Παρέμβαση του Δικηγορικού Συλλόγου για το Κτηματολόγιο Ρόδου

Από τον Δικη­γο­ρικό Σύλλογο Ρόδου απε­στάλη προς τον υπουργό Οικο­νο­μι­κών κ. Χρ. Σταϊ­κούρα και τον υφυ­πουργό Αλ. Βεσυ­ρό­πουλο και κοι­νο­ποι­ή­θηκε στους βου­λευ­τές η ακό­λουθη επι­στολή:

Αξιό­τιμε κύριε Υπουργέ,

Αξιό­τιμε κύριε Υφυ­πουργέ,

Βασική αρχή και θεμέ­λιος λίθος του θεσμού του Κτη­μα­το­λο­γίου, είναι η αρχή της δημό­σιας πίστης των κτη­μα­τι­κών βιβλίων και το τεκ­μή­ριο της ακρι­βείας των κτη­μα­το­λο­γι­κών εγγρα­φών. Αυτή η αρχή διέπει τόσο την νομο­θε­σία του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κανο­νι­σμού Δωδε­κα­νή­σου (ο οποίος ισχύει για τις νήσους Ρόδο, Κω και Λακί Λέρου), όσο και το Εθνικό Κτη­μα­το­λό­γιο που ισχύει για τα υπό­λοιπα νησιά της Δωδε­κα­νή­σου και όλη την Ελλη­νική Επι­κρά­τεια. Εννο­εί­ται ότι εάν αμφι­σβη­τεί­ται με οποιον­δή­ποτε τρόπο η δημόσια πίστη των κτη­μα­τι­κών εγγρα­φών, τότε δεν υφί­στα­ται η ίδια η ουσία ύπαρξης του θεσμού.

Όμως τόσο στην Ρόδο όπου υφί­στα­ται ο Κτη­μα­το­λο­γι­κός Κανο­νι­σμός Δωδε­κα­νή­σου, όσο και στις υπό­λοι­πες περιο­χές της χώρας που καθιε­ρώ­νε­ται το Εθνικό Κτη­μα­το­λό­γιο, παρα­τη­ρούμε ότι το Ελλη­νικό Δημόσιο αμφι­σβη­τεί με υπερ­βάλ­λο­ντα ζήλο τις δημό­σιες εγγρα­φές του κτη­μα­το­λο­γίου, ειδικά τις μετα­γε­νέ­στε­ρες των αρχικών και ασκώ­ντας αγωγές εμπλέ­κει σε δικα­στι­κές περι­πέ­τειες τόσο τις Υπη­ρε­σίες και τα δικα­στή­ρια όσο και ιδιαί­τερα τους ιδιώτες που τα απέ­κτη­σαν καλή τη πίστει τα εν λόγω ακίνητα.

Πράγ­ματι το άρθρο 41 του Κτη­μα­το­λο­γι­κού κανο­νι­σμού Δωδε­κα­νή­σου ανα­φέ­ρει:

«Αγωγές δεν δύνα­νται να βλάψωσι τρίτους οίτινες απέ­κτη­σαν το ακίνητο ή δικαιώ­ματα επί τούτων εξ επα­χθούς αιτία και καλή τη πίστη βάση των δεδο­μέ­νων της κτη­μα­το­λο­γι­κής εγγρα­φής της υφι­στά­με­νης πριν η αγωγή αυτή εγερθεί και κατα­χω­ρη­θεί».

Δηλαδή υπέρ του καλό­πι­στου τρίτου αγο­ρα­στή ο οποίος στήριξε την κτήση εμπράγ­μα­του δικαιώ­μα­τος επί των εγγρα­φών του κτη­μα­το­λο­γίου, θεω­ρού­νται οι εγγρα­φές κατά πλάσμα δικαίου ως αληθείς, το δε άρθρο αυτό υλο­ποιεί την αρχή της δημό­σιας πίστης των κτη­μα­τι­κών βιβλίων και απο­τε­λεί τον ακρο­γω­νιαίο λίθο του θεσμού.

Επίσης με το Νόμο 2664 (ΦΕΚ 275/3/12/98) Εθνικό κτη­μα­το­λό­γιο και άλλες δια­τά­ξεις προ­βλέ­πε­ται στο άρθρο 13:

Μαχητό τεκ­μή­ριο ακρί­βειας των κτη­μα­το­λο­γι­κών βιβλίων και δημόσια πίστη.

Στην παρ. 3 του άρθρου 13 ανα­φέ­ρε­ται ότι:

3. ……Πριν από την ως άνω εγγραφή της αγωγής (σημ:εννοεί της διεκ­δι­κη­τι­κής αγωγής πχ του Δημο­σίου) τρίτος αποκτά εγκύρως δικαί­ωμα από τον ανα­κρι­βώς ανα­γρα­φό­μενο δικαιούχο ή τους καθο­λι­κούς του δια­δό­χους, εκτός αν στη­ρί­ζει την κτήση του σε χαρι­στική αιτία ή την στη­ρί­ζει μεν σε επαχθή αιτία, είναι όμως κακό­πι­στος επειδή γνω­ρί­ζει είτε από βαρειά του αμέλεια αγνοεί την ανα­κρί­βεια της εγγρα­φής επί της οποίας στη­ρί­χθηκε. Το βάρος της από­δει­ξης της κακής πίστης του τρίτου που απέ­κτησε από τον ανα­κρι­βώς ανα­γρα­φό­μενο δικαιούχο ή τους καθο­λι­κούς του δια­δό­χους, φέρει εκείνος που αμφι­σβη­τεί την ακρί­βεια της εγγρα­φής και το κύρος της κτήσης από τρίτο.

