“Το φως (λύχνος) υπό τον μόδιον”-του Γιάννη Παρασκευά

Κοινή είναι η δια­πί­στωση πως η πόλη μας, είναι μια πόλη χωρίς συγκε­κρι­μένο σημείο ανα­φο­ράς.

Στα παλιά όμορφα χρόνια, όπως με νοσταλ­γία διη­γού­νται οι παλαιό­τε­ροι, σημείο ανα­φο­ράς της πόλης μας, νυφο­πά­ζαρο και σημείο κοι­νω­νι­κών συνα­ντή­σεων, ήταν το Μαν­δράκι. (αυτό είναι της πόλης το φώς, αυτό είναι ο Λύχνος της).

Οι βόλτες πάνω κάτω, τα παγκά­κια με τα σπόρια και τα παγωτά, οι κρυφές ματιές και τα πει­ράγ­ματα και για τους λίγους έχοντες, ίσως κάποιος καφές στα μαγαζιά της νέας αγοράς.

Τα χρόνια πέρασαν, οι συν­θή­κες άλλαξαν, η ανθρω­πο­γε­ω­γρα­φία της πόλης και χειμώνα και καλο­καίρι αλλοιώς δια­μορ­φώ­θηκε.

Η κοι­νω­νία «διερ­ράγη διχώς», οι φιλικές και κοι­νω­νι­κές σχέσεις έγιναν σχέσεις γνω­ρι­μίας, σχέσεις άνομων συμ­φε­ρό­ντων, χωρίς αυτά, να είναι απο­τέ­λε­σμα μόνο της αλλαγής των οικο­νο­μι­κών δεδο­μέ­νων.

Η εξα­το­μί­κευση και η διαρ­ραγή του κοι­νω­νι­κού ιστού, οφεί­λε­ται σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό, στο γεγονός ότι η γει­το­νιά έπαψε να είναι γει­το­νιά και πρω­τί­στως στο γεγονός ότι η πόλη μας, δεν εχει κανένα κύριο σημείο ανα­φο­ράς.

Δεν θα κάνω καμιά αναφορά στις συνοι­κίες της πόλης οι οποίες για να απο­κτή­σουν ανθρώ­πι­νες – κοι­νω­νι­κές και οικο­νο­μι­κές λει­τουρ­γίες έχουν ανάγκη ειδικών παρεμ­βά­σεων.

Επι­χει­ρή­θηκε να γίνει κύριο σημείο ανα­φο­ράς η παλιά πόλη, για λάθος λόγους και με λάθος τρόπους, κάποτε υπήρξε κέντρο Διοι­κη­τικό κατα­κτη­τών και μάλιστα περιοχή απα­γο­ρευ­μένη σαν κατοι­κία για τους τότε Έλληνες κατοί­κους.

Απέτυχε η προ­σπά­θεια, μονα­δικό σημείο ανα­φο­ράς για τους κατοί­κους της πόλης, μετά την Ενσω­μά­τωση ήταν το Μαν­δράκι, που και αυτό όμως κατα­κτη­τών δημιούρ­γημα είναι.

Απο­δέ­χε­σαι τα τετε­λε­σμένα και προ­χω­ράς με βάσει αυτά.

Ήταν και είναι η πιο προ­βε­βλη­μένη περιοχή της πόλης, είναι η αγκαλιά που δέχεται ντό­πιους και ξένους, μια από τις πιο πολυ­φω­το­γρα­φη­μέ­νες περιο­χές της πόλης.

Ότι η καρδιά για το ανθρώ­πινο σώμα, είναι και το Μαν­δράκι για τη ζωή της πόλης, κοινωνική- οικο­νο­μική και την του­ρι­στική προβολή του νησιού.

Πολλές κου­βέ­ντες και σχε­δια­σμοί, κου­βέ­ντες του αέρα και απο­τέ­λε­σμα μηδέν.

Για χρόνια θεω­ρή­θηκε ότι το κυκλο­φο­ριακό κουμ­φού­ζιο ήταν το μεγα­λύ­τερο πρό­βλημα του κέντρου, ανα­τέ­θη­καν και εκπο­νή­θη­καν ων ουκ έστιν αριθμός κυκλο­φο­ρια­κών μελετών, χωρίς ουσια­στικό απο­τέ­λε­σμα.

Σε ένα κεφάλι γεμάτο ψείρες δεν προ­σπα­θείς να τους ανοί­ξεις δρόμους στο κεφάλι για να περ­πα­τούν, αλλα προ­σπα­θείς να τις διώξεις, να τις καθα­ρί­σεις.

Κατα­στή­σαμε το Μαν­δράκι «λύχνον υπό τον μόδιον», αντί να βάλουμε τον λύχνο στο λυχνάρι για να φωτίζει τον κόσμο, το σκε­πά­σαμε και το αφήσαμε στο σκοτάδι.

Κυκλο­φο­ριακό χάος, σκο­τεινό την νύχτα, αδιά­φορο την ημέρα, απρο­σπέ­λα­στο για τους μόνι­μους κατοί­κους, δρα­γου­μη­μένο από υπη­ρε­σίες, κατα­πα­τη­μέ­νος χώρος και ένα παρα­λιακό μέτωπο, που θυμίζει τούρ­κικο παζάρι με τέντες και πάγκους μικρο­πω­λη­τών. ΕΛΕΟΣ.

Ο Χώρος έχει ανάγκη από φως και όχι φως υπό τον μόδιον, πρέπει να αλλάξει όψη, ρίξτε μια ματιά στο παρελ­θόν, τα χρόνια εκείνα οι Ιταλοί έκαναν δυό συντρι­βά­νια.

