Επιβολή προστίμων για χρήση καταπατημένων εκτάσεων

Σε δεινή θέση έχουν περιέλ­θει 25 οικο­γέ­νειες στη Νότια Ρόδο μετά την απόφαση της Διεύ­θυν­σης Δασών να βεβαιώ­σει σε βάρος τους πρό­στιμα ως απο­ζη­μί­ωση χρήσης κατα­πα­τη­μέ­νων εκτά­σεων στην περιοχή «Φιλίππα».

Τα πρό­στιμα κυμαί­νο­νται από 6.000 έως και 104.000 ευρώ και σε μια περί­πτωση η ΔΟΥ Ρόδου έχει δεσμεύ­σει το εφάπαξ συντα­ξιού­χου.

Το θέμα έχει προ­κα­λέ­σει αντι­δρά­σεις μεταξύ των κατοί­κων που υπο­στη­ρί­ζουν ότι εμπαί­ζο­νται επί σειράν ετών από τη διοί­κηση.

Όπως υπο­στη­ρί­ζουν, στις οικο­γέ­νειές τους είχαν παρα­χω­ρη­θεί προς εκμε­τάλ­λευση και συγκε­κρι­μένα για γεωρ­γική καλ­λιέρ­γεια εκτά­σεις στην συγκε­κρι­μένη περιοχή από την πρώην Νομάρχη Δωδε­κα­νή­σου κ. Ν. Απέργη ως αντάλ­λαγμα για τη δέσμευση άλλων που καλ­λιερ­γού­σαν στο πεδίο βολής της Κατ­τα­βιάς, το οποίο έχει δεσμευ­τεί από το στρατό.

Παρότι είχαν λάβει και μάλιστα κατ’ επα­νά­ληψη υπο­σχέ­σεις για την τακτο­ποί­ηση των εκτά­σεων αυτών και τη χορή­γηση τίτλων ιδιο­κτη­σίας, η δια­δι­κα­σία δεν προ­χώ­ρησε διότι είχαν χαρα­κτη­ρι­στεί ως δασικά.

Ερχο­νται έτσι τώρα μετά από πολλά χρόνια και βεβαιώ­νο­νται σε βάρος τους πρό­στιμα για εκτά­σεις, που τους παρα­χώ­ρησε άτυπα η διοί­κηση!

Σε κάθε περί­πτωση είναι εξαι­ρε­τικά δύσκολο να απο­κτη­θούν τίτλοι ιδιο­κτη­σίας.

Στο νησί υπάρ­χουν εκείνοι που κατέ­χουν τίτλους σε δασικές εκτά­σεις αλλά δεν είναι έγκυροι και άλλοι που έχουν τίτλους έγκυ­ρους αλλά δεν μπορούν να πάρουν άδεια κατά­τμη­σης και να κτίσουν.

Αλλοι πάλι έχουν ήδη κτίσει εντός της έκτασης αλλά δεν μπορούν να νομι­μο­ποι­ή­σουν το οίκημά τους.

Είναι χαρα­κτη­ρι­στικό ότι υπάρ­χουν αυθαί­ρετα από το ’50. Ομάδες ανθρώ­πων διεκ­δι­κούν δικαίως ή αδίκως εκτά­σεις δασών ή δασικών εκτά­σεων επί δεκα­ε­τίες.

Οι μισοί του­λά­χι­στον Ελληνες έχουν βρεθεί κάποια στιγμή στα δικα­στή­ρια για κάποια έκταση της οποίας την ιδιο­κτη­σία διεκ­δι­κούν. Αλλοι, περισ­σό­τερο τυχεροί, ακο­λού­θη­σαν τη διοι­κη­τική δια­δι­κα­σία και πέρασαν από διά­φο­ρες επι­τρο­πές. H πολι­τική ηγεσία δεν μπορεί να δυσα­ρε­στή­σει χιλιά­δες ψηφο­φό­ρους.

Δεν μπορεί όμως και να τους ικα­νο­ποι­ή­σει πλήρως -ήδη τα περια­στικά δάση, ο ζωτικός πνεύ­μο­νας των πόλεων, έχουν μειωθεί επι­κίν­δυνα.

