Ο Μίμης Διακίδης, ξενοδόχος και διορατικός κατασκευαστής «έφυγε» διακριτικά και αθόρυβα, όπως ακριβώς έζησε

Γράφει ο

Νεκτά­ριος Καλο­γή­ρου

Αθόρυβα και δια­κρι­τικά τελέ­σθηκε το περα­σμένο Σάββατο 26 Σεπτεμ­βρίου, η κηδεία του ξενο­δό­χου Δημήτρη (Μίμη) Διακίδη. Η τελετή έγινε παρου­σία φίλων και συγ­γε­νών, όπως σίγουρα θα ήθελε και ο ίδιος, καθώς συνει­δητά, σε όλη του ζωή του επέλεγε να βρί­σκε­ται μακριά από τα φώτα της δημο­σιό­τη­τας.

Ο Μίμης Δια­κί­δης υπήρξε διο­ρα­τι­κός επεν­δυ­τής. Με τις στρα­τη­γι­κές του επι­λο­γές κατά­φερε να χτίσει μια μεγάλη περιου­σία, μα ταυ­τό­χρονα να παρα­μεί­νει μέχρι το τέλος πιστός στην απλό­τητα της οικο­γε­νεια­κής ζωής, ως αφο­σιω­μέ­νος σύζυγος και δοτικός πατέρας.

Γεν­νή­θηκε στις 26 Οκτω­βρίου 1935, στο χωριό Θεο­λό­γος, με τους γονείς του Νικόλαο και Μαρία να έλκουν την κατα­γωγή τους από τη Σύμη και τη Χάλκη. Ως ένα από τα πέντε παιδιά της οικο­γέ­νειας ο Μίμης χρειά­στηκε να δου­λέ­ψει από πολύ νωρίς ώστε να εξα­σφα­λί­ζει τα απα­ραί­τητα. Για το λόγο αυτό και στην 5η τάξη της Εμπο­ρι­κής εγκα­τέ­λειψε τα γράμ­ματα για να δου­λέ­ψει στο κρε­ο­πω­λείο του πατέρα του στην οδό Σωκρά­τους της Παλιάς Πόλης. Ωστόσο, είχε την οξυ­δέρ­κεια να στραφεί στην εκμά­θηση ξένων γλωσσών, θεω­ρώ­ντας πως αυτό είναι το καλύ­τερο εφόδιο για τη ζωή.

Πραγ­μα­τικά, με τα Ιταλικά, τα Τουρ­κικά, τα λίγα Γαλλικά και Αραβικά που έμαθε μόνος του, άρχισε να δου­λεύει με κατεύ­θυνση την ανά­πτυξη των ακι­νή­των. Από νωρίς εντό­πισε πως το υψηλό κέρδος προ­έρ­χε­ται από τα ακίνητα στα οποία εμπλέ­κο­νται πολλοί ιδιο­κτή­τες. Έτσι, αγο­ρά­ζο­ντας τα μικρά μερίδια, δημιουρ­γούσε ενιαία ακίνητα μεγάλης αξίας. Αυτά, είτε τα μετα­πω­λούσε πολ­λα­πλα­σιά­ζο­ντας την οικο­νο­μική τους ρευ­στό­τητα, είτε κατα­σκεύ­αζε οικο­δο­μές δια­με­ρι­σμά­των που στη συνέ­χεια που­λούσε. Εκεί όπου οι άλλοι κατα­σκευα­στές έβλεπαν στά­βλους, ο Μίμης Δια­κί­δης διέ­βλεπε μεγάλη οικο­δο­μική ανά­πτυξη. Όταν στη δεκα­ε­τία του ‘70 άρχισε να επεν­δύει στο Ροδίνι, η όλη περιοχή δεν είχε παρά μόνο αχυ­ρώ­νες και βοσκο­τό­πια με αγε­λά­δες και πρόβατα. Πολύ αργό­τερα, ένα μεγάλο μέρος της συνοι­κίας Ροδι­νιού, ονο­μα­ζό­ταν περιοχή «Δημη­τρίου Διακίδη». Από την ίδια περίοδο κι έπειτα, του δόθηκε πολλές φορές η ευκαι­ρία να επεν­δύ­σει εκτός Ρόδου, καθώς και στο εξω­τε­ρικό, ωστόσο απέρ­ριψε και συνέ­χισε να απορ­ρί­πτει όλες τις προ­τά­σεις, τηρώ­ντας τη θέλησή του να επεν­δύει μόνο στη Ρόδο και στην τοπική οικο­νο­μία.