Η πρόταση μου είναι συγκε­κρι­μένη και μάλιστα κοστο­λο­γη­μένη, την κατέ­θεσα ίσως και την κου­βέ­ντιασα με τέσ­σε­ρις του­λά­χι­στον Δημάρ­χους, (δεν με ενδια­φέ­ρει ποιος είναι Δήμαρ­χος, αρκεί να λύνει προ­βλή­ματα και να βλέπει την μεγάλη εικόνα), όλοι συμ­φώ­νη­σαν, κανένας δεν κούνησε το δάχτυλο του.

Ανα­μορ­φώ­νε­ται η περιοχή με την κατά­σκευη συντρι­βα­νιού από τον Ευαγ­γε­λι­σμό μέχρι την Τράπεζα της Ελλάδος, το νερό και το φως είναι τα κυρί­αρχα στοι­χεία της ζωής, με χώρους

πεζο­δρο­μίου και χώρους εξυ­πη­ρέ­τη­σης της Μαρίνας του Μαν­δρα­κιού, όποτε το ΤΑΙΠΕΔ απο­φα­σί­σει. (ταλαί­πω­ροι ραγιά­δες)..

Στο συντρι­βάνι τοπο­θε­τού­νται αγάλ­ματα με σαφείς ανα­φο­ρές στις διά­φο­ρες ιστο­ρι­κές περιό­δους του νησιού.

Η πιο εύληπτη και απο­τε­λε­σμα­τική μέθοδος προ­βο­λής της ιστο­ρι­κό­τη­τας και ταυ­τό­τη­τας του νησιού.

Να ανα­δεί­ξουμε τον μύθο μας, την ιστορία μας, να ανα­δεί­ξουμε την Παγκό­σμια μονα­δι­κό­τητα του νησιού.

Δεν είμαστε το νησί των Ιπποτών, είμαστε το νησί ενδόξων προ­γό­νων.

Στο ίδιο μήκος κύματος και με την ίδια στό­χευση, αυτήν της από­κτη­σης ξεχω­ρι­στής ταυ­τό­τη­τας, θα έπρεπε προ πολλών χρόνων να είχε γίνει προ­κή­ρυξη διε­θνούς Αρχι­τε­κτο­νι­κού δια­γω­νι­σμού για την στέγαση του κολυμ­βη­τη­ρίου του ΝΟΡ.

Το στέ­γα­στρο πρέπει να είναι εμβλη­μα­τικό, θα είναι η πρώτη εικόνα των θαλασ­σι­νών επι­σκε­πτών και η δεύτερη εικόνα για όλους, την κορυφή του στε­γά­στρου θα κοσμεί το άγαλμα του Θεού Ηλιου, το πώς και με ποιο τρόπο είναι θέμα μελε­τητή.

Πολλές κου­βέ­ντες για την νέα Αγορά.

Πρώτη και ουσια­στική ενέρ­γεια, κατε­δά­φιση όλων των εσω­τε­ρι­κών κτι­σμά­των, παρα­μέ­νει μόνο η παλιά ψαρα­γορά, όλος ο χώρος μετα­τρέ­πε­ται σε εσω­τε­ρικό πάρκο για παιδιά και μανάδες, πλήρως προ­στα­τευ­μένο και η ψαρα­γορά σε καφέ.

Κανο­νι­σμός χρήσης για όλα τα κατα­στή­ματα της Αγοράς, με σαφή προσ­διο­ρι­σμό των χώρων και της χρήσης στο εσω­τε­ρικό της αγοράς.

(σε δεύτερη φάση θα κατα­θέσω την πλήρη μου πρόταση για την Αγορά)

Απο­συμ­φό­ρηση του Μαν­δρα­κιού, (να φύγουν οι ψείρες) απο­χώ­ρηση της Πυρο­σβε­στι­κής, τα Δικα­στή­ρια στους χώρους του παλιού Νοσο­κο­μείου, ενο­ποί­ηση των νέων χώρων του Δικα­στη­ρίου με το πάρκο της Έπαυλης, κατα­σκευή νέου Διοι­κη­τι­κού κέντρου στις παρυφές της πόλης και απο­χώ­ρηση όλων των Υπη­ρε­σιών Δήμου και Περι­φέ­ρειας.

Οι πελάτες των Δικα­στη­ρίων και οι Υπάλ­λη­λοι των Υπη­ρε­σιών επι­βα­ρύ­νουν το κέντρο της πόλης, ίσως με περισ­σό­τερα από πεντα­κό­σια αυτο­κί­νητα, η απο­χώ­ρηση τους, λύνει το πρό­βλημα του κυκλο­φο­ρια­κού χάους.

Η εποχή που που­λά­γαμε μόνο ήλιο και θάλασσα πέρασε, χρεια­ζό­μα­στε να κρύ­ψουμε, να εξα­φα­νί­σουμε αυτά που μας πλη­γώ­νουν και να ανα­δεί­ξουμε αυτά μας ται­ριά­ζουν.

Δεν πρέπει να ισχύει για εμάς το,

«ουδέ καίουσι λύχνον και τιθέ­α­σιν υπό τον μόδιον, αλλ επί την λυχνίαν και λάμπει πάσι τοις εν τοις οικία» και τότε να είμαστε βέβαιοι πως,

«ου δύναται πόλις κρυ­βή­ναι επάνω όρους κειμένη»

Παρα­σκευάς Γιάννης

Ρόδος, 4/8/2020