Οικουμενικός Πατριάρχης: Άσπρο ράσο η λευκή μπλούζα των ιατρών-Mήνυμα Xριστουγέννων

Τον θαυ­μα­σμό του για την αυτο­θυ­σία ιατρών και νοση­λευ­τών στη μάχη κατά της παν­δη­μίας, εκφρά­ζει ο Οικου­με­νι­κός Πατριάρ­χης Βαρ­θο­λο­μαίος στο χρι­στου­γεν­νιά­τικο μήνυμά του.

Ολό­κληρο το μήνυμα του Πατριάρ­χου έχει ως εξής:

Τιμιώ­τα­τοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί καί προ­σφι­λέ­στατα τέκνα,

Εἰς τάς ἐκκο­σμι­κευ­μέ­νας κοι­νω­νίας, τά Χρι­στού­γεννα ἔχουν ἀπο­χρω­μα­τι­σθῆ, κατέ­στη­σαν ἡ ἑορτή τῆς ἐπι­δει­κτι­κῆς κατα­να­λώ­σεως καί τῆς κοσμι­κό­τη­τος, χωρίς ὑποψίαν ὅτι κατά τήν ἁγίαν ταύτην ἡμέραν τιμῶμεν τό «ἀεί μυστή­ριον» τῆς Θείας Ἐναν­θρω­πή­σεως. Ὁ χρι­στια­νο­πρε­πής ἑορ­τα­σμός τῶν Χρι­στου­γέν­νων ἀπο­τε­λεῖ σήμερον πρᾶξιν ἀντι­στά­σεως εἰς τήν ἐκκο­σμί­κευ­σιν τῆς ζωῆς καί εἰς τήν ἐξα­σθέ­νη­σιν ἤ καί νέκρω­σιν τῆς αἰσθή­σεως διά τό μυστή­ριον.

Ἐν τῇ σαρ­κώ­σει τοῦ Λόγου ἀπο­κα­λύ­πτε­ται τό περιε­χό­με­νον, ἡ κατεύ­θυν­σις καί ὁ σκοπός τῆς ἀνθρω­πί­νης ὑπάρ­ξεως. Ὁ παντέ­λειος Θεός ὑπάρχει ὡς τέλειος ἄνθρω­πος, διά νά δυνη­θῶμεν νά ὑπάρ­ξω­μεν «μέ τόν τρόπον τοῦ Θεοῦ». «Ὁ Θεός γάρ ἐνην­θρώ­πη­σεν, ἵνα ἡμεῖς θεο­ποι­η­θῶμεν». Ὁ ἄνθρω­πος εἶναι, κατά τήν βαθυ­στό­χα­στον ἔκφρα­σιν τοῦ Ἁγίου Γρη­γο­ρίου τοῦ Θεο­λό­γου, «θεός κεκε­λευ­σμέ­νος», «ζῶον θεού­με­νον». Αὐτή εἶναι ἡ ὑψίστη τιμή πρός τόν ἄνθρω­πον, ἡ ὁποία ἀπο­δί­δει εἰς τήν ὕπαρξίν του ἀνυ­πέρ­βλη­τον ἀξίαν. Ἐν Χριστῷ, ὅλοι οἱ ἄνθρω­ποι καλο­ῦνται εἰς τήν σωτη­ρίαν. Ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, «οὐκ ἔνι Ἰου­δα­ῖος οὐδέ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδέ ἐλεύ­θε­ρος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καί θῆλυ˙ πάντες γάρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ», θεο­λο­γεῖ θεο­πνεύ­στεως ὁ Ἀπό­στο­λος Παῦλος. Πρό­κει­ται περί μιᾶς καθο­ρι­στι­κῆς ἀνα­τρο­πῆς εἰς τόν χῶρον τῆς ἀνθρω­πο­λο­γίας, εἰς τήν ἱεράρ­χη­σιν τῶν ἀξιῶν, εἰς τήν θεώ­ρη­σιν τοῦ ἤθους. Ἔκτοτε, ὅστις θίγει τόν ἄνθρω­πον, στρέ­φε­ται κατά τοῦ Θεοῦ. «Οὐδέν γάρ ὅσον ἄνθρω­πος ἱερόν, ᾧ καί φύσεως ἐκοι­νώ­νη­σεν ὁ Θεός».