Με τη διάταξη αυτή καθιε­ρώ­νε­ται η ισχύ­ουσα παράλ­ληλα με το τεκ­μή­ριο ακρι­βείας των κτη­μα­το­λο­γι­κών εγγρα­φών, αρχή της δημο­σίας πίστης του κτη­μα­το­λο­γι­κού βιβλίου, η εγγραφή στο οποίο τόσο η αρχική όσο και οι μετα­γε­νέ­στε­ρες, δημιουρ­γούν τεκ­μή­ριο έναντι όλων ότι ο τρίτος που έχει συναλ­λα­γεί καλό­πι­στα και με επαχθή αιτία, απέ­κτησε πραγ­μα­τικά το φερό­μενο στο κτη­μα­το­λο­γικό βιβλίο με βάση τα δεδο­μένα της προ­ϋ­πάρ­χου­σας εγγρα­φής ως απο­κτη­θέν δικαί­ωμα. (Πρβλ Εφετ. Δωδ/νήσου 56/2004 απόφαση και οι παρα­πο­μπές της ΟΛ. ΑΠ 569/79 ΑΠ 163/85).

Οι εν λόγω καλό­πι­στοι αγο­ρα­στές έχουν κατα­βά­λει τους φόρους μετα­βί­βα­σης προς το Δημόσιο, έχουν εκδώσει οικο­δο­μι­κές άδειες, έχουν προβεί σε ανε­γέρ­σεις κτιρίων, βιο­μη­χα­νι­κών, του­ρι­στι­κών και λοιπών επι­χει­ρή­σεων, τα περισ­σό­τερα δε τούτων είναι υπο­θη­κευ­μένα σε Τρά­πε­ζες στις οποίες επίσης ασκού­νται οι εν λόγω αγωγές από το Δημόσιο.

Το Δημόσιο δηλαδή αντί να αξιο­ποιεί την τερά­στια περιου­σία του (όση δεν του είναι ανα­γκαία), εκποιώ­ντας την στον ιδιω­τικό τομέα με σκοπό την ανά­πτυξη και την ενί­σχυση των δημο­σίων εσόδων, προ­βαί­νει ακριβώς στο αντί­θετο και διεκ­δι­κεί από τους εγγε­γραμ­μέ­νους τιτλού­χους για διά­φο­ρους λόγους ακίνητα που έχουν ήδη μετα­γρα­φεί στο Κτη­μα­το­λό­γιο.

Ζητούμε την άμεση νομο­θε­τική παρέμ­βασή σας ώστε να βρεθεί έστω και συμ­βι­βα­στική λύση, ώστε να δίδεται η δυνα­τό­τητα επί­λυ­σης της όποιας δια­φο­ράς στην βάση κατα­βο­λής υπέρ του Δημο­σίου του 50% της αντι­κει­με­νι­κής αξίας των διεκ­δι­κού­με­νων ακι­νή­των και να δια­κό­πτε­ται κάθε δικα­στική δια­δι­κα­σία.

Στο πλαίσιο αυτό προ­τεί­νουμε την ακό­λουθη νομο­θε­τική διάταξη:

Ρύθμιση για καλό­πι­στους αγο­ρα­στές που στη­ρί­ζουν την κτήση εμπραγ­μά­του δικαιώ­μα­τος σε δεδο­μένα κτη­μα­το­λο­γι­κών εγγρα­φών.

Ο απο­κτή­σας από επαχθή αιτία ακίνητο, που στη­ρί­ζει το δικαί­ωμά του σε δεδο­μένα κτη­μα­το­λο­γι­κών εγγρα­φών (μετα­γε­γραμ­μέ­νων τίτλων κτήσης), ή των εκκρε­μού­ντων προς μετα­γραφή, των οποίων η εγκυ­ρό­τητα στη συνέ­χεια – μετά την κτήση του δικαιώ­μα­τος – αμφι­σβη­τή­θηκε από το Ελλη­νικό Δημόσιο, μέσω άσκησης αγωγής, δικαιού­ται να υπο­βά­λει στην κατά τόπο αρμόδια Υπη­ρε­σία Δημό­σιας Περιου­σίας αίτηση εξα­γο­ράς του διεκ­δι­κού­με­νου από το Ελλη­νικό Δημόσιο ακι­νή­του, μέσα σε προ­θε­σμία ενός έτους από την δημο­σί­ευση του νόμου, εφόσον νέμεται αυτό του­λά­χι­στον επί μία δεκα­ε­τία (10) χωρίς διακοπή μέχρι τη δημο­σί­ευση του παρό­ντος νόμου. Την αίτηση αυτή συνο­δευό­μενη από πιστο­ποι­η­τικό του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Γρα­φείου από το οποίο απο­δει­κνύ­ε­ται η ιδιό­τητα του τιτλού­χου, δικαιού­ται να υπο­βά­λει ο τελευ­ταίος τιτλού­χος του ακι­νή­του.

Το ορι­ζό­μενο τίμημα για την ορι­στική επίλυση της δια­φο­ράς ορί­ζε­ται στο 1/2 της αντι­κει­με­νι­κής αξίας του ακι­νή­του προσ­διο­ρι­ζό­με­νης κατά το χρόνο υπο­βο­λής της αίτησης.

Με εκτί­μηση

Ο Πρό­ε­δρος του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου

Bασίλειος Περίδης