Ράπισμα για την Τουρκία: Σε ΦΕΚ της Ιταλικής Κυβέρνησης του 1936 αναφέρονται ονομαστικά νησιά, νησίδες και βραχονησίδες

Για πρώτη φορά απο­σπά­σματα από το ΦΕΚ της Ιτα­λι­κής Κυβέρ­νη­σης του 1936 που περιέ­χει όλα τα «ιταλικά νησιά του Αιγαίου» (Δωδε­κά­νησα) – Σαφής αναφορά στα Ίμια (immio Megalo, immia Micro) – Ιταλική, άρα ελλη­νική σήμερα και η Τσούκα όπως είχαμε γράψει – Ο πλη­θυ­σμός των μεγα­λύ­τε­ρων νησιών των Δωδε­κα­νή­σων – Γνω­ρί­ζει το ΥΠΕΞ τα στοι­χεία αυτά;

Ένα από τα πάγια επι­χει­ρή­ματα των Τούρκων όταν ανα­φέ­ρο­νται στις, δήθεν γκρίζες ζώνες και τα «αμφι­σβη­τού­μενα» νησιά του Αιγαίου, είναι ότι αυτά δεν κατα­γρά­φο­νται ονο­μα­στικά σε καμία Συνθήκη. Η ελλη­νική πλευρά, συνήθως δεν απαντά ή αρκεί­ται σε γενι­κό­λο­γες ανα­φο­ρές.

Έχουμε στο παρελ­θόν ανα­φερ­θεί, με στοι­χεία, στο τι ακριβώς συμ­βαί­νει στα Δωδε­κά­νησα και έχουμε απο­δεί­ξει ότι οι τουρ­κι­κοί ισχυ­ρι­σμοί είναι έωλοι (αβά­σι­μοι, ανυ­πό­στα­τοι). Σήμερα, φέρ­νουμε στο φως ένα συγκλο­νι­στικό ντο­κου­μέ­ντο. Από­σπα­σμα από ΦΕΚ της Ιτα­λι­κής Κυβέρ­νη­σης, της 21ης Απρι­λίου 1936, στο οποίο κατα­γρά­φο­νται ονο­μα­στικά ΟΛΑ τα Δωδε­κά­νησα.

Τα στοι­χεία αυτά, είχε την καλο­σύνη να μας τα παρα­χω­ρή­σει για να τα δημο­σιεύ­σουμε στο protothema.gr, ο Ροδίτης κύριος Νικό­λαος Φαρ­μα­κί­δης, συγ­γρα­φέας του βιβλίου «ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΙΜΩΝΙΔΗΣ-ΜΙΑ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗ ΙΔΙΟΦΥΪΑ-1820-1867»,ΡΟΔΟΣ, 2020. Τον ευχα­ρι­στούμε θερ­μό­τατα και από εδώ και σύντομα θα ανα­φερ­θούμε και στον Κων­στα­ντίνο Σιμω­νίδη, έναν χαρι­σμα­τικό, αλλά παρε­ξη­γη­μένο Έλληνα από τη Σύμη, την πραγ­μα­τική ιστορία του οποίου παρου­σιά­ζει ο κύριος Φαρ­μα­κί­δης στο βιβλίο του. Ας επα­νέλ­θουμε όμως στα Δωδε­κά­νησα και ας δούμε συνο­πτικά την ιστορία τους το πρώτο μισό του 20ου αιώνα. Το 1522 η Ρόδος που ανήκε μέχρι τότε στους Ιωαν­νί­τες Ιππότες, κατα­λή­φθηκε από τους Οθω­μα­νούς, όπως και η Κως. Τα υπό­λοιπα νησιά των Δωδε­κα­νή­σων, απο­λάμ­βα­ναν αυτο­διοί­κηση και φορο­λο­γικά προ­νό­μια. Μετά το 1869 τα προ­νό­μια άρχισαν να περιο­ρί­ζο­νται και καταρ­γή­θη­καν πλήρως μετά την επα­νά­σταση των Νεό­τουρ­κων το 1909.

Το 1912, στο πλαίσιο του Ιτα­λο­τουρ­κι­κού Πολέμου, τα Δωδε­κά­νησα κατα­λή­φθη­καν από τους Ιταλούς, εκτός από το Καστελ­λό­ριζο που περι­ήλθε υπό ιταλική κυριαρ­χία μόλις το 1921. Με Συνθήκη της 2ας Οκτω­βρίου 1912, τα Δωδε­κά­νησα θα παρέ­με­ναν υπό ιταλική κατοχή μέχρι να στα­μα­τή­σει η αντί­σταση ενα­ντίον των Ιταλών στη Λιβύη, η οποία ανήκε επίσης στην οθω­μα­νική αυτο­κρα­το­ρία και κατα­λή­φθηκε από τους Ιταλούς.

