Έκλεισαν και το ΠΙΚΠΑ Λέρου, ανοίγουν κλειστό στρατόπεδο για τους πρόσφυγες

Μετά την βίαιη εκκέ­νωση του ΠΙΚΠΑ της Λέσβου, στις 30 Οκτω­βρίου, ήλθε η σειρά, την Τετάρτη, 25 Νοεμ­βρίου, του ΠΙΚΠΑ της Λέρου, όπου με επέμ­βαση των κρα­τι­κών αρχών, κατόπιν εντολής, και εδώ, Μητα­ράκη, μετα­φέρ­θη­καν οι ευά­λω­τες ομάδες των προ­σφύ­γων που φιλο­ξε­νού­ταν στη δομή (περίπου 30 άτομα είχαν απο­μεί­νει, βασικά οικο­γέ­νειες), στον ασφυ­κτικά στοι­βαγ­μένο χώρο του hotspot στα Λέπιδα.

Σχετική προει­δο­ποί­ηση είχε υπάρξει εδώ και μερι­κούς μήνες, από τότε, δηλαδή, που είχε απο­φα­σι­στεί η δημιουρ­γία και στη Λέρο (όπως στη Σάμο και στην Κω) του περί­κλει­στου στρα­το­πέ­δου συγκέ­ντρω­σης για όλους ανε­ξαι­ρέ­τως τους πρό­σφυ­γες. Και πράγ­ματι, έτσι έγινε: πριν λίγες μέρες ξεκί­νη­σαν οι εργα­σίες για το κλειστό στρα­τό­πεδο στο χώρο που είχε επι­λε­γεί και ταυ­τό­χρονα έγινε η εκκέ­νωση και του τελευ­ταίου «χώρου με μια ανάσα ελευ­θε­ρίας και ανθρω­πιάς» που είχε απο­μεί­νει για τους πρό­σφυ­γες στο νησί.

Το ΠΙΚΠΑ της Λέρου ξεκί­νησε τη λει­τουρ­γία του από τα τέλη του 2015, πριν καν δημιουρ­γεί το hotspot, ως χώρος υπο­τί­θε­ται της Υπη­ρε­σίας Υπο­δο­χής, ενώ ήδη διεκ­δι­κού­νταν από το Δίκτυο Αλλη­λεγ­γύης της Λέρου για φιλο­ξε­νία των προ­σφύ­γων. Γι΄ αυτό, όταν παρά τις αντι­δρά­σεις των τοπικών αρχών έγινε δυνατό να μπει μπροστά η λει­τουρ­γία του, η ανα­καί­νιση του κτιρίου και ο εξο­πλι­σμός του, κρε­βά­τια, λουτρά, λοιποί χώροι κλπ, έγινε απο­κλει­στικά με οικο­νο­μι­κές συνει­σφο­ρές από αλλη­λέγ­γυους στην Ελλάδα και διεθνώς.

Όλα αυτά τα χρόνια, οι βασικές ανάγκες των εκα­το­ντά­δων και χιλιά­δων προ­σφύ­γων και προ­σφυ­γι­σών που φιλο­ξε­νή­θη­καν εκεί (φαγητό, ρου­χι­σμός, τα πάντα στη δομή), καλύ­πτο­νταν απο­κλει­στικά από το Δίκτυο Αλλη­λεγ­γύης της Λέρου (μειο­ψη­φικό μεν, αλλά πάντα δυνατό). Μόνο  μετά από μεγάλο χρονικό διά­στημα η Υπη­ρε­σία Υπο­δο­χής έστειλε κάποιους συμ­βα­σιού­χους υπαλ­λή­λους της να στε­γα­στούν εκεί, στα γραφεία που είχαν ανα­και­νι­στεί και δια­μορ­φω­θεί από τους αλλη­λέγ­γυους.

Τώρα η κυβέρ­νηση Μητσο­τάκη, Χρυ­σο­χοϊδη, Μητα­ράκη, πιστή, εκ βαθιάς άλλωστε πεποι­θή­σεως, στο έργο που της έχει ανα­τε­θεί από τις Βρυ­ξέ­λες για περι­φρού­ρηση των συνόρων της Ευρώπης-φρούριο, με όχημα την πολι­τική του «νόμου και της τάξης» παντού, με όποιο κόστος ως προς την κατα­στρα­τή­γηση δικαιω­μά­των, αλλά και σε ανθρώ­πι­νες ζωές, προ­χω­ράει την πολι­τική της, βασικά, στρα­το­πε­δι­κής αντι­με­τώ­πι­σης του προ­σφυ­γι­κού, πολύ πιο πέρα από εκεί που την παρέ­λαβε από την προη­γού­μενη κυβέρ­νηση. Τα κλειστά στρα­τό­πεδα είναι κυριο­λε­κτικά μια απρο­σχη­μά­τι­στη και αμε­τά­κλητη μορφή θανα­το­πο­λι­τι­κής απέ­να­ντι στους πρό­σφυ­γες.

