Κάσος: Περιπέτεια στο Καρπάθιο

Το νοτιό­τερο από τα Δωδε­κά­νησα είναι ένας τόπος με ιδιαί­τερη ταυ­τό­τητα, όμορφες παρα­λίες και εξαι­ρε­τικό φαγητό!

Το πολύωρο ταξίδι από τον Πειραιά μπορεί να λει­τουρ­γεί ως ανα­σταλ­τι­κός παρά­γο­ντας για εκεί­νους που τελικά επι­λέ­γουν ένα άλλο, πιο εύκολα προ­σβά­σιμο και πιο κοντινό νησί για τις δια­κο­πές τους. Ομως, όταν το απο­φα­σί­σεις και πας μια πρώτη φορά στην Κάσο, ευχα­ρί­στως επι­στρέ­φεις ξανά και ξανά. Για την ηρεμία που σου προ­σφέ­ρει, για την ομορφιά της τραχιάς φύσης της, για το φως της, για τις θάλασ­σές της, γιατί είναι ένα νησί με ταυ­τό­τητα που εύκολα σε κερ­δί­ζει, εύκολα το αγαπάς. Ενα νησί με ισχυρό απο­τύ­πωμα που όταν τις ημέρες του χειμώνα ανα­κα­λείς τις εικόνες από τις περιό­δους της ξεγνοια­σιάς και της ξεκού­ρα­σης, εικόνες από το κασιώ­τικο καλο­καίρι σου, κατα­φέρ­νει για άλλη μια φορά να ζεστά­νει την καρδιά σου, αντί­δοτο στο στρες και στην πίεση.

Μεταξύ Καρ­πά­θου και Κρήτης, στο πιο νότιο σημείο των Δωδε­κα­νή­σων, η Κάσος μοιάζει… αφρός στη θάλασσα. Αυτή, σύμφωνα με μία εκδοχή, είναι η σημασία του ονό­μα­τός της, που έχει ρίζα φοι­νι­κική: Ενα κομμάτι γης μέσα σε μία διαρκώς τρι­κυ­μι­σμένη, αφρι­σμένη θάλασσα. Φημί­ζε­ται εξάλλου το Καρ­πά­θιο Πέλαγος για το φλογερό ταμπε­ρα­μέ­ντο του. Οσο άγριο και αν ακού­γε­ται, το νησί με τη μεγάλη ναυτική ιστορία, με τα φημι­σμένα ιστιο­φόρα του και τον σημα­ντικό κάποτε στόλο, είναι μια στεριά φιλό­ξενη, με εγκάρ­διους και χαρι­τω­μέ­νους κατοί­κους και με δεκάδες μικρά αξιο­θέ­ατα σπαρ­μένα σε κάθε γωνιά του, απο­μει­νά­ρια του παρελ­θό­ντος που κάνουν την επί­σκεψη εκεί εξαι­ρε­τικά ενδια­φέ­ρουσα.

