Επώνυμη καταγγελία από θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης στην Κω

Η οποια­δή­πο­τε ανα­φο­ρά σε πρό­σω­πα ή κα­τα­στά­σεις, αντα­πο­κρί­νε­ται στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.

Υ.Γ1. Έχεις τη δυ­να­τό­τη­τα να μην το δια­βά­σεις, αν πα­ρό­λα αυτά το κά­νεις, οφεί­λε­ται στην αν­θρώ­πι­νη πε­ριέρ­γεια, τότε θα με κρί­νεις, οφεί­λε­ται στην αν­θρώ­πι­νη φύση. Αν θέ­λεις να λέ­γε­σαι άν­θρω­πος..

Τώρα είμαι 29 χρο­νών, τότε ήμουν μόλις 5. Ναι ξέρω, 24 χρό­νια μετά, δεν το λες σαν να ήταν χθες. Κι όμως εγώ γιατί νιώθω σαν να ήταν χθες; Γιατί πι­στεύ­εις ότι το θυ­μά­μαι ακόμα; Με συγ­χω­ρείς. Γιατί πι­στεύ­εις ότι τα θυ­μά­μαι ακόμα; Ναι, σωστά κα­τά­λα­βες. Ήταν πα­ρα­πά­νω από μία φορά, ήταν πα­ρα­πά­νω από ένας άν­θρω­ποι. Ώπα! Μισό λεπτό.. δια­κρί­νω μια απο­ρία στο βλέμ­μα σου. Σωστά, έχεις δίκιο. Ζω σχε­δόν όλη μου τη ζωή με αυτό, οπότε έχω την αί­σθη­ση πως γνω­ρί­ζεις. Δώσε μου λίγο χρόνο να σου εξη­γή­σω τον άν­θρω­πο που γνω­ρί­ζεις.

Γύρω στα 5 μου, λοι­πόν, ένας “καλός κύ­ριος” που με αγα­πού­σε, όπως μου είπαν, είχε μία απο­ρία. Ελ­πί­ζω ακόμα πως αυτή δεν έγκει­το στην αν­θρώ­πι­νη πε­ριέρ­γεια. Είχε την απο­ρία να δει πως είναι τα γεν­νη­τι­κά μου όρ­γα­να. Συγ­γνώ­μη, είχε την απο­ρία να με αγ­γί­ξει. Βέ­βαια, δεν την είχε εκ­φρά­σει λε­κτι­κά και ακόμα κι αν το είχε κάνει, ει­κά­ζω σε εκεί­νη την ηλι­κία, δε θα ήξερα τι να απα­ντή­σω. Ακόμα κι αν απα­ντού­σα, δεν πι­στεύω ότι θα τον στα­μα­τού­σε αυτό. Γιατί πα­ρό­λο που δεν ρω­τή­θη­κα, προ­σπά­θη­σα με τα δύο μου χέρια που δεν έφτα­ναν σε μέ­γε­θος να κα­λύ­ψουν την πα­λά­μη του, να τον απο­τρέ­ψω. Οι προ­σπά­θειες μου ήταν μά­ταιες. Στην πο­ρεία έμαθα πως αυτός ο κύ­ριος ό,τι έκανε το έκανε από “αγάπη”. Ωστό­σο, δεν αι­σθάν­θη­κα κάτι τέ­τοιο.

Σή­με­ρα στα 29 μου, σί­γου­ρα, ούτε αι­σθά­νο­μαι κάτι τέ­τοιο, μα ούτε και το πι­στεύω. Ίσως τότε να το πί­στευα. Ας βα­φτί­σου­με αυτήν την ιστο­ρία νο.1. Ας ση­μειώ­σου­με επί­σης, πως βρι­σκό­μουν σε οι­κο­γε­νεια­κό σπίτι με κά­ποιον συγ­γε­νή μου στο χώρο, στην αντί­λη­ψή του οποί­ου δεν υπέ­πε­σε κάτι από αυτά που συ­νέ­βη­σαν. Γνω­στο­ποι­ή­θη­κε άμεσα, με την απο­χώ­ρη­ση του “καλού κυ­ρί­ου” απ΄ το σπίτι. Μα ευ­τυ­χώς ήταν τόσο άμεση και καί­ρια η αντί­δρα­ση της οι­κο­γέ­νειάς μου, που σή­με­ρα μετά από 24 χρό­νια, δε γνω­ρί­ζω ούτε το όνομα αυτού του αν­θρώ­που. Θά­φτη­κε τόσο καλά για να ξε­χα­στεί αυτή η ιστο­ρία ώστε, όταν πριν 3 χρό­νια θέ­λη­σα να μάθω έστω το όνομά του, η απά­ντη­ση ήταν: «Που το θυ­μά­σαι εσύ αυτό; Ήσουν πολύ μικρή».

