“Η εκπαιδευτική χρονιά πνέει τα λοίσθια”-Γράφει ο Γιώργος Σάββενας

Τα τε­λευ­ταία δε­δο­μέ­να στα σχο­λεία, μας επι­βε­βαιώ­νουν τη ρήση: “κρι­νό­μα­στε εκ του απο­τε­λέ­σμα­τος” και τα απο­τε­λέ­σμα­τα σή­με­ρα δεν είναι ικα­νο­ποι­η­τι­κά με σχο­λεία “ακορ­ντε­όν” .

Σή­με­ρα κρι­νό­μα­στε όλοι, τόσο αυτοί που μας Διοι­κούν όσο και εμείς που στω­ι­κά ακο­λου­θού­με.

Αλή­θεια, αυτοί που απο­φα­σί­ζουν έχουν συ­νει­δη­το­ποι­ή­σει ότι στα σχο­λεία μας το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα η εκ­παι­δευ­τι­κή δια­δι­κα­σία όπως εξε­λί­χθη­κε δεν είναι η εν­δε­δειγ­μέ­νη;

Οι ιθύ­νο­ντες δεν έχουν ακόμα κα­τα­λά­βει ότι, με το άνοι­ξε κλεί­σε έχουν δη­μιουρ­γη­θεί σχο­λεία και μα­θη­τές δια­φο­ρε­τι­κών τα­χυ­τή­των;

Δεν βλέ­πουν αυτά που κα­θη­με­ρι­νά δια­δρα­μα­τί­ζο­νται στις αυλές των σχο­λεί­ων με­τα­ξύ των παι­διών, όταν υπο­πτεύ­ο­νται ότι κά­ποιος μπο­ρεί να φέρει τη νόσο;

Δεν ακού­νε τις κραυ­γές αγω­νί­ας των γο­νιών και τις προ­τά­σεις των εκ­παι­δευ­τι­κών για έναν άλλο τρόπο αντι­με­τώ­πι­σης;

Για όλους εμάς που ακο­λου­θού­με δεν είναι αρ­κε­τό να εί­μα­στε ασφα­λείς, αλλά και να νοιώ­θου­με ασφα­λείς.

Εκ­παι­δευ­τι­κή ολο­κλή­ρω­ση δεν είναι μόνο η φυ­σι­κή πα­ρου­σία του μα­θη­τή. Μά­θη­ση μέσα σε ένα πε­ρι­βάλ­λον με αί­σθη­μα ανα­σφά­λειας, αγω­νί­ας και έντα­σης μόνο προ­βλή­μα­τα δη­μιουρ­γεί.

Στο βωμό της υπό όρους κοι­νω­νι­κο­ποί­η­σης κά­ποιοι στα­μά­τη­σαν να επεν­δύ­ουν και να εξε­λίσ­σουν ένα σύγ­χρο­νο και απα­ραί­τη­το ερ­γα­λείο, όπως είναι η τη­λεκ­παί­δευ­ση. Η τη­λεκ­παί­δευ­ση μπο­ρεί να ολο­κλη­ρώ­σει με ίσους όρους για όλους αδιά­λει­πτα την απο­στο­λή της, μέχρι το τέλος αυτού του δύ­σκο­λου εκ­παι­δευ­τι­κού κύ­κλου.

Ας κα­τα­λά­βουν επι­τέ­λους οι “σοφοί” ότι η εκ­παι­δευ­τι­κή χρο­νιά πνέει τα λοί­σθια και ας γίνει η δύ­σκο­λη αυτή η συ­γκυ­ρία αφε­τη­ρία για έναν ευ­ρύ­τε­ρο εκ­συγ­χρο­νι­σμό και ανα­βάθ­μι­ση της εκ­παί­δευ­σης μας.

Ας ανα­λο­γι­στούν ότι, κα­λύ­τε­ρα να χά­σου­με μια μάχη αν πρό­κει­ται έτσι να κερ­δί­σου­με έναν πό­λε­μο.

Λίγο πριν αρ­χί­σου­με όλοι να πνέ­ου­με τα μένεα , ας κά­νου­με κάτι τώρα. Δη­μιουρ­γώ­ντας ταυ­τό­χρο­να τις κα­λύ­τε­ρες προ­ϋ­πο­θέ­σεις για το μέλ­λον των παι­διών μας και του τόπο μας.

Γιώρ­γος Σάβ­βε­νας

Αρ­χι­τέ­κτο­νας Μηχ/κός