Αν και στην αγορά των ακι­νή­των είχε τη φήμη του σκληρού δια­πραγ­μα­τευτή, εν τούτοις στο στενό του οικο­γε­νειακό κύκλο ήταν γνωστό ότι υπα­να­χω­ρούσε στις απαι­τή­σεις του, κάθε φορά που έβλεπε πως απέ­να­ντί του είχε ένα πρόσωπο με οικο­νο­μι­κές δυσκο­λίες. Σε όλα τα χρόνια που δρα­στη­ριο­ποιού­νταν ως κατα­σκευα­στής, διευ­κό­λυνε αρκε­τούς Ροδίτες από τα χωριά να απο­κτή­σουν στέγη στη Ρόδο. Σε όλους έκανε ευκο­λίες πλη­ρω­μής. Ακόμα μέχρι πρό­σφατα ο Μίμης συνέ­χιζε να βοηθά αρκε­τούς συντο­πί­τες του χωρίς ωστόσο ο ίδιος να εμφα­νί­ζε­ται πουθενά. Αυτή ήταν η εντολή που ‘χε δώσει στους συνερ­γά­τες του.

Ως κατα­σκευα­στής είχε τη φήμη του συνε­πούς εργο­δότη, σε σημείο μάλιστα που δεν είναι λίγοι εκείνοι που αφη­γού­νται ιστο­ρίες με τις πλη­ρω­μές του βδο­μα­διά­τι­κου να γίνο­νται, τα Σάββατα, στην κυριο­λε­ξία επάνω στις σκα­λω­σιές.

Ο γάμος του με την Ελένη Χρι­στο­δού­λου έγινε το 1965 και από τότε ήταν πάντα μαζί. Απέ­κτη­σαν δύο κόρες, τη Θεώνη και την Ευαγ­γε­λία, τέσσερα εγγόνια την Ελένη, τη Λυδία, τον Δημήτρη και τη Διόνη, καθώς κι ένα δισέγ­γονο τον Μιχαήλ Άγγελο. Ηταν ευτυχής γιατί η ζωή του έφερε τον γιο που πάντα επι­θυ­μούσε, μέσα από το γάμο της κόρης του Ευαγ­γε­λίας (Λίτσα) με τον Ελλη­νο­α­με­ρι­κάνο γιατρό Σπύρο Σμιθ, ο οποίος κυριο­λε­κτικά μεγα­λουρ­γεί στην πολι­τεία του Κονέ­κτι­κατ της Αμε­ρι­κής. Πεθερός και γαμπρός είχαν άριστη σχέση και τακτική επι­κοι­νω­νία. Ίσως στο πρόσωπο του γαμπρού του, ο Μίμης έβλεπε ομοιό­τη­τες με τον παππού του Ιωάννη Διακίδη, που υπήρξε γιατρός που άφησε εποχή σε Σύμη και Ρόδο.

Οι κόρες του τον περι­γρά­φουν ως αυστηρό και ταυ­τό­χρονα στορ­γικό πατέρα και όταν πια έφτασαν σε ηλικία γάμου τους προ­έ­τρεψε να βρουν άντρες που να έχουν μόρφωση κι όχι πλούτη. «Η μόρφωση είναι πιο σημα­ντική από τα πλούτη» συνή­θιζε να λέει.

Παρότι ο Μίμης Δια­κί­δης δημιούρ­γησε μεγάλη περιου­σία, αγα­πούσε τη λιτή ζωή και τη δια­κρι­τι­κό­τητα. Είναι χαρα­κτη­ρι­στικό πως μέχρι πρό­σφατα το επάγ­γελμα στην ταυ­τό­τητά του έγραφε κρε­ο­πώ­λης, αν και τη δρα­στη­ριό­τητα αυτή είχε ασκήσει μόνο για λίγο στην εφηβεία του. Η αρέ­σκειά του να μένει στο σπίτι με την οικο­γέ­νειά του, παρά να παρευ­ρί­σκε­ται στις διά­φο­ρες εκδη­λώ­σεις που τον προ­σκα­λού­σαν, έκανε τους φίλους και τους συγ­γε­νείς να τον απο­κα­λούν «σπι­τό­γατο».

Η εξαί­ρεση, που τον έβγαζε από το σπίτι, ήταν η άθληση την οποία υπε­ρα­γα­πούσε. Άλλωστε, στην πρώτη του νεότητα υπήρξε βρα­βευ­μέ­νος αθλητής, τόσο στο στίβο, όσο και στο μπάσκετ. Η άθληση ήταν εκείνη που τον βοήθησε να στέ­κε­ται όρθιος μέχρι το τέλος, παρότι στα τελευ­ταία του χρόνια έπασχε από τη νόσο Πάρ­κιν­σον.

Πλήρης ημερών, η φλόγα του Μίμη Διακίδη έσβησε την περα­σμένη Πέμπτη 24 Σεπτεμ­βρίου, στο σπίτι του στο Γεννάδι. Έφυγε, αθόρυβα, σχεδόν δια­κρι­τικά, όπως ακριβώς έζησε.