Μια εκατόμβη αναζητεί τους ενόχους-Θρήνος και οργή για την τραγωδία της Βηρυτού

Με το ξημέ­ρωμα της Τετάρ­της, οι κάτοι­κοι της Βηρυτού αντί­κρι­σαν ένα σκηνικό ολέθρου που ζωντά­νεψε τις εφιαλ­τι­κές ανα­μνή­σεις από τον εμφύλιο πόλεμο του 1975-1990. Η κατα­στροφή που προ­κά­λεσε η τρομερή έκρηξη, αργά το από­γευμα της Τρίτης, εκτει­νό­ταν σε ακτίνα τριών χιλιο­μέ­τρων από τη μοιραία αποθήκη, αφα­νί­ζο­ντας ανθρώ­πι­νες ζωές, κτίρια και περιου­σίες στο λιμάνι και στο κέντρο της πρω­τεύ­ου­σας. Τα σωστικά συνερ­γεία κατέ­βαλ­λαν πυρε­τώ­δεις προ­σπά­θειες για να εντο­πί­σουν επι­ζώ­ντες κάτω από τα ερείπια, ενώ 250.000 έως 300.000 άνθρω­ποι υπο­λο­γί­ζε­ται ότι έχουν μείνει άστεγοι λόγω κατα­στρο­φών ή ζημιών στα σπίτια τους, όπως δήλωσε ο κυβερ­νή­της της Βηρυτού Μαρουάν Αμπούντ.

Μέχρι χθες το βράδυ, οι Αρχές ανέ­φε­ραν ότι του­λά­χι­στον 135 άνθρω­ποι έχασαν τη ζωή τους και πάνω από 5.000 τραυ­μα­τί­στη­καν. Διά­χυ­τοι ήταν οι φόβοι ότι ο αριθμός των νεκρών ενδέ­χε­ται να αυξηθεί κατά πολύ τις επό­με­νες ώρες, καθώς η έκρηξη, που έγινε αισθητή μέχρι την Κύπρο, 120 μίλια μακριά, εκτί­ναξε στη θάλασσα πολλούς ανθρώ­πους που εργά­ζο­νταν εκείνη την ώρα στο λιμάνι ή κυκλο­φο­ρού­σαν στο κέντρο της πόλης.

Σε μια χώρα όπου οι βομ­βι­στι­κές επι­θέ­σεις, οι αερο­πο­ρι­κοί βομ­βαρ­δι­σμοί και οι πολι­τι­κές δολο­φο­νίες βρί­σκο­νται εδώ και δεκα­ε­τίες στην ημε­ρή­σια διάταξη, τα ερω­τή­ματα γύρω από τις συν­θή­κες της προ­χθε­σι­νής τρα­γω­δίας δεν άργησαν να τρο­φο­δο­τή­σουν κάθε είδους θεωρίες. Το Ισραήλ, διά του υπουρ­γού Αμυνας Μπένι Γκαντς, έσπευσε από την πρώτη στιγμή να ξεκα­θα­ρί­σει ότι δεν έχει καμία ανά­μειξη, ενώ και ο μεγάλος αντί­πα­λός του στον Λίβανο, η φιλοϊ­ρα­νική οργά­νωση Χεζ­μπο­λάχ, απέφυγε να απο­δώ­σει ευθύνες σε οποια­δή­ποτε πλευρά και απηύ­θυνε έκκληση για εθνική ενότητα. Πολι­τι­κοί ανα­λυ­τές δεν απέ­φυ­γαν τον πει­ρα­σμό να θυμί­σουν ότι η έκρηξη συνέβη τρεις ημέρες πριν από την ανα­με­νό­μενη για την Παρα­σκευή απόφαση του Διε­θνούς Δικα­στη­ρίου της Χάγης για τη δολο­φο­νία του πρώην πρω­θυ­πουρ­γού του Λιβάνου το 2005 σε μια πολύ­νε­κρη βομ­βι­στική επίθεση που προ­κά­λεσε τερά­στιο κύμα δια­δη­λώ­σεων ενα­ντίον της Δαμα­σκού, οδη­γώ­ντας στην απο­χώ­ρηση των συρια­κών στρα­τευ­μά­των από τη χώρα.

Τη γενική σύγχυση ήλθε να ενι­σχύ­σει και ο Αμε­ρι­κα­νός πρό­ε­δρος Ντό­ναλντ Τραμπ, ο οποίος έσπευσε να κάνει λόγο για «φρικτή επίθεση… κάποιου είδους βόμβα», επι­κα­λού­με­νος «κάποιους από τους πιο λαμπρούς στρα­τη­γούς μας», αν και το Πεντά­γωνο απέφυγε να τον επι­βε­βαιώ­σει.

