεί να είναι το όραμα της νέας δημο­τι­κής αρχής.

Τεκ­μη­ριω­μέ­νες προ­τά­σεις, έχει ανάγκη ο ευλο­γη­μέ­νος αυτός τόπος. «Μαγιά» για το αύριο. Αλλιώς, παρα­φρά­ζο­ντας ένα αγα­πη­μένο στίχο του Μανόλη Ανα­γνω­στάκη, θα λένε, οι επό­με­νες γενιές: «Δεν έφται­γαν οι ίδιοι, τόσοι ήτανε»…

ΥΓ) Μεταξύ μας έχει φοβερή πλάκα αυτό που συμ­βαί­νει τώρα. Ότι δεν έκαναν (όταν διοί­κη­σαν το τόπο)… υπό­σχο­νται ότι θα το πράξουν ως η επόμενη δημο­τική αρχή…

Χατζη­ϊ­ω­άν­νου Ελευ­θέ­ριος (Τέρης)

Δημο­σιο­γρά­φος

Υπο­ψή­φιος Δημο­τι­κός Σύμ­βου­λος με τη δημο­τική παρά­ταξη «ΡΟΔΟΣ Δύναμη Πολιτών»