Ας δούμε τι γράφει στο βιβλίο του «Το καθε­στώς των νησίδων στο Νοτιο­α­να­το­λικό Αιγαίο – Η μαρ­τυ­ρία των πηγών», ο αεί­μνη­στος ιστο­ρι­κός και ακα­δη­μαϊ­κός Κων­στα­ντί­νος Σβο­λό­που­λος(1938-2019) για τα γεγο­νότα με τα Δωδε­κά­νησα στη συνέ­χεια.

«Το καθε­στώς της ιτα­λι­κής κυριαρ­χίας στα Δωδε­κά­νησα κατο­χυ­ρώ­νε­ται συμ­βα­τικά βάσει των όρων της Συν­θή­κης της Λωζάνης (1923). Συγκε­κρι­μένα, με το άρθρο 15, η Ιταλία παραι­τή­θηκε υπέρ της Ιταλίας κάθε δικαιώ­μα­τος και τίτλου επί των νήσων Αστυ­πά­λαιας, Ρόδου, Χάλκης, Καρ­πά­θου, Κάσου, Τήλου, Νισύρου, Καλύ­μνου, Λέρου, Πάτμου, Λειψών, Σύμης, Κω και «των νησίδων των εξ αυτών εξαρ­τω­μέ­νων» καθώς και επί του Καστελ­λο­ρί­ζου»

«Το συγκε­κρι­μένο αυτό καθε­στώς κυριαρ­χίας θα επι­βε­βαιώ­σει, κατά βάση η διμερής ιτα­λο­τουρ­κική σύμβαση της 4ης Ιανουα­ρίου 1932, καθώς και το πρω­τό­κολλο της 28ης Δεκεμ­βρίου του ίδιου έτους. Ως γνωστόν, με την πρώτη συμ­φω­νία καθο­ρι­ζό­ταν «η κυριό­τητα των νήσων, νησίδων και βράχων που βρί­σκο­νται μεταξύ του Καστελ­λο­ρί­ζου και των ακτών της Ανα­το­λίας, καθώς και επί της νήσου Καρά-Αντά» και με τη δεύτερη του υπο­λοί­που τμή­μα­τος «των θαλασ­σίων ιτα­λο­τουρ­κι­κών συνόρων». Οι αιτιά­σεις που προ­βάλ­λουν οι Τούρκοι για το πρω­τό­κολλο της 28/12/1932, είναι αβά­σι­μες.

Το 1943, οι Γερ­μα­νοί ανέ­λα­βαν de facto τη διοί­κηση των νησιών. Ωστόσο μετά τη λήξη του πολέμου, στα νησιά εγκα­θι­δρύ­θηκε Βρε­τα­νική μετα­βα­τική Στρα­τιω­τική Διοί­κηση, η οποία διαί­ρεσε την περιοχή σε δια­με­ρί­σματα (districts).

Με το άρθρο 14 της Συν­θή­κης Ειρήνης, της 10ης Φεβρουα­ρίου 1947, η προ­σάρ­τηση των 14 νήσων της Δωδε­κα­νή­σου (αυτά από την κυριαρ­χία των οποίων παραι­τή­θηκε με τη Συνθήκη της Λωζάνης η Τουρκία και ανα­φέ­ραμε παρα­πάνω), ονο­μα­στικά κατα­χω­ρι­σμέ­νων, καθώς και των «παρα­κει­μέ­νων νησίδων», χωρίς ονο­μα­στική αναφορά είχε συν­δυα­στεί με την πρό­βλεψη του καθο­ρι­σμού της δια­δι­κα­σίας για τη μετα­βί­βασή τους στην Ελλάδα, βάσει προ­κα­ταρ­κτι­κής συμ­φω­νίας της χώρας μας με τη Μ. Βρε­τα­νία. Στις 31/3/1947 ο Βρε­τα­νός Διοι­κη­τής, Ταξί­αρ­χος A.S. Parker και ο διά­δο­χος του, Αντι­ναύ­αρ­χος Π. Ιωαν­νί­δης υπέ­γρα­ψαν πρα­κτικό για την παρά­δοση στις ελλη­νι­κές αρχές των «στρα­τιω­τι­κώς κατε­χο­μέ­νων εδαφών της Δωδε­κα­νή­σου».

