“Οφθαλμαπάτη και πραγματικότητα”-Γράφει ο Γιάννης Παρασκευάς

Για εκα­το­ντά­δες αιώνες, οι μεγα­λύ­τε­ροι φιλό­σο­φοι ανά­λω­σαν την ζωή τους και έγραψαν σελίδες επί σελίδων, προ­σπα­θώ­ντας να δώσουν απά­ντηση, στο άλυτο μέχρι σήμερα πρό­βλημα «του πιο είναι το πιο ενδε­δειγ­μένο σύστημα δια­κυ­βέρ­νη­σης μιας πολι­τείας, μιας κοι­νω­νίας, ενός κράτους, στα καθ ημας».

Δια­τυ­πώ­θη­καν «ων ουκ έστιν αριθμός προ­τά­σεων και απόψεων», με μια από όλες αυτές να χαρα­κτη­ρί­ζε­ται, ούτε η καλ­λί­τερη ούτε η χει­ρό­τερη από τις όλες άλλες προ­τει­νό­με­νες και δεν ήταν άλλη από αυτήν της «Δημο­κρα­τίας».

Στο πέρασμα των Αιώνων οι Λαοί όπου Γής, βίωσαν δια­φό­ρων ειδών πολι­τεύ­ματα τα οποία είχαν ένα κοινό χαρα­κτη­ρι­στικό, ανε­ξαρ­τή­του περιο­χής και ανε­ξαρ­τή­του της ονο­μα­σίας του πολι­τεύ­μα­τος.

Δεν υπήρχε καμιά διαφορά, αν αυτό ήταν «φεου­δαρ­χία» αν ήταν «ηγε­μο­νεύ­ο­μενα Κρα­τί­δια», αν ήταν «Βασι­λείες», αν ήταν «Αυτο­κρα­το­ρίες», η έκφραση της εκτε­λε­στι­κής, Νομο­θε­τι­κής, Δικα­στι­κής και οικο­νο­μι­κής εξου­σίας, είχαν ένα και μόνο εκφρα­στή, αυτόν που βρι­σκό­ταν στην κορυφή της Κοινωνικής- πολι­τι­κής πυρα­μί­δας.

Επα­να­στά­σεις επί επα­να­στά­σεων, κινή­ματα επί κινη­μά­των στο διάβα του χρόνου και κάτω από την πίεση όλων αυτών που ζούσαν στην αθέατη πλευρά της Σελήνης και από την ανα­γκαιό­τητα λει­τουρ­γίας των κάθε εποχής νέων παρα­γω­γι­κών διαρ­θρώ­σεων, είχαν σαν απο­τέ­λε­σμα, την παρα­χώ­ρηση πολι­τι­κών και οικο­νο­μι­κών δικαιω­μά­των, σε μέρος των πλη­θυ­σμών αρχικά και στο σύνολο του πλη­θυ­σμού στα χρόνια μετά τον Β’ Μεγάλο πόλεμο.

Η παρα­χώ­ρηση αυτών των δικαιω­μά­των, απο­δει­κνύ­ε­ται σήμερα πως δεν ήταν τίποτα περισ­σό­τερο από οφθαλ­μα­πάτη, παρα­χω­ρή­θηκε το δικαί­ωμα της καθο­λι­κής συμ­με­το­χής στις εκλογές, μια σύμ­με­τοχή όμως που εδρά­ζε­ται σε ένα θεσμικό-Νομοθετικό πλαίσιο το οποίο δεν προήλθε από την βούληση και συμ­με­τοχή των πολιτών, αλλά από αυτούς που κατεί­χαν το τρίπολο των εξου­σιών.

Η απο­δυ­νά­μωση του τρι­πό­λου κάνει την εμφά­νιση του μετα τον Β’ Παγκό­σμιο Πόλεμο, ειδικά στις χώρες του λεγό­με­νου Δυτικού Κόσμου.

Θα ήταν πλάνη να θεω­ρη­θεί αυτό, σαν άδολη και χωρίς ιδιο­τέ­λειες παροχή προς τους πολίτες, ήταν το μέτρο προ­στα­σίας των ισχυρών οικο­νο­μι­κών παρα­γό­ντων, του συγκε­κρι­μέ­νου συστή­μα­τος παρα­γω­γής, της ισχυ­ρο­ποί­η­σης του Διε­θνούς χρη­μα­τω­πι­στω­τι­κού συστή­μα­τος και μέτρο προ­στα­σίας, από το νεο­εμ­φα­νι­σθέν κίνημα εξέ­γερ­σης των Λαών.

Η Σιο­βε­τική Επα­νά­σταση και επι­κρά­τηση της σε ένα αριθμό χωρών σε μια νηφάλια ανά­γνωση των ιστο­ρι­κών δεδο­μέ­νων, ήταν αυτή που πρό­σφερε στους Λαούς των Δυτικών χωρών, την παροχή δικαιω­μά­των και οικο­νο­μική ευμά­ρεια.

