Δύο Ιρακινοί αποπειράθηκαν να βιάσουν ομοεθνή τους στο Κ.Υ.Τ. της Λέρου!

Οι κατη­γο­ρίες της από­πει­ρας βιασμού και της απλής συν­δρο­μής σε από­πειρα βιασμού απο­δί­δο­νται σε δύο Ιρα­κι­νούς μετα­νά­στες, ηλικίας 25 και 22 ετών, φιλο­ξε­νού­με­νους στο Κέντρο Υπο­δο­χής Μετα­να­στών της Λέρου που φέρο­νται να συνήρ­γη­σαν για να κακο­ποι­ή­σουν σεξουα­λικά έναν ομοεθνή τους!

Η υπόθεση θα εξε­τα­στεί ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Δικα­στη­ρίου της Κω την 2α Νοεμ­βρίου 2020.

Ο πρώτος κατη­γο­ρού­με­νος, στις 29 Μαΐου 2018, εντός του Κ.Υ.Τ. Λέρου, εισήλθε στον οικίσκο όπου δια­μέ­νει ομο­ε­θνής του και αφού βεβαιώ­θηκε ότι ο τελευ­ταίος μένει μόνος του, άρχισε να τον φιλά στο λαιμό, τον έσφιξε δυνατά με τα χέρια του, χαϊ­δεύ­ο­ντάς τον στην πλάτη και προ­σπά­θησε να του αφαι­ρέ­σει τα ρούχα με πρόθεση να έρθει σε παρά φύση συνου­σία μαζί του προς ικα­νο­ποί­ηση της γενε­τή­σιας επι­θυ­μίας του.

Ωστόσο, η εν λόγω πράξη του δεν ολο­κλη­ρώ­θηκε, καθόσον ο παθών αντι­στε­κό­με­νος τον απώθησε δυνατά και κατά­φερε να φύγει από τον οικίσκο προ­κει­μέ­νου να ζητήσει βοήθεια.

Καθ’ όλη τη διάρ­κεια του παρα­πάνω περι­στα­τι­κού, ο δεύ­τε­ρος κατη­γο­ρού­με­νος βρι­σκό­ταν έξω ακριβώς από τον οικίσκο του παθό­ντος, κατο­πτεύ­ο­ντας τον χώρο και όντας σε ετοι­μό­τητα να ειδο­ποι­ή­σει τον πρώτο κατη­γο­ρού­μενο για την έλευση τρίτων, ώστε να μην απο­κα­λυ­φθεί και δια­κο­πεί η εγκλη­μα­τική του δράση.

Οι κατη­γο­ρού­με­νοι, στις απο­λο­γίες τους κατά την κύρια ανά­κριση, αρνή­θη­καν τις πράξεις που τους απο­δί­δο­νται.

Ειδι­κό­τερα, ο πρώτος κατη­γο­ρού­με­νος ισχυ­ρί­ζε­ται ότι ουδέ­ποτε φίλησε στο λαιμό τον παθόντα ούτε ότι με τη χρήση βίας προ­σπά­θησε να αφαι­ρέ­σει τα ρούχα του.

Ωστόσο, όπως έκρινε το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών της Κω ο ίδιος αφενός δεν δικαιο­λο­γεί πει­στικά για ποιο λόγο εισήλθε στον οικίσκο του παθό­ντος και αφε­τέ­ρου υπο­πί­πτει σε αντι­φά­σεις ανα­φο­ρικά με τον λόγο για τον οποίο ο παθών έφυγε από τον οικίσκο, καθόσον στην απο­λο­γία του, ενώ αρχικά ισχυ­ρί­ζε­ται ότι ο ίδιος πήγε στην τουα­λέτα και όταν γύρισε ο παθών είχε ήδη φύγει (και συνεπώς αυτός δεν εγνώ­ριζε πού είναι), στη συνέ­χεια σε άλλο σημείο ισχυ­ρί­ζε­ται ότι ο παθών πήγε στην τουα­λέτα και ίδιος τον περί­μενε να γυρίσει.

Όσον αφορά στον δεύτερο κατη­γο­ρού­μενο, αυτός δεν δικαιο­λο­γεί πει­στικά για ποιο λόγο ήταν έξω ακριβώς από τον οικίσκο του παθό­ντος, ενώ δεν επι­κα­λεί­ται και κάποιον συγκε­κρι­μένο λόγο, για τον οποίο ο παθών ενδε­χο­μέ­νως θα τον κατη­γο­ρούσε ψευδώς και εκδι­κη­τικά.