Χρι­στού­γεννα εἶναι ὅλη ἡ θεαν­θρω­πίνη ζωή τῆς Ἐκκλη­σίας, ἐν τῇ ὁποίᾳ ὁ Χριστός διη­νε­κῶς βιοῦται ὡς ὁ Ἦν, ὁ Ὦν καί ὁ Ἐρχό­με­νος. Ὁ «ἐν ἀγκά­λαις τῆς Μητρός» εἶναι ὁ «ἐν τοῖς κόλποις τοῦ Πατρός», τό παιδίον Ἰησοῦς εἶναι ὁ σταυ­ρω­θείς, ἀναστάς καί ἐν δόξῃ ἀνα­λη­φθείς εἰς τούς οὐρα­νούς, ὁ δίκαιος κριτής καί ὁ Βασι­λεύς τῆς δόξης. Αὐτό τό ἀνέκ-φαντον μυστή­ριον δοξά­ζο­μεν ἐν ψαλμοῖς καί ὕμνοις, αὐτό δια­κο­νο­ῦμεν, δια­κο­νη­θέ­ντες καί δια­κο­νού­με­νοι συγ­χρό­νως ὑπ᾿ αὐτοῦ. Αὐτό διε­τύ­πωσε θεο­πνεύ­στως, «ἑπομένη τοῖς Ἁγίοις Πατρά­σιν», ἡ ἐν Χαλ­κη­δόνι Δ’ Οἰκου­με­νική Σύνοδος. Τό «δόγμα τῆς Χαλ­κη­δό­νος», τόν ὑπέρ λόγον καί ἔννοιαν τρόπον τῆς προ­σλή­ψεως τῆς σαρκός τοῦ κόσμου ὑπό τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, «ψάλλει» διά τῆς ἀρχι­τε­κτο­νι­κῆς ἐκφρα­στι­κῆς, τῆς ὀργα­νώ­σεως τοῦ ἱεροῦ χώρου, τοῦ ἐντυ­πω­σια­κοῦ τρούλ­λου, ὁ ὁποῖος ἀπει­κο­νί­ζει τήν τά πάντα συνέχου-σαν θείαν φιλαν­θρω­πίαν καί συνά­πτει τά οὐράνια καί τά ἐπίγεια, διά τῶν εἰκόνων καί τοῦ δια­κό­σμου, διά τῆς μονα­δι­κῆς θεο­λο­γι­κῆς γλώσσης τῆς ἐκπά­γλου φωτο­χυ­σίας, ὁ πανί­ε­ρος ναός τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας ἐν τῇ Πόλει τῶν Πόλεων, τό καύχημα τῆς Ὀρθο-δοξίας καί τό κλέϊσμα τῆς οἰκου­μέ­νης.

Ἐν μέσῳ περι­στά­σεων καί θλίψεων πολλῶν, ἠχεῖ σήμερον ἡ λιγυρά φωνή τοῦ «ἀγγέλου Κυρίου», τοῦ «εὐαγ­γε­λι­ζο­μέ­νου χαράν μεγάλην… παντί τῷ λαῷ, ὅτι ἐτέχθη ἡμῖν σήμερον σωτήρ, ὅς ἐστι Χριστός Κύριος». Ἑορ­τά­ζο­μεν τά Χρι­στού­γεννα, προσευ-χόμενοι διά τούς ἐν κιν­δύ­νοις καί ἀσθε­νεί­αις ἀδελ­φούς ἡμῶν. Θαυ­μά­ζο­μεν τήν αὐτο­θυ­σίαν τῶν ἰατρῶν καί τῶν νοση­λευ­τῶν καί πάντων τῶν συμ­βαλ­λό­ντων εἰς τήν ἀντι­με­τώ­πι­σιν τῆς παν­δη­μίας. Χαί­ρο­μεν δια­πι­στο­ῦντες, ὅτι ὁ ἀσθενῶν προ­σεγ­γί­ζε­ται ὑπ᾿ αὐτῶν ὡς ἱερόν πρό­σω­πον καί δέν μετα­τρέ­πε­ται εἰς ἀριθμόν, περι­στα­τι­κόν, ἀντι­κεί­με­νον, ἀπρό­σω­πον βιο­λο­γι­κήν μονάδα. Ὡς ἐλέχθη προ­σφυ­έ­στατα, ἡ «λευκή μπλούζα» τῶν ἰατρῶν εἶναι «ἕνα ἄσπρο ράσο», ἐκφρά­ζει τήν παραί­τη­σιν ἀπό τό «ἐμόν» χάριν τοῦ ἀδελφοῦ, τό «ζητεῖν τά τοῦ ἑτέρου», τήν ὁλικήν ἀφιέ­ρω­σιν εἰς τόν πάσχο­ντα. Εἰς αὐτό τό «ἄσπρο ράσο» καί εἰς τό ράσον τοῦ κλη­ρι­κοῦ, σύμ­βο­λον ἀμφό­τερα θυσίας καί δια­κο­νι­κοῦ πνεύ­μα­τος, ἡ ἔμπνευ­σις καί ἡ κινη­τή­ριος δύναμις εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ ὁποία εἶναι πάντοτε δῶρον τῆς θείας χάριτος, ποτέ ἀπο­κλει­στι­κῶς ἰδικόν μας κατόρ­θωμα.