Ολα δεί­χνουν, όμως, ότι τα αίτια της τρα­γω­δίας είναι πολύ πιο πεζά. Ο πρό­ε­δρος της χώρας Μισέλ Αούν και ο πρω­θυ­πουρ­γός Χασάν Ντιάμπ επι­βε­βαί­ω­σαν ότι η κατα­στροφή προ­κλή­θηκε από πυρ­κα­γιά σε αποθήκη, όπου βρί­σκο­νταν, εδώ και έξι χρόνια, περίπου 2.750 τόνοι νιτρι­κού αμμω­νίου (χημική ουσία από την οποία φτιά­χνο­νται λιπά­σματα, αλλά και βόμβες). Αν είναι έτσι, θα πρό­κει­ται για κλασική περί­πτωση εγκλη­μα­τι­κής αμέ­λειας δια­δο­χι­κών κυβερ­νή­σεων και όλων ανε­ξαι­ρέ­τως των πολι­τι­κών δυνά­μεων, που επέ­τρε­ψαν τη συσ­σώ­ρευση τόσο επι­κίν­δυ­νων υλικών για τόσο μεγάλο διά­στημα κοντά στο κέντρο της πόλης.

Σύμφωνα με το πρα­κτο­ρείο Reuters, οι προ­κα­ταρ­κτι­κές έρευνες δεί­χνουν ότι η κατα­στροφή ξεκί­νησε από πυρ­κα­γιά που ξέσπασε, πιθανόν από ηλε­κτρο­κόλ­ληση, στην αποθήκη Νο 9 του λιμα­νιού και μετα­δό­θηκε γρήγορα στην αποθήκη Νο 12, όπου βρι­σκό­ταν το νιτρικό αμμώνιο. Οι Αρχές του Λιβάνου είχαν κατα­σχέ­σει το εν λόγω φορτίο από πλοίο υπό σημαία Μολ­δα­βίας, το οποίο εκτε­λούσε δρο­μο­λό­γιο από τη Γεωργία προς τη Μοζαμ­βίκη, τον Σεπτέμ­βριο του 2013. Παρά τα επα­νει­λημ­μένα δια­βή­ματα τόσο του γενικού διευ­θυ­ντή του λιμένα της Βηρυτού όσο και του διευ­θυ­ντή του τελω­νείου, οι αρμό­διες αρχές αγνό­η­σαν τις προει­δο­ποι­ή­σεις και άφησαν το επι­κίν­δυνο φορτίο στη θέση του.

Εκκληση για βοήθεια

Η προ­χθε­σινή κατα­στροφή ήρθε να επι­δει­νώ­σει την ήδη τραγική οικο­νο­μική κατά­σταση του Λιβάνου, που βρί­σκε­ται σε καθε­στώς χρε­ο­κο­πίας από τον περα­σμένο Μάρτιο. Μεταξύ των εγκα­τα­στά­σεων που κατα­στρά­φη­καν ήταν και η κεντρική αποθήκη σιτηρών, με απο­τέ­λε­σμα η χώρα να δια­θέ­τει πλέον απο­θέ­ματα μόνο για ένα μήνα. Η κυβέρ­νηση της χώρας απηύ­θυνε έκκληση για διεθνή ανθρω­πι­στική και οικο­νο­μική βοήθεια και τα πρώτα μηνύ­ματα είναι μάλλον ενθαρ­ρυ­ντικά. Η Σαου­δική Αραβία και άλλες αρα­βι­κές χώρες του Κόλπου, που είχαν δια­κό­ψει την οικο­νο­μική στήριξη του Λιβάνου λόγω της ισχυρής επιρ­ροής της Χεζ­μπο­λάχ στην κυβέρ­νησή του, δεσμεύ­θη­καν να στεί­λουν βοήθεια, όπως έκανε βέβαια και το Ιράν.

Ευρω­παϊκή στήριξη

Στο Παρίσι, ο πρό­ε­δρος Εμα­νουέλ Μακρόν έστειλε από την πρώτη στιγμή μήνυμα αλλη­λεγ­γύης και σήμερα θα βρεθεί στη Βηρυτό, όπου θα έχει συνα­ντή­σεις με την πολι­τική ηγεσία, ενώ χθες το από­γευμα έφθασαν στον Λίβανο δύο γαλλικά αερο­πλάνα με σωστικά συνερ­γεία και ανθρω­πι­στική βοήθεια. Η Ε.Ε. ενερ­γο­ποί­ησε τον Μηχα­νι­σμό Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας και στέλνει 100 πυρο­σβέ­στες με οχήματα, εξο­πλι­σμό και εκπαι­δευ­μέ­νους σκύλους για την ανεύ­ρεση επι­ζώ­ντων. Ελλάδα, Κύπρος, Γαλλία, Γερ­μα­νία και Τσεχία συμ­με­τέ­χουν στην απο­στολή. Ανάλογη βοήθεια προ­σέ­φερε η Ρωσία.

Πηγή REUTERS, A.P.