Ο Αντι­ναύ­αρ­χος Ιωαν­νί­δης, ανάμεσα στα άλλα, στις 11/6/1947, φρό­ντισε να κατα­γρα­φούν μία προς μία οι «παρα­κεί­με­νες» στα μεγάλα νησιά, νησίδες.

Οι Τούρκοι, ισχυ­ρί­ζο­νται ότι κάποιες από τις νησίδες των Δωδε­κα­νή­σων δεν ανα­φέ­ρο­νται ονο­μα­στικά και άρα είναι αμφι­σβη­τού­με­νης κυριαρ­χίας. Δυστυ­χώς γι’ αυτούς, οι Ιταλοί σε ΦΕΚ της 21/4/1936, είχαν φρο­ντί­σει να κατα­γρά­ψουν ένα προς ένα όλα τα νησιά, νησίδες, νησίδια και βρα­χο­νη­σί­δες των Δωδε­κα­νή­σων. Ο κύριος Νικό­λαος Φαρ­μα­κί­δης, μας έστειλε το σχετικό ΦΕΚ, που απο­τε­λεί­ται από 260 σελίδες, ένα, πολύ­τιμο παράρ­τημα με ΟΛΑ τα νησιά κλπ. καθώς και πλη­θυ­σμιακά στοι­χεία της απο­γρα­φής των 14 μεγα­λύ­τε­ρων από τα Δωδε­κά­νησα.

Παρα­θέ­τουμε σήμερα την πρώτη σελίδα του παραρ­τή­μα­τος (Appendice III), στην οποία ανα­φέ­ρο­νται ξεκά­θαρα τα Ίμια (immia Megalo, immia Micro), στο Αρχι­πέ­λα­γος της Καλο­λί­μνου (ARCIPELAGO CALOLINO). Και φυσικά τα Ίμια περιέρ­χο­νται στην κατοχή της Ελλάδας που απο­τε­λεί, στα Δωδε­κά­νησα,διάδοχο κράτος της Ιταλίας. Όπως βλέπετε, κατα­γρά­φο­νται ανα­λυ­τικά από νησιά (ISOLA), έως βρα­χο­νη­σί­δες (SCOGLI). Έχουμε στη διάθεσή μας και άλλες τρεις σελίδες με τα υπό­λοιπα «νησαία εδάφη» των Δωδε­κα­νή­σων. Στο Αρχι­πέ­λα­γος της Καλο­λί­μνου, υπάρχει επίσης και η νησίδα Zucca (Τσούκα), την οποία πήραν ετσι­θε­λικά, οι Τούρκοι, μετο­νο­μά­ζο­ντάς την σε Topan. Είχαμε γράψει δύο σχετικά άρθρα αλλά ο χλευα­σμός και οι αμφι­σβη­τή­σεις από κάποιους, μας έκαναν να μην ασχο­λη­θούμε πάλι με το θέμα. Αν κάποιοι δεν ενο­χλού­νται από την κατά­ληψη ελλη­νι­κών εδαφών, τι μπο­ρούμε να κάνουμε εμείς;

Τα στοι­χεία αυτά, απο­τε­λούν ένα ακλό­νητο ντο­κου­μέ­ντο, πολύ­τιμο όπλο στη διπλω­μα­τική φαρέτρα της ελλη­νι­κής διπλω­μα­τίας. Τα γνω­ρί­ζουν στο Υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών; Γιατί κάποιος παλαιό­τε­ρος ΥΠΕΞ, δεν δέχτηκε καν να τα δει…

Και αν ναι, τα έχουν αξιο­ποι­ή­σει; Ή μήπως ψάχνουν πάλι, όπως έκαναν μετά το άρθρο μας για την παρα­χώ­ρηση δύο νησιών της Μεγάλης Πρέσπας σε Σερβία και Αλβανία, «πότε έγινε αυτό, που είναι οι συν­θή­κες κλπ». Αν χρεια­στεί, φυσικά θα επα­νέλ­θουμε.

Ευχα­ρι­στούμε θερμά τον Ροδίτη κύριο Νικόλαο Φαρ­μα­κίδη που μας εμπι­στεύ­τηκε αυτά τα στοι­χεία για να τα μάθουν οι ανα­γνώ­στες του protothema.gr αλλά και όλοι οι Έλληνες…

Πηγή: protothema.gr

Μιχάλης Στούκας