Τζον Κυριάκου: Ο κατάσκοπος και η προεδρική «χάρη» των 2.000.000 δολαρίων

Ο Μπάρακ Ομπάμα αρνή­θηκε να του δώσει «χάρη» στο τέλος της θητείας του, κάτι μάλλον ανα­με­νό­μενο για τον Τζον Κυριά­κου. Ο Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νός πρώην πρά­κτο­ρας βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα όταν μετά το τέλος της θητείας του στην CIA απο­κά­λυψε αρχικά σε τηλε­ο­πτική του συνέ­ντευξη το 2007, τα βασα­νι­στή­ρια στα οποία υπο­βλή­θη­καν μέλη της Αλ Κάιντα και ύποπτοι για τρο­μο­κρα­τία από τις μυστι­κές υπη­ρε­σίες των ΗΠΑ.

Πέντε χρόνια μετά μιλώ­ντας με δημο­σιο­γράφο του έδωσε το όνομα ενός επι­χει­ρη­σια­κού πρά­κτορα, το οποίο δεν δημο­σιο­ποι­ή­θηκε ποτέ, αλλά ήταν αρκετό για να στο­χο­ποι­η­θεί ακόμη περισ­σό­τερο. Κατη­γο­ρή­θηκε για κατα­σκο­πεία και τον Απρίλιο του 2012 δήλωσε ένοχος προ­κει­μέ­νου να λάβει μειω­μένη ποινή. Ήταν ο πρώτος πρά­κτο­ρας της CIA που κατα­δι­κά­στηκε για την απο­κά­λυψη δια­βαθ­μι­σμέ­νων πλη­ρο­φο­ριών με την ένδειξη «άκρως απόρ­ρη­τον».

Αφέθηκε ελεύ­θε­ρος μετά από δύο χρόνια στην φυλακή, και ο Ομπάμα δεν του συγ­χώ­ρησε ποτέ τα απο­κα­λυ­πτή­ρια για τις μεθό­δους της CIA. To 2019 σύμφωνα με δημο­σί­ευμα των New York Times o Κυριά­κου έδωσε 50.000 δολάρια σε κορυ­φαίο σύμ­βουλο της καμπά­νιας του Ντό­ναλντ Τραμπ για να λάβει την προ­ε­δρική χάρη. Η συμ­φω­νία προ­έ­βλεπε άλλα 50.000 δολάρια στην περί­πτωση που αυτό συνέ­βαινε, όμως όπως έγινε γνωστό η προ­ε­δρική «χάρη» είναι τελικά πολύ πιο ακριβή. Συνερ­γά­της του Ρού­ντολφ Τζου­λιάνι φέρεται να του μετέ­φερε ότι ο στενός φίλος και σύμ­βου­λος του Ντό­ναλντ Τραμπ μπο­ρούσε να δια­σφα­λί­σει την «χάρη» με 2.000.000 δολάρια!

Ο Κυριά­κου απέρ­ριψε την πρόταση, πρω­τί­στως επειδή δεν υπήρχε περί­πτωση να δια­θέ­τει ένα τέτοιο ποσό, το οποίο όμως φαί­νε­ται ότι δια­θέ­τουν άλλοι. Σύμφωνα με τους New York Times έχει στηθεί μια ολό­κληρη φάμπρικα από δικη­γό­ρους και λομπί­στες με πρό­σβαση στον Τραμπ, που ζητoύσαν τρελά ποσά για να δοθεί η προ­ε­δρική «χάρη». Ο Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νός πρώην επι­τε­λι­κός της CIA δεν θα τη λάβει, εξα­κο­λου­θώ­ντας να πλη­ρώ­νει τα όσα απο­κά­λυψε για τα βασα­νι­στή­ρια πολύ ακριβά, παρότι θεω­ρού­νταν ένα πολύ ικανό στέ­λε­χος. Τόσο ικανό, ώστε να συλ­λά­βει το Νο3 της Αλ Κάιντα Αμπού Ζου­μπάι­ντα στο Πακι­στάν, ηγού­με­νος μια επι­χεί­ρη­σης με τριάντα ταυ­τό­χρο­νες επι­χει­ρή­σεις σε ισά­ριθμα σπίτια ένα βράδυ που δεν ξέχασε ποτέ. Δεν ήταν φυσικά το μόνο.

Ο διπλός πρά­κτο­ρας της Αθήνας

Ο Τζον ή Γιάννης Κυριά­κου δεν είναι απλά ένας κατά­σκο­πος που βγήκε από το κρύο, πριν από δεκα­πέ­ντε χρόνια. Έχοντας μέντορά του τον θρυλικό Γκαστ Αβρά­κωτο, έδρασε για χρόνια στην Αθήνα, μπήκε στο στό­χα­στρο της 17Ν και ήταν λίγα μέτρα πιο μπροστά από το αυτο­κί­νητο του Στέφεν Σόντερς, το πρωινό που ο Βρε­τα­νός ταξί­αρ­χος εκτε­λέ­στηκε από την τρο­μο­κρα­τική οργά­νωση στην Κηφι­σίας.