Στην ιστο­ρία νο.2, ήμουν ελά­χι­στα με­γα­λύ­τε­ρη μα σί­γου­ρα κάτω από 8 χρο­νών. Πάλι βρί­σκο­μαι σε συγ­γε­νι­κό σπίτι και αυτή τη φορά είχε ένα πρό­σω­πο του συγ­γε­νι­κού μου πε­ρι­βάλ­λο­ντος διά­φο­ρες απο­ρί­ες, κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση αυτήν τη φορά. Οι απο­ρί­ες επι­κε­ντρώ­νο­νταν στο στή­θος μου. Ναι, έχεις δίκιο. Δεν είχα στή­θος τότε. Γιατί όμως επέ­με­νε να με χαϊ­δεύ­ει σε κείνο το ση­μείο; Γιατί αι­σθα­νό­μουν ότι γι­νό­ταν κάτι κακό; Γιατί μέχρι και σή­με­ρα είναι μια πε­ριο­χή απα­γο­ρευ­μέ­νη για μένα που θα προ­τι­μού­σα να μην υπάρ­χει στο σώμα μου; Το φα­νε­ρό είναι το πιο κρυφό λένε. Μέχρι στιγ­μής όλα αυτά γί­νο­νταν στο φως. Μετά ήρθε και το σκο­τά­δι. Ένα βράδυ, ενώ η γυ­ναί­κα του είχε ξα­πλώ­σει, το ίδιο και εγώ, αυτός προ­τί­μη­σε το δικό μου κρε­βά­τι. Θέ­λη­σε να ξα­πλώ­σει μαζί μου. Θέ­λη­σε να με κρα­τή­σει σφι­χτά και κολ­λη­τά πάνω στο δικό του σώμα και θέ­λη­σε το με­τα­ξύ εφτά και οχτώ χρο­νών τότε σώμα μου, να νιώ­σει το σε στύση πέος του. Μαζί με όλα αυτά, φα­ντά­ζο­μαι θέ­λη­σε να νιώ­σει και η ψυχή μου τον από­λυ­το φόβο, την από­λυ­τη αδυ­να­μία και εξευ­τε­λι­σμό. Να ση­μειώ­σω εδώ, πως δεν υπήρ­ξε ποτέ διείσ­δυ­ση, αν αυτό σε κάνει να αι­σθά­νε­σαι κα­λύ­τε­ρα. Έμενα δεν με κάνει. Έμενα με κάνει ακόμα να βλέπω εφιάλ­τες και να σι­χαί­νο­μαι το ίδιο μου το σώμα. Έμενα με κάνει να φο­βά­μαι.

Αυτές ήταν οι δύο βα­σι­κές μου ιστο­ρί­ες. Τα δύο βα­σι­κά μου βιώ­μα­τα που φύ­τε­ψαν πολύ επι­δέ­ξια το σπο­ρά­κι του φόβου, της ενο­χής και της αδυ­να­μί­ας. Μην ανα­ρω­τιέ­σαι ποια ενοχή, όταν ο άλλος δρα υπό την επή­ρεια της αγά­πης, τότε μάλ­λον δεν φταί­ει. Άρα ποιος μένει να φταί­ει; Υπάρ­χουν και άλλες μι­κρό­τε­ρες ιστο­ρί­ες και ασή­μα­ντες για κά­ποιους, όπως «μι­κρο­πε­ρι­στα­τι­κά» στο μετρό. Το πιο θλι­βε­ρό είναι πως τα «μι­κρο­πε­ρι­στα­τι­κά» καθώς και τα «με­γα­λο­πε­ρι­στα­τι­κά» είναι η πλειο­ψη­φία εκεί έξω ή εδώ μέσα.

Μέσα από όσα πε­ριέ­γρα­ψα θίγω πέραν την σε­ξουα­λι­κής κα­κο­ποί­η­σης, της παι­δε­ρα­στί­ας εν προ­κει­μέ­νω, θέ­μα­τα κοι­νω­νι­κής και οι­κο­γε­νεια­κής συ­μπε­ρι­φο­ράς. Θέλω όμως να σταθώ στο θέμα της σε­ξουα­λι­κής κα­κο­ποί­η­σης. Δεν είμαι η μόνη και δεν είμαι μόνη. Σε κα­νέ­ναν δεν αξί­ζει να νιώ­θει μόνος, όσα χρό­νια κι αν έχουν πε­ρά­σει. Ανα­φέ­ρο­μαι και στα δύο φύλα.

Υ.Γ2. Έχει κα­τα­τε­θεί μη­νυ­τή­ρια ανα­φο­ρά ενώ­πιον του ει­σαγ­γε­λέα πλημ­με­λειο­δι­κών Κω.

Τζό­για Μαρία

---