Το απο­τέ­λε­σμα είναι μια άκρως περί­πλοκη νομο­θε­σία, που απο­τε­λεί­ται από νόμους, προ­ε­δρικά δια­τάγ­ματα, υπουρ­γι­κές απο­φά­σεις, που λίγοι μπορούν να χει­ρι­στούν σωστά. Μια νομο­θε­σία, εν τέλει διά­τρητη…

Τα δάση και κυρίως οι δασικές εκτά­σεις της χώρας δέχο­νται εδώ και πολλά χρόνια μεγάλες πιέσεις από πολλές διεκ­δι­κή­σεις, που βρί­σκουν τρύπες στην περί­πλοκη νομο­θε­σία που καθο­ρί­ζει τα «περί δασών».

Εφόσον δεν υπάρχει Δασο­λό­γιο και Εθνικό Κτη­μα­το­λό­γιο πολλές από τις διεκ­δι­κή­σεις βρί­σκουν πρό­σφορο έδαφος. Αν και σύμφωνα με το υπουρ­γείο Γεωρ­γίας είχαν συστα­θεί 67 αρμόδια τμήματα στις Διευ­θύν­σεις Δασών των Περι­φε­ρειών και των Νομών που έχουν ανα­λά­βει την κατάρ­τιση των δασικών χαρτών, ώστε να καθο­ρι­στεί ακριβώς ο δασικός χώρος, έως τώρα δεν υπάρχει συνο­λική εικόνα.

Η Ελλάδα σε αντί­θεση με άλλες χώρες δια­θέ­τει μεγάλο ποσοστό δημο­σίων δασών – περίπου το 68% των ελλη­νι­κών δασών είναι δημόσια.

Τα υπό­λοιπα θεω­ρού­νται «μη δημόσια», όρος που δεν συνε­πά­γε­ται όμως ότι είναι ιδιω­τικά. Το 18% αυτών ανήκουν σε φυσικά πρόσωπα, ενώ τα υπό­λοιπα χαρα­κτη­ρί­ζο­νται κοι­νο­τικά, μονα­στη­ριακά και συνε­ται­ρι­στικά. Ωστόσο, συχνά, εκτά­σεις δασών αλλά­ζουν χέρια εφόσον σε πολλές περι­πτώ­σεις το ιδιο­κτη­σιακό καθε­στώς είναι σε εκκρε­μό­τητα και έτσι έπειτα από δύσκο­λες, είναι η αλήθεια, δια­δι­κα­σίες, μπορεί κάποιος να απο­δεί­ξει την ιδιο­κτη­σία ενός δάσους.

Υπάρ­χουν, λοιπόν, τα «Δια­κα­τε­χό­μενα δάση», δηλαδή δάση των οποίων το ιδιο­κτη­σιακό καθε­στώς είναι του­λά­χι­στον νεφε­λώ­δες και τα οποία απο­τε­λούν περίπου το 5% των δασών και των δασικών εκτά­σεων.

Γι’ αυτά τα δάση ορι­σμέ­νοι κατέ­χουν τίτλους ιδιο­κτη­σίας ή συμ­βό­λαια μετα­βί­βα­σης αλλά το ιδιο­κτη­σιακό καθε­στώς έχει παρα­μεί­νει μετέωρο από το 1836, όταν τα δάση που δεν απο­δό­θη­καν στους ιδιώτες μέσω μιας επι­τρο­πής που τότε είχε συστα­θεί, αυτό­ματα θεω­ρεί­ται ότι πέρασαν στην κυριό­τητα του Δημο­σίου. Πρό­κει­ται για μεγάλες εκτά­σεις που ακόμα και αν απο­δο­θούν στους διεκ­δι­κη­τές είναι πολύ πιθανό να που­λη­θούν απλώς σε μεγα­λοϊ­διο­κτή­τες, εφόσον δεν δίνο­νται άδειες κατά­τμη­σης στα δάση, και είναι πολύ δύσκολο να συντη­ρή­σει κάποιος ένα δάσος.