Θα ήταν άτοπο να αντι­τεί­νει κάποιος και να πει, που κατέ­ληξε αυτή η επα­νά­σταση, αυτό είναι αντι­κεί­μενο που και ακόμα μέχρι σήμερα, δίνει τροφή σε πολλούς μελε­τη­τές.

Η προ­σω­πο­ποι­η­μένη έκφραση, πολι­τι­κής και οικο­νο­μι­κής εξου­σίας των Δυτικών χωρών, ενδύ­θηκε το προ­σω­πείο του «Ιανού».

Αυτό που μονίμως εμφά­νιζε, ήταν πρω­τί­στως το πρόσωπο του προ­στάτη της Δημο­κρα­τίας και των δικαιω­μά­των του πολίτη και απέ­κρυ­πτε ότι μονα­δι­κός στόχος και μέλημα τους, ήταν η προ­στα­σία των ισχυρών οικο­νο­μι­κών συμ­φε­ρό­ντων.

Στο πλήθος, σε αυτούς τους Λαούς τους μόνιμα προ­δο­μέ­νους και μόνιμα θύματα, στα χρόνια που υπήρχε το αντί­παλο δέος, μόνιμα πρό­βαλ­λαν και ακόμα και σήμερα προ­βάλ­λουν με άλλες μέθό­δους, το προ­σω­πείο του Δημο­κράτη και προ­στάτη των δικαιω­μά­των του πολίτη.

Η κατάρ­ρευση της Σοβιε­τι­κής Ένωσης και η ενο­ποί­ηση των Γερ­μα­νιών, απε­λευ­θέ­ρωσε τα πιο απάν­θρωπα ένστι­κτα, αυτών που προσ­δο­κού­σαν το τέλος της ιστο­ρίας, την απο­δυ­νά­μωση των Κοι­νω­νιών και την πλήρη ως μονα­δι­κού οικο­νο­μι­κού συστή­μα­τος, νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρου Καπι­τα­λι­σμού.

Οδυνηρή επι­στροφή στο παρελ­θόν, στο παρελ­θόν που Εκτε­λε­στική, Νομο­θε­τική, Δικα­στική και οικο­νο­μική εξουσία, που δεν είχαν ανάγκη δια­με­σο­λα­βη­τών και η άσκηση της εξου­σίας ήταν στα χέρια του ισχυρού μονάρχη.

Η καθυ­πό­ταξη πλέον των δήθεν τριών πυλώνων της Δημο­κρα­τίας, είναι γεγονός και υλο­ποιεί­ται ανε­ρυ­θρί­α­στα, οι ισχυροί Παγκο­σμίως Οικο­νο­μι­κοί παρά­γο­ντες, εδώ και κάποια χρόνια, αρνού­νται να Κυβερ­νούν δια αντι­προ­σώ­πων και έχουν ανα­λά­βει οι ίδιοι την Παγκό­σμια Δια­κυ­βέρ­νηση.

Το άυλο Διεθνές Χρη­μα­τω­πι­στω­τικό Σύστημα, δεν θίγει πρόσωπα και κατα­στά­σεις, ανα­γό­ρευσε το Διεθνές Τρα­πε­ζικό Σύστημα, αφε­ντικό και εγγυητή της ζωής και της ύπαρξης μας.

Αυτό λει­τουρ­γεί για αυτούς και μέσω των εντε­ταλ­μέ­νων τους υπαλ­λή­λων, Κυβερ­νούν τον κόσμο.

Το ζήσαμε στη χώρα μας τις εποχές της κρίσης και των μνη­μο­νίων, για όσους δεν εθε­λο­τυ­φλούν, μπορούν να δούν αυτή την πραγ­μα­τι­κό­τητα σχεδόν σε όλες τις χώρες της Ευρώπης και ώρα είναι να ευχη­θούμε καλή επι­τυ­χία στον κ. Ντράγκι, γνώ­ρι­μος μας, που κλήθηκε δήθεν ως σωτήρας και ανα­λαμ­βά­νει όπως και οι άλλοι Τρα­πε­ζί­τες, την σωτηρία της Ιταλίας.

Ο κύκλος φίλοι μου ακόμα δεν έχει κλείσει, η επα­να­φορά της κανο­νι­κό­τη­τας μετά την παν­δη­μία, να είστε βέβαιοι ότι δεν θα είναι κανο­νι­κό­τητα, αλλά μια βαριά σκο­τεινή νύκτα,

Θα βιώ­σουμε σε όλο της το μεγα­λείο την «χρη­μα­τω­πι­στω­τική δικτα­το­ρία, την απόλυτη στυγνή δικτα­το­ρία του χρή­μα­τος».

Παρα­σκευάς Γιάννης

Ρόδος, 3/2/2021