Ειδικά για τη Λέρο, με τη βαριά στρα­το­πε­δική/ιδρυ­μα­τική κλη­ρο­νο­μιά που κου­βα­λάει, ισχύει σε μεγάλο βαθμό αυτό που έχει παρα­τη­ρη­θεί σε αντί­στοι­χες περι­πτώ­σεις για τη σχέση ανάμεσα στην χωρο­τα­ξία και τους χώρους των εγκλει­σμών, αφενός, και, αφε­τέ­ρου, την ιστο­ρική δια­δρομή των δια­δο­χι­κών εγκλει­σμών : όταν, δηλαδή, οι χώροι αυτοί δεν μετα­σχη­μα­τί­ζο­νται (και μάλιστα με τον, κατά το δυνατόν, πιο ριζικό τρόπο) και απλώς αδειά­ζουν από μια ομάδα εγκλεί­στων μιας ορι­σμέ­νης εποχής – εν αναμονή ενός νέου εγκλει­σμού, μιας άλλης ομάδας «κοι­νω­νι­κών από­βλη­των» και από­κλη­ρων μιας επό­με­νης περιό­δου.

Στο χώρο των Λεπίδων, όπου άρχισαν τα έργα για το κλειστό στρα­τό­πεδο, κοντά στη βάση του πολε­μι­κού ναυ­τι­κού, δίπλα ακριβώς στη βάση, είναι το κατε­ρει­πω­μένο κτίριο των «Βασι­λι­κών Τεχνι­κών Σχολών» όπου, από το 1949, και μέχρι τις αρχές της δεκα­ε­τίας του 60, έκαναν τα «μαθή­ματά» τους χιλιά­δες έγκλει­στα (σε παρα­δί­πλα κτίρια) παιδιά ανταρ­τών (καθώς και νεαροί, έφηβοι αντάρ­τες) του Δημο­κρα­τι­κού Στρατού, προ «εθνικήν ανα­μόρ­φω­σιν» (οι γνωστές και ως σχολές της Φρει­δε­ρί­κης).

Λίγο πιο δίπλα, είναι ένα κτίριο όπου, από το 1967 έως το 1971 ήταν έγκλει­στοι ένα μέρος των εξό­ρι­στων της χούντας στη Λέρο (οι υπό­λοι­ποι στο Παρθένι). Το ίδιο κτίριο έγινε αργό­τερα, το 1985, το «περί­πτερο 16» του Κρα­τι­κού Θερα­πευ­τη­ρίου της Λέρου (ΚΘΛ), το γνωστό ως το «περί­πτερο των γυμνών» (ήταν από εκεί που ξεκί­νησε το εγχεί­ρημα της ψυχια­τρι­κής μεταρ­ρύθ­μι­σης στη Λέρο).

Και τώρα, λίγο πιο δίπλα, πάνω από το παλιό νεκρο­το­μείο (ούτε αυτό λείπει από την χωρο­τα­ξία των δια­δο­χι­κών εγκλει­σμών), πάνω σε μικρούς λόφους, γίνεται το νέο στρα­τό­πεδο για τους πρό­σφυ­γες. Που, στη νέα εποχή που έχουμε μπει, προ­μη­νύει μια πολύ πιο θλιβερή κατά­σταση για το νησί (όπως για όλη την κοι­νω­νία), ένα ζοφερό μέλλον.

Λίγο πιο δίπλα είναι το «ανοιχτό» στρα­τό­πεδο, το hotspot (Κέντρο Υπο­δο­χής και Ταυ­το­ποί­η­σης), που θα καταρ­γη­θεί με την μετα­φορά των προ­σφύ­γων στο κλειστό, και, ακόμα λίγο πιο δίπλα από αυτό, είναι οι δομές του ψυχια­τρείου, με όσους ακόμα, ελά­χι­στους ασθε­νείς έχουν απο­μεί­νει.