Στο πρώτο βιβλίο του «Ο απρό­θυ­μος κατά­σκο­πος» ο Κυριά­κου περιέ­γραψε την δράση του στην Αθήνα, που περιε­λάμ­βανε ανα­κρί­σεις Αράβων σε πάρκα, στρα­το­λο­γή­σεις αξιω­μα­τού­χων και παρα­λίγο εμπλοκή με κλέφτη σε κεντρική λεωφόρο της πρω­τεύ­ου­σας.

Η καριέρα του στη CIA ξεκί­νησε το καλο­καίρι του 1988 μετά από την παρό­τρυνση ενός καθη­γητή του και λίγο μετά το τέλος των σπουδών του που είχαν αντι­κεί­μενο τη Μέση Ανατολή. Πέρασε από όλα τα τεστ αλλά χρειά­στηκε να περι­μέ­νει μέχρι τις 8 Ιανουα­ρίου του 1990 για να περάσει την είσοδο του Λάν­γκλεϊ στη Βιρ­τζί­νια ως ανα­λυ­τής πλη­ρο­φο­ριών.

Θα μάθει να μιλάει τέλεια αραβικά και οχτώ χρόνια αργό­τερα θα εκπαι­δευ­τεί στην περί­φημη «Φάρμα» της CIA σε ότι έχει να κάνει με την τρο­μο­κρα­τία, την εκπαί­δευση στα όπλα, την οδήγηση υπό παρα­κο­λού­θηση και φυσικά την στρα­το­λό­γηση πρα­κτό­ρων η τρο­μο­κρα­τών. Στις 6 Ιανουα­ρίου του 1999 ο Κυριά­κου μετα­τί­θε­ται στην Αθήνα ως στέ­λε­χος του αντι­τρο­μο­κρα­τι­κού κλι­μα­κίου της CIA στην πρε­σβεία των ΗΠΑ. Μαζί του έρχο­νται η τότε σύζυγος του γυναίκα του Τζο-Ανν και οι δύο γιοι του, Χρήστος και Κώστας.

Θα πιάσει δουλειά από την πρώτη κιόλας μέρα, πριν καν εγκα­τα­στα­θεί στο νέο του σπίτι ανα­κρί­νο­ντας έναν Άραβα, ο οποίος υπο­στή­ριζε ότι ανήκε σε τρο­μο­κρα­τική οργά­νωση που τον είχε στείλει στην Αθήνα για να χτυ­πή­σει Αμε­ρι­κά­νι­κους στόχους.

Ο Κυριά­κου του λέει να φύγει και του δίνει ραντε­βού την επόμενη μέρα στις πέντε τα ξημε­ρώ­ματα σε κάποιο δρόμο της Αθήνας.

«Αν δεν είσαι εκεί» του λέει «μην κάνεις τον κόπο να ξανα­έρ­θεις στην πρε­σβεία». Ο Άραβας όμως είναι συνεπής στο ραντε­βού του. Για τις επό­με­νες τρεις μέρες συνα­ντιέ­ται με τον Κυριά­κου όμως η «ανά­κριση» δεν βγάζει πουθενά, αφού κάθε φορά λέει και μια δια­φο­ρε­τική ιστορία. Την τελευ­ταία μέρα, σε ένα απο­μα­κρυ­σμένο πάρκο της πρω­τεύ­ου­σας ένας πρά­κτο­ρας από την ομάδα του Ελλη­νο­α­με­ρι­κά­νου δεν αντέχει τα παρα­μύ­θια του Άραβα, βγάζει το πιστόλι του και το κολλάει στη μύτη του. «Βαρε­θή­καμε τα παι­χνί­δια. Τι θέλεις από μας;» τον ρωτάει και ενώ ο Κυριά­κου μετα­φρά­ζει στα Αραβικά, ο τρο­μο­κρά­της τον δια­κό­πτει απα­ντώ­ντας σε άπται­στα Αγγλικά: «Υποθέτω ότι κάπου εδώ τελειώ­νει η μεταξύ μας σχέση».

Στη συνέ­χεια τους εξήγησε τον ρόλο του ως διπλού πρά­κτορα, που επι­ζη­τούσε την αποδοχή των Αμε­ρι­κα­νών, πριν οι τελευ­ταίοι τον αφήσουν σε εκείνο το έρημο Αθη­ναϊκό πάρκο.

