“Ο ανίκητος «ιός» του λαϊκισμού”-Άρθρο Παππά Ιωάννη

Ο στί­χος «όλα τρι­γύ­ρω αλ­λά­ζου­νε κι όλα τα ίδια μέ­νουν» του Νίκου Πα­πά­ζο­γλου μοιά­ζει με αυ­το­εκ­πλη­ρού­με­νη προ­φη­τεία για τρόπο που λει­τουρ­γούν τμή­μα­τα του πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος σε πε­ριό­δους κρί­σης, με­γα­λύ­τε­ρης κλί­μα­κας και διάρ­κειας ή μι­κρό­τε­ρων δια­στά­σε­ων.

Το βλέ­που­με εδώ και έναν χρόνο αι­σί­ως με αφορ­μή την παν­δη­μία του κο­ρο­νοϊ­ού και τις πα­λι­νω­δί­ες όσων αρ­θρώ­νουν πο­λι­τι­κό λόγο και ετε­ρο­προσ­διο­ρί­ζο­νται. Γιατί δεν ανοί­γει ο του­ρι­σμός και μετά γιατί άνοι­ξε. Γιατί κλεί­νουν τα μα­γα­ζιά και μετά γιατί δεν έκλει­σαν πιο νωρίς. Γιατί ανοί­γουν τα σχο­λεία και στη συ­νέ­χεια γιατί κλεί­νουν τα ανοι­χτά σχο­λεία. Μι­λά­τε για εμ­βό­λια που δεν υπάρ­χουν και μετά κρι­τι­κή για τον ρυθμό των εμ­βο­λια­σμών, φυ­σι­κά με τα εμ­βό­λια που σύμ­φω­να με τους ίδιους δεν υπήρ­χαν.

Ο ιός του λαϊ­κι­σμού ευ­δο­κί­μη­σε και κατά τη διάρ­κεια της «Μή­δειας». Γιατί έκλει­σε η εθνι­κή οδός; Ο βα­θύ­τε­ρος λόγος δια­μαρ­τυ­ρί­ας δεν είναι ότι έκλει­σε η εθνι­κή. Είναι ότι δεν έμει­νε ανοι­χτή, έτσι ώστε να προ­κλη­θεί κομ­φού­ζιο, να ση­κω­θεί σκόνη και να βγουν να δια­μαρ­τυ­ρη­θούν γιατί δεν έκλει­σε η εθνι­κή. Το ίδιο ακρι­βώς συμ­βαί­νει και με τα πε­σμέ­να δέ­ντρα. Αντί η προ­τε­ραιό­τη­τα να είναι η εξεύ­ρε­ση λύσης για τους πο­λί­τες και στη συ­νέ­χεια η ανα­ζή­τη­ση ευ­θυ­νών με ψυ­χραι­μία, συμ­βαί­νει το αντί­στρο­φο εις βάρος των πο­λι­τών που αντι­με­τω­πί­ζουν και το αντι­κει­με­νι­κό πρό­βλη­μα

Αντι­πο­λί­τευ­ση και κρι­τι­κή πάνω στον πάγο που άφησε πίσω του ο χιο­νιάς και ανε­ξέ­λεγ­κτος λαϊ­κι­σμός.

Είναι ο ίδιος μη­χα­νι­σμός που ευ­δο­κί­μη­σε και πριν 10 χρό­νια με την πάνω και την κάτω πλα­τεία των «αγα­να­κτι­σμέ­νων» που έχτι­σαν πο­λι­τι­κές κα­ριέ­ρες και ένα ολό­κλη­ρο μνη­μό­νιο. Τις υπε­ρα­πλου­στεύ­σεις για τα μνη­μό­νια και την οι­κο­νο­μία. Το ίδιο άλ­λω­στε συμ­βαί­νει και τώρα με τη λο­γι­κά «άνοι­ξε τα τα­μεία και δώστα όλα από την αρχή». Κι αν τε­λειώ­σουν, δα­νεί­σου από τις αγο­ρές. Ο στό­χος; Να υπάρ­ξει η εύ­κο­λη κα­τη­γο­ρία για υπερ­βο­λι­κό χρέος και δα­νει­σμό.

Ο «ιός» του λαϊ­κι­σμού έχει επε­κτα­θεί επι­κίν­δυ­να, προ­σβάλ­λο­ντας και άλ­λους. Είναι εκεί­νοι που προ­τι­μούν αντί για το δάσος να βλέ­πον το δέ­ντρο και να έχουν ως προ­τε­ραιό­τη­τα να προ­ω­θή­σουν ένα το­πι­κό ρου­σφέ­τι και μία προ­σω­πι­κή εξυ­πη­ρέ­τη­ση αντί να συμ­βά­λουν σε μία με­γά­λη προ­σπά­θεια για κάτι πολύ με­γα­λύ­τε­ρο.

Ο «ιός» του λαϊ­κι­σμού ποτέ δεν έχει με­γά­λη διάρ­κεια ζωής καθώς έχου­με την εμπει­ρία να τον δια­κρί­νου­με και να τον κα­τα­πο­λε­μή­σου­με. Ωστό­σο η ζημιά που προ­κα­λεί είναι με­γά­λη και είναι χρέος όλων μας να τον απο­μο­νώ­σου­με πριν απει­λή­σει να προ­κα­λέ­σει με­γά­λη ζημιά. Το ζή­σα­με άλ­λω­στε στο πα­ρελ­θόν και ξέ­ρου­με τι πρέ­πει να απο­φύ­γου­με.