Ἡ ἐπι­κίν­δυ­νος παν­δη­μία ἐκλό­νισε πολλά αὐτο­νό­ητα, ἀπε­κά­λυψε τά ὅρια τοῦ τιτα­νι­σμοῦ τοῦ συγ­χρό­νου «ἀνθρω­πο­θεοῦ» καί ἀνέ­δειξε τήν δύναμιν τῆς ἀλλη­λεγ­γύης. Ὁμοῦ μέ τήν ἀδιαμ­φι­σβή­τη­τον ἀλή­θειαν, ὅτι ὁ κόσμος μας ἀπο­τε­λεῖ ἑνότητα, ὅτι τά προ­βλή­ματά μας εἶναι κοινά, καί ἡ λύσις των ἀπαιτεῖ σύμπρα­ξιν καί συμπό­ρευ­σιν, ἀνε­δεί­χθη ἐξόχως ἡ ἀξία τῆς προ­σω­πι­κῆς συμ­βο­λῆς, τῆς ἀγάπης τοῦ Καλοῦ Σαμα­ρεί­του, ἡ ὁποία ὑπερ­βαί­νει τό ἀνθρώ­πι­νον μέτρον. Ἡ Ἐκκλη­σία συμπα­ρί­στα­ται ἐνεργῶς, ἔργῳ καί λόγῳ, πρός τούς ἐμπε­ρι­στά­τους ἀδελ­φούς καί προ­σεύ­χε­ται διά τήν ἐνί­σχυ­σιν αὐτῶν, τῶν συγ­γε­νῶν καί τῶν ὑπευ­θύ­νων διά τήν περί­θαλ­ψιν, δια­κη­ρύτ­τουσα συγ­χρό­νως, ὅτι ἡ θερα­πεία τοῦ ἀσθε­νοῦς, ὡς προ­σω­ρινή νίκη ἐπί τοῦ θανάτου, παρα­πέ­μπει εἰς τήν ἐν Χριστῷ ὑπέρ­βα­σιν καί τελικήν κατάρ­γη­σιν αὐτοῦ.

Δυστυ­χῶς, ἡ ὑγειο­νο­μική κρίσις δέν ἐπέ­τρεψε τήν ἀνά­πτυ­ξιν τῶν δράσεων, αἱ ὁποῖαι εἶχον προ­βλε­φθῆ διά τό 2020, «ἔτος ποι­μα­ντι­κοῦ ἀνα­και­νι­σμοῦ καί ὀφει­λε­τι­κῆς μερί­μνης διά τήν νεο­λαίαν». Ἐλπί­ζο­μεν, ὅτι κατά τό ἐπερ­χό­με­νον ἔτος θά καταστῇ δυνατή ἡ πραγ­μα­το­ποί­η­σις τῶν προ­γραμ­μα­τι­σθει­σῶν ἐκδη­λώ­σεων διά τήν νέαν γενεάν. Γνω­ρί­ζο­μεν ἐκ πείρας ὅτι, ἐφ᾿ ὅσον οἱ νέοι καί αἱ νέαι προ­σεγ­γι­σθοῦν μέ κατα­νό­η­σιν καί ἀγάπην, ἀπο­κα­λύ­πτουν τάς δημιουρ­γι­κάς των δυνά­μεις καί συμ­με­τέ­χουν μέ ἐνθουσια-σμόν εἰς τά δρώμενα. Τελικῶς, ἡ νεότης εἶναι μία ἰδιαι­τέ­ρως «θρη­σκευ­τική» περί­ο­δος τῆς ἀνθρω­πί­νης ζωῆς, μέ ὄνειρα, ὁράματα καί βαθείας ὑπαρ­ξια­κάς ἀνα­ζη­τή­σεις, μέ ζῶσαν τήν ἐλπίδα ἑνός νέου κόσμου ἀδελ­φο­σύ­νης. Αὐτήν τήν «καινήν κτίσιν», τούς «καινούς οὐρα­νούς καί γῆν καινήν … ἐν οἷς δικαιο­σύνη κατοι­κεῖ», εὐαγ­γε­λί­ζε­ται ἡ Ἐκκλη­σία τοῦ Χριστοῦ, αὐτήν εἰκο­νί­ζει ἐν τῇ πορείᾳ πρός τά Ἔσχατα.