Κυνη­γητό στην Κηφι­σίας

Λίγες μέρες αργό­τερα, ο Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νός πρά­κτο­ρας θα βιώσει μια από τις πλέον δυσά­ρε­στες κατα­στά­σεις, όταν μετα­κο­μί­ζει από το δια­μέ­ρι­σμα που έμενε προ­σω­ρινά μαζί με την οικο­γέ­νειά του στο σπίτι που του νοί­κιασε η πρε­σβεία. Για λόγους ασφα­λείας, οδη­γούσε μόνος του μια θωρα­κι­σμένη BMW 540, ενώ η γυναίκα του και τα παιδιά του ήταν σε άλλο αυτο­κί­νητο. «Όπως έστριψα στην Κηφι­σίας» γράφει «πρόσεξα ένα μοτο­σι­κλε­τι­στή να είναι συνέ­χεια δίπλα μου στην δεξιά πλευρά του αυτο­κι­νή­του. Κάθε φορά που γύρναγα το κεφάλι μου για να τον δω μείωνε ταχύ­τητα και έμενε πίσω ενώ μόλις ξανα­κοι­τούσα μπροστά πλη­σί­αζε πάλι».

Ο Τζον επι­κοι­νω­νεί με τη σύζυγό του και της λέει να επι­στρέ­ψει πίσω τονί­ζο­ντας της ότι θα προ­σπα­θή­σει να τον ξεφορ­τω­θεί. Οι αισθή­σεις του είναι σε εγρή­γορση και νομίζει ότι ο μοτο­σι­κλε­τι­στής τον παρα­κο­λου­θεί στο πλαίσιο μιας επι­χεί­ρη­σης με στόχο τον ίδιο. Προ­σπά­θησε ακόμα και να τον χτυ­πή­σει, αλλά ο άγνω­στος κρα­νο­φό­ρος είχε φοβερά αντα­να­κλα­στικά, ενώ το θέαμα αυτού του περί­ερ­γου κυνη­γη­τού είχε γίνει αντι­λη­πτό.

Από την Κηφι­σίας και τον περι­φε­ρειακό του Καρέα, τα δύο οχήματα φτάνουν στα Νότια προ­ά­στια. Σε ένα κόκκινο φανάρι, ο Κυριά­κου βρί­σκε­ται εγκλω­βι­σμέ­νος με αυτο­κί­νητα δεξιά, μπροστά και πίσω του. Ο μοτο­σι­κλε­τι­στής κατε­βαί­νει και του φωνάζει να βγει από το αυτο­κί­νητο, ενώ ο πρά­κτο­ρας της CIA έχει ήδη βγάλει το όπλο του και τον σημα­δεύει.

Ο μασκο­φό­ρος γελάει, του λέει «δεν σε φοβάμαι» και βγάζει κι αυτός πιστόλι, τη στιγμή που το φανάρι γίνεται πράσινο και ο Κυριά­κου επι­λέ­γει να πατήσει το γκάζι, να χτυ­πή­σει την μοτο­σι­κλέτα και να φύγει. Αν πυρο­βο­λούσε η καριέρα του σαν μυστι­κός πρά­κτο­ρας θα είχε τελειώ­σει με τα απο­κα­λυ­πτή­ριά του και την μετά­θεσή του στην Αμερική. Από εκείνη την ημέρα και παρόλο που ο μοτο­σι­κλε­τι­στής δεν βρέθηκε ποτέ, ο Κυριά­κου ζούσε με την σκέψη μιας από­πει­ρας ενα­ντίον του.

Η φυγά­δευση από την Αθήνα

Μπορεί να ήταν πρά­κτο­ρας της CIA, αλλά ο Γιάννης Κυριά­κου είχε και μια προ­σω­πική ζωή, η οποία μετά την μετά­θεσή του στην Αθήνα πήρε την κάτω βόλτα. Τα άστατα ωράρια και οι νυχτε­ρι­νές επι­χει­ρή­σεις οδή­γη­σαν γρήγορα τη γυναίκα του Τζο Ανν στο να πιστέ­ψει ότι ο άντρας της δια­τη­ρούσε κρυφό δεσμό. Παρά τις δια­βε­βαιώ­σεις του για το αντί­θετο, δεν τον πίστεψε και μετά από μερι­κούς μήνες ερω­τεύ­τηκε έναν έλληνα.