Χωριά με πλούσια ιστορία

Το ταξίδι ξεκινά από το Φρυ, το λιμάνι και πρω­τεύ­ουσα την ίδια στιγμή του νησιού. Ο οικι­σμός που ιδρύ­θηκε το 1840 είναι χτι­σμέ­νος γύρω από το λιμάνι της Μπούκας, το οποίο τα χρόνια τα παλιά λει­τουρ­γούσε ως κατα­φύ­γιο των πει­ρα­τών. Σαν φρύδι έμοιαζε η ακτο­γραμμή όπου οικο­δό­μη­σαν τα σπίτια τους οι ιδρυτές του, κάτοι­κοι κυρίως από το χωριό της Αγίας Μαρίνας, γι’ αυτό και του έδωσαν αυτό το ασυ­νή­θι­στο και πρω­τό­τυπο όνομα. Τα θαυ­μά­σια σπίτια του, η εκκλη­σία του Αγίου Σπυ­ρί­δωνα και το παλιό δημαρ­χείο όπου στε­γά­ζε­ται η αρχαιο­λο­γική συλλογή της Κάσου αξίζουν την προσοχή του επι­σκέ­πτη. Υπέροχα αρχο­ντό­σπιτα και καπε­τα­νό­σπιτα υπάρ­χουν και στην Αγία Μαρίνα, τη μεσαιω­νική πρω­τεύ­ουσα του νησιού με την τραγική ιστορία της. Από εκεί οι Κασιώ­τες αντι­στά­θη­καν τον Μάιο του 1824 στον στόλο της Αιγύ­πτου που υπό τον Χουσεΐν Μπέη είχε επι­τε­θεί στο νησί. Η μάχη ήταν άνιση και οι εισβο­λείς κατέ­σφα­ξαν τους αμάχους και ρήμαξαν την πρω­τεύ­ουσά τους. Το τραγικό περι­στα­τικό έχει μείνει γνωστό ως το Ολο­καύ­τωμα της Κάσου. Κοντά στην Αγία Μαρίνα βρί­σκε­ται και ο αρχαιο­λο­γι­κός χώρος της Ελλη­νο­κα­μά­ρας. Πρό­κει­ται για σπήλαιο που, κατάλ­ληλα δια­μορ­φω­μένο, κατά την αρχαιό­τητα λει­τουρ­γούσε ως χώρος λατρείας. Και το Αρβα­νι­το­χώρι μπορεί να υπε­ρη­φα­νεύ­ε­ται για τα όμορφα σπίτια του, καθώς και για το Λαο­γρα­φικό Μουσείο της Κάσου, στο οποίο ανα­πα­ρι­στά­ται η καθη­με­ρινή ζωή των ντόπιων μέσα στον χρόνο. Από εκεί, ακο­λου­θώ­ντας την κοίτη του χει­μάρ­ρου Σκυλά, πεζο­πο­ρώ­ντας φθάνει κανείς στην Παναγία την Ποτα­μί­τισσα, μια μικρή εκκλη­σία χτι­σμένη μέσα σε μία φυσική σπηλιά. Σύμφωνα με την παρά­δοση, σε αυτή τη σπηλιά βρήκε ένας βοσκός τη χαμένη κατσίκα του με το νεο­γέν­νητο μικρό της και μια εικόνα της Πανα­γίας, την οποία πήρε μαζί του στο χωριό. Την επομένη η εικόνα είχε εξα­φα­νι­στεί, για να ξανα­βρε­θεί στη σπηλιά. Εκεί, στο σημείο που η ίδια η Παναγία «υπέ­δειξε», χτί­στηκε τελικά η εκκλη­σία της. Ο Εμπο­ρειός είναι το παλιό λιμάνι του νησιού και η εκκλη­σία της Πανα­γίας απο­τε­λεί σημα­ντικό μνημείο. Στον οικισμό της Πανα­γιάς, πάνω από τον Εμπο­ρειό, υπάρχει σύμπλεγμα έξι εκκλη­σιών, οι οποίες σύμφωνα με τον θρύλο κατα­σκευά­στη­καν για να φύγουν οι νεράι­δες που κατοι­κού­σαν εκεί. Γιατί έχει και νεράι­δες η Κάσος! Στο Πόλι (την αρχαία πρω­τεύ­ουσα) βρί­σκο­νται τα ερείπια κάστρου και ακρό­πο­λης, με ευρή­ματα που φανε­ρώ­νουν την κατοί­κηση του νησιού από την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού. Ο Αϊ-Γιώργης και ο Αϊ-Μάμας είναι δύο σημα­ντικά μονα­στή­ρια, ενώ το σπήλαιο Σελάι (Στη­λο­κα­μάρα) έχει εντυ­πω­σια­κούς στα­λα­κτί­τες και στα­λαγ­μί­τες.

Βουτιές και πανη­γύ­ρια

Στο νοτιο­δυ­τικό τμήμα του νησιού βρί­σκε­ται η παραλία Χέλα­τρος. Η πρό­σβαση δεν είναι εύκολη, μια βουτιά όμως στα πεντα­κά­θαρα νερά της αντα­μεί­βει με το παρα­πάνω τον επι­σκέ­πτη για τον κόπο του. Η αμμου­διά στον Εμπο­ρειό συγκε­ντρώ­νει αρκετό κόσμο. Δημο­φι­λής είναι και η Αμμούα, ενώ μικρές παρα­λίες έχει σε όλη την περιοχή Αντι­πε­ρά­του. Βορείως της Κάσου, στη νησίδα Αρμάθια, όπου γίνο­νται εκδρο­μές με μικρά σκάφη, βρί­σκο­νται τα Μάρμαρα, μια παραλία με υπέροχη ψιλή άμμο. Στο νησάκι, όπου παλαιό­τερα λει­τουρ­γού­σαν ορυχεία γύψου, υπάρ­χουν τα ερείπια κατοι­κιών καθώς και το εκκλη­σάκι της Υπα­πα­ντής. Φημι­σμένα είναι τα κασιώ­τικα πανη­γύ­ρια και γλέντια, στα οποία όμως επι­φυ­λασ­σό­μα­στε να ανα­φερ­θούμε εκτε­νέ­στερα στο μέλλον, στην μετά κορω­νοϊό εποχή, που δεν θα ισχύουν οι περιο­ρι­σμοί περί δημο­σίων συνα­θροί­σεων. Εκείνο που και εφέτος ο επι­σκέ­πτης του νησιού θα μπο­ρέ­σει να απο­λαύ­σει χωρίς κανέναν φόβο και χωρίς καμία απα­γό­ρευση είναι η θαυ­μά­σια τοπική κουζίνα με τα διάσημα ντολ­μα­δά­κια, τους γεμι­στούς ανθούς του κολο­κυ­θιού, το πιλάφι, τα χόρτα ροΐκια, τις μακα­ρού­νες με σιτάκα. Ολα αυτά και ακόμη περισ­σό­τερα ιδιαί­τερα φαγητά σερ­βί­ρο­νται στις φρο­ντι­σμέ­νες ταβέρ­νες και στα εστια­τό­ρια της Κάσου, ενός νησιού όπου και το φαγητό απο­τε­λεί σημα­ντικό αξιο­θέ­ατο. Οσο για τη δίαιτα, θα την ξαναρ­χί­σουμε από Σεπτέμ­βριο!

Πηγή: tovima.gr