ΠτΔ: Η Σ. Μπεκατώρου διέλυσε τη συνωμοσία σιωπής

Συνά­ντηση με την ολυ­μπιο­νίκη Σοφία Μπε­κα­τώ­ρου είχε η Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας Κατε­ρίνα Σακελ­λα­ρο­πού­λου, στο Προ­ε­δρικό Μέγαρο.

Σε δηλώ­σεις της έπειτα από τη συνά­ντηση, η Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας χαρα­κτή­ρισε τη Σοφία Μπε­κα­τώ­ρου «γυναίκα με σπάνιο ήθος και ψυχική δύναμη».

Ανα­φε­ρό­μενη στη συνά­ντηση, επε­σή­μανε ότι «ήταν μια ελά­χι­στη ανα­γνώ­ριση της γεν­ναιό­τη­τας και της αξιο­πρέ­πειας με τις οποίες κοι­νο­ποί­ησε την τραυ­μα­τική εμπει­ρία της. Μια ελά­χι­στη ένδειξη όχι συμπα­ρά­στα­σης αλλά συμ­με­το­χής σε μια συνθήκη που αντι­με­τώ­πι­σαν και αντι­με­τω­πί­ζουν συχνά οι γυναί­κες στον προ­σω­πικό και τον επαγ­γελ­μα­τικό τους βίο».

«Στο πρόσωπό της συνα­ντή­θηκα με όλες εκείνες τις γυναί­κες που κακο­ποι­ή­θη­καν, λεκτικά ή σωμα­τικά, που τραυ­μα­τί­στη­καν διά βίου από την ηθική βαναυ­σό­τητα της σεξουα­λι­κής επι­θε­τι­κό­τη­τας. Όλες εκείνες που φέρουν το τραύμα τους σιωπηλά επί χρόνια, μη τολ­μώ­ντας να το καταγ­γεί­λουν, επειδή ενδό­μυχα γνω­ρί­ζουν ότι θα αντι­με­τω­πι­στούν στην καλύ­τερη περί­πτωση με οίκτο ή καχυ­πο­ψία και στη χει­ρό­τερη με περι­φρό­νηση, με χλεύη, ακόμα και με κοι­νω­νικό στιγ­μα­τι­σμό. Όλες εκείνες που υπο­φέ­ρουν από τις ψυχο­λο­γι­κές επι­πτώ­σεις μιας τέτοιας επώ­δυ­νης εμπει­ρίας, καταρ­ρα­κω­μέ­νες από τη ντροπή και την ταπεί­νωση, κατα­σπα­ραγ­μέ­νες από την ενοχή λες και οι ίδιες ευθύ­νο­νται γι’ αυτό που τους συνέβη, κατα­δι­κα­σμέ­νες εσαεί στον φόβο, στην απέ­χθεια για το σώμα τους, στη χαμηλή αυτο­ε­κτί­μηση» συνέ­χισε η Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας.

Όπως τόνισε, «η Σοφία Μπε­κα­τώ­ρου έσπασε τη σιωπή – ή μάλλον διέλυσε τη συνω­μο­σία σιωπής στην οποία εμπλέ­κο­νται όσοι γνω­ρί­ζουν και δεν μιλούν, όσοι ανα­κα­λύ­πτουν, δήθεν έκπλη­κτοι, τα επαί­σχυ­ντα μυστικά εκείνων που εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται το κύρος τους και κατα­χρώ­νται την εξουσία τους σε βάρος των γυναι­κών που εξαρ­τώ­νται απ’ αυτούς επαγ­γελ­μα­τικά, κοι­νω­νικά, ακόμη και οικο­γε­νειακά. Εύχομαι η γενναία απο­κά­λυψή της να πνεύσει σαν ορμη­τι­κός άνεμος και να σαρώσει κάθε υπο­κρι­σία και κάθε από­πειρα συγκά­λυ­ψης».

Εξέ­φρασε δε την εκτί­μηση ότι «η θαρ­ρα­λέα στάση της θα συμ­βάλ­λει στην ευρύ­τερη κοι­νω­νική ευαι­σθη­το­ποί­ηση απέ­να­ντι σε ανά­λο­γες ανή­θι­κες και εγκλη­μα­τι­κές συμπε­ρι­φο­ρές. Είναι καιρός να πάψει η ενο­χο­ποί­ηση των θυμάτων και η ατι­μω­ρη­σία των θυτών. Είναι καιρός να οικο­δο­μή­σουμε ένα αξιακό σύστημα, στο πλαίσιο του οποίου η γυναίκα δεν θα αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως δυνάμει θήραμα, η αδυ­να­μία της δεν θα εκλαμ­βά­νε­ται ως συναί­νεση και η σιωπή της δεν θα επι­κρί­νε­ται ως οιονεί συνε­νοχή».