Χρειά­στη­καν οι παρα­τη­ρή­σεις ενός από τους δύο Έλληνες αστυ­νο­μι­κούς που φυλού­σαν την κατοι­κία του και η αθω­ό­τητα του μεγα­λύ­τε­ρου γιου του Χρήστου, ο οποίος βλέ­πο­ντας τον να ξυρί­ζε­ται ένα πρωινό τον Απρίλιο του 2000 είπε: «Μπαμπά, είπα στη μαμά ότι δεν πρέπει να φιλάει τον θείο Στέλιο στα χείλη. Μόνο εσένα πρέπει να φιλάει». Ο Τζον μένει άφωνος, δια­τη­ρεί όμως την ψυχραι­μία του, πηγαί­νει στο σαλόνι και ρωτάει τη γυναίκα του ποιος είναι ο Στέλιος. Αυτή αρνεί­ται αρχικά τα πάντα και ο Κυριά­κου φεύγει βρά­ζο­ντας μέσα του.

Θα ξεσπά­σει λίγες ώρες αργό­τερα, όταν η Τζο Ανν θα τρα­κά­ρει με έναν Έλληνα. Ο Κυριά­κου ειδο­ποιεί­ται και μαζί με τους δύο Έλληνες αστυ­νο­μι­κούς πηγαί­νει να δει τι έχει συμβεί. Ο υπαί­τιος του δυστυ­χή­μα­τος δηλώνει ότι δεν φταίει, οι τόνοι ανε­βαί­νουν και όταν την απο­κα­λεί πουτ…α ο πρά­κτο­ρας χάνει τον έλεγχο, τον ρίχνει κάτω, πιάνει το κεφάλι του και το χτυπάει στο πεζο­δρό­μιο. Χρειά­στηκε να επέμ­βουν άμεσα οι συνοδοί του για να γλι­τώ­σει ο άτυχος φταί­χτης, ενώ η καριέρα του Κυριά­κου σαν επι­χει­ρη­σια­κός πρά­κτο­ρας λίγο έλειψε να τελειώ­σει εκείνη τη μέρα.

Στο αστυ­νο­μικό τμήμα όπου μετα­φέρ­θη­καν, δόθηκαν οι απα­ραί­τη­τες εξη­γή­σεις, όμως ο τότε πρέσβης Νίκολας Μπερνς ήταν έξαλλος και απαι­τούσε να φύγει ο Κυριά­κου την επομένη κιόλας μέρα από την Ελλάδα. Έμεινε, μόνο αφού δια­σφα­λί­στηκε η από­κρυψη του γεγο­νό­τος από τα ελλη­νικά ΜΜΕ, όχι για πολύ όμως. Η δεύτερη προ­κύ­ρηξη της 17 Νοέμβρη για τη δολο­φο­νία του Βρε­τα­νού ταξί­αρ­χου Στέφεν Σόντερς στην λεωφόρο Κηφι­σίας, απο­δεί­χτηκε κατα­λυ­τική για την φυγή του από την Αθήνα, αφού οι τρο­μο­κρά­τες τον «φωτο­γρά­φι­ζαν» ανα­φέ­ρο­ντας συγκε­κρι­μένα: «Τη στιγμή της επι­χεί­ρη­σης, στο αμέσως μπρο­στινό φανάρι ήταν μπο­τι­λια­ρι­σμέ­νος αμε­ρι­κά­νος οπλι­σμέ­νος μεγα­λο­πρά­κτο­ρας της CIA…».

Ο Κυριά­κου ήταν όντως εκείνη τη στιγμή στην Κηφι­σίας, αν και στο βιβλίο του γράφει ότι βρι­σκό­ταν κάποιες εκα­το­ντά­δες μέτρα πίσω. Έφυγε εσπευ­σμένα την επόμενη μέρα για τις ΗΠΑ και λίγους μήνες αργό­τερα έλαβε ένα e-mail από έναν συνά­δελφό του που έμενε πλέον στο σπίτι που είχε αφήσει στην Αθήνα. Τον ρώταγε αν είχε παρα­τη­ρή­σει ποτέ ένα κόκκινο Τογιότα έξω από την κατοι­κία. Ο Κυριά­κου απά­ντησε αρνη­τικά και σε επι­κοι­νω­νία που είχε με τον συνά­δελφό του αυτός του απο­κά­λυψε ότι το αυτο­κί­νητο είχε κλεμ­μέ­νες πινα­κί­δες.

Χρειά­στηκε να περά­σουν κάποιες εβδο­μά­δες και η τακτο­ποί­ηση οικο­γε­νεια­κών φωτο­γρα­φιών για να δια­πι­στώ­σει ο ίδιος την αλήθεια. «Σε μια από αυτές η μητέρα μου μαζί με τους γιους μου στέ­κο­νται έξω από το σπίτι μας στην Αθήνα. Πίσω τους ήταν ένα κόκκινο Τογιότα με έναν άνδρα που καθόταν μέσα κοι­τώ­ντας τον στόχο του να τραβάει ανα­μνη­στι­κές φωτο­γρα­φίες, ένα ηλιό­λου­στο από­γευμα».