Ως συνήθως, η προ­πα­γάνδα για να κερ­δη­θεί η αποδοχή/ανοχή από την τοπική κοι­νω­νία είναι η καλ­λιέρ­γεια και η διέ­γερση των ξενό­φο­βων αντα­να­κλα­στι­κών (δεν θα κυκλο­φο­ρούν, δεν θα «ενο­χλούν», δεν θα υπάρχει η όποια «παρα­βα­τι­κό­τητα» κλπ).

Το επι­χεί­ρημα, δηλαδή, της δήθεν «ασφά­λειας», με ταυ­τό­χρονη την, όπως πάντα, υπό­σχεση (μέσα σε μια, όπως παντού, καθη­μαγ­μένη οικο­νο­μία και με καλ­πά­ζουσα την ανεργία) για δυνα­τό­τητα θέσης εργα­σίας στη νέα αυτή μορφή «βιο­μη­χα­νίας του εγκλει­σμού» (όπως γινόταν και παλιά, με το ΚΘΛ κλπ). Αλλωστε, αυτό ήταν, ήδη από το 2012, το μοτίβο του Χρυ­σο­χοίδη για την προ­ώ­θηση των στρα­το­πέ­δων συγκέ­ντρω­σης για τους πρό­σφυ­γες σε όλη τη χώρα: «θα φέρουν ανά­πτυξη, έλεγε, θέσεις εργα­σίας» κλπ.

Είναι, εν τέλει, ενδια­φέ­ρον ότι, μπροστά στην αμη­χα­νία και/ή στην παθη­τι­κο­ποί­ηση του κόσμου (που, φυσικά, είναι διάχυτη παντού, δεν απο­τε­λεί χαρα­κτη­ρι­στικό της Λέρου), η κοι­νο­βου­λευ­τική αρι­στερά, σύμπασα, δεν άρθρωσε κου­βέ­ντα : να ενη­με­ρώ­σει για το τι πραγ­μα­τικά δια­κυ­βεύ­ε­ται, ποιες είναι οι εναλ­λα­κτι­κές στον εγκλει­σμό – που «είναι δυνατές αρκεί να το θέλουμε» – και για την οργά­νωση αντι­στά­σεων απέ­να­ντι στην όποια στρα­το­πε­δική αντι­με­τώ­πιση του προ­σφυ­γι­κού (με κλειστά ή «ανοιχτά» στρα­τό­πεδα).

Από τον Σύριζα, «άκρα του τάφου σιωπή», ενώ είναι χαρα­κτη­ρι­στικό ότι, στο φεστι­βάλ της ΚΝΕ, που έγινε στη Λέρο στις 5 Σεπτέμ­βρη, και ενώ ήταν γνωστή η απόφαση να προ­χω­ρή­σουν στο κλειστό στρα­τό­πεδο και είχαν επι­λε­γεί οι χώροι κλπ, δεν λέχθηκε κου­βέ­ντα γι΄ αυτό που προ­ε­τοι­μα­ζό­ταν λίγο πιο πέρα από εκεί που γινόταν εκδή­λωση και που όλοι ήξεραν και κανείς δεν μιλούσε.

Αυτό που γίνεται στη Λέρο δεν αφορά απλά τη Λέρο. Είναι μια πτυχή αυτού που γίνεται σε όλη τη χώρα και όχι μόνο στο προ­σφυ­γικό, αλλά παντού, σε όλους τους τομείς, με τις πολι­τι­κές που απει­λούν άμεσα την κοι­νω­νική ύπαρξη του καθενός και την ίδια τη ζωή – και όχι μόνο λόγω κορο­νοϊού. Οχι μόνο μια απλά «βιο­λο­γική ζωή», αλλά, προ­πα­ντός, μια «ζωή με αξιο­πρέ­πεια».

Είναι αυτή η ανάγκη για μια «ζωή με αξιο­πρέ­πεια» που έχει κάνει το παλιό σύνθημα «η ελευ­θε­ρία του καθενός είναι προ­ϋ­πό­θεση για την ελευ­θε­ρία του άλλου», ένα όχι ονει­ρικό, ουτο­πικό, αλλά ένα άμεσο και απρο­ϋ­πό­θετο αίτημα/διεκ­δί­κηση για την ίδια τη ζωή.

Πηγή: efsyn.gr

Θ. Μεγα­λο­οι­κο­νό­μου