Ἀγα­πη­τοί ἀδελφοί καί εὐλο­γη­μένα τέκνα,

Ἐν τῇ Ἐκκλη­σίᾳ, ὁ ἄνθρω­πος ἀνα­και­νο­ῦται ὅλος, δέν «βοη­θε­ῖται» ἁπλῶς, ἀλλά «ἀλη­θεύει», βιώνει τόν ἔνθεον προ­ο­ρι­σμόν του. Ὡς διε­κή­ρυ­ξεν ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθο­δο­ξίας, εἰς τήν Ἐκκλη­σίαν «ἕκαστος ἄνθρω­πος ἀπο­τε­λεῖ μονα­δι­κήν ὀντό­τητα, προ­ω­ρι­σμέ­νην εἰς προ­σω­πι­κήν κοι­νω­νίαν μετά τοῦ Θεοῦ». Ἔχομεν τήν θεόσ­δο­τον βεβαιό­τητα, ὅτι ὁ παρών βίος δέν εἶναι ὁλό­κλη­ρος ἡ ζωή μας, ὅτι τό κακόν καί αἱ ἀρνη­τι­κό­τη­τες δέν ἔχουν τόν τελευ­τα­ῖον λόγον εἰς τήν ἱστο­ρίαν. Ὁ Σωτήρ ἡμῶν δέν εἶναι ἕνας «ἀπό μηχανῆς Θεός», ὁ ὁποῖος παρεμ­βαί­νει καί ἐξα­φα­νί­ζει τά δεινά, ἐνῶ ταυ­το­χρό­νως κατα­λύει τήν ἐλευ­θε­ρίαν μας, ὡσάν αὕτη νά ἦτο «κατα­δίκη», ἐκ τῆς ὁποίας χρή­ζο­μεν ἀπαλ­λα­γῆς. Δι᾿ ἡμᾶς τούς Χρι­στια­νούς ἰσχύει τό ἀπα­ρά­μιλ­λον Πατε­ρι­κόν: «Βου­λο­μέ­νων γάρ, οὐ τυραν­νου­μέ­νων τό τῆς σωτη­ρίας μυστή­ριον». Ἡ ἀλήθεια τῆς ἐν Χριστῷ ἐλευ­θε­ρίας δοκι­μά­ζε­ται διά τοῦ Σταυροῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ ὁδός πρός τήν Ἀνά­στα­σιν.

Ἐν τῷ πνεύ­ματι τούτῳ, συνε­ορ­τά­ζο­ντες μετά πάντων ὑμῶν ἐν θεα­ρέ­στῳ φρονή-ματι τά Χρι­στού­γεννα καί τάς λοιπάς ἑορτάς τοῦ Ἁγίου Δωδε­καη­μέ­ρου, εὐχό­μεθα ἐκ τοῦ ἱεροῦ ἡμῶν Κέντρου τοῦ Φανα­ρίου, ὅπως ὁ συγκα­τα­βάς τῷ γένει τῶν ἀνθρώ­πων Σωτήρ χαρί­ζη­ται ὑμῖν ὑγιείαν, τήν πρός ἀλλή­λους ἀγάπην, προ­κο­πήν ἐν παντί ἔργῳ ἀγαθῷ, καί πᾶσαν ἄνωθεν εὐλο­γίαν, ἐν τῷ ἀνα­τέλ­λο­ντι νέῳ ἔτει καί ἐν πάσαις ταῖς ἡμέραις τῆς ζωῆς ὑμῶν. Γένοιτο!