ΠτΔ: H μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί προσβάλλει βάναυσα την πολιτισμένη ανθρωπότητα

Υπεν­θύ­μισε, επίσης, ότι “Η επέ­τειός μας είναι και ημέρα θλι­βε­ρής μνήμης. Η βάρβαρη τουρ­κική εισβολή και κατοχή στην Κύπρο είναι μία οδυνηρή στιγμή στην ιστορία μας και ανοικτή πληγή για τον Ελλη­νι­σμό” και επα­νέ­λαβε ότι η χώρα μας βρί­σκε­ται σταθερά στο πλευρό της Κυπρια­κής Δημο­κρα­τίας και εργά­ζε­ται με όλες τις δυνά­μεις της για την εξεύ­ρεση μιας δίκαιης και λει­τουρ­γι­κής λύσης, με βάση το Διεθνές Δίκαιο και τις Απο­φά­σεις του Συμ­βου­λίου Ασφα­λείας του ΟΗΕ.

Ειδική αναφορά έκανε η Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας και στις ειδικές συν­θή­κες που γιορ­τά­ζε­ται σήμερα η επέ­τειός για την απο­κα­τά­σταση της Δημο­κρα­τίας, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι το υγειο­νο­μικό πρω­τό­κολλο επέβαλε να έχουμε πολύ λιγό­τε­ρους προ­σκε­κλη­μέ­νους, ώστε να μπορούν να τηρη­θούν οι φυσικές απο­στά­σεις.

Όπως παρα­τή­ρησε η παν­δη­μία του κορο­νοϊού μας θέτει μπροστά σε νέες προ­κλή­σεις και τόνισε ότι η Πολι­τεία μας έγινε διεθνές παρά­δειγμα και πέτυχε να ανα­κό­ψει το πρώτο κύμα. “Εμπι­στευ­θή­καμε το Κράτος και εκείνο εμπι­στεύ­θηκε τους πολίτες του: τους ειδι­κούς, τους για­τρούς και τους νοση­λευ­τές που σήκωσαν το μεγα­λύ­τερο βάρος της κρίσης. Στην πρώτη γραμμή βρέ­θη­καν επίσης άνθρω­ποι της παρα­γω­γής και της εργα­σίας, αυτοί που δού­λε­ψαν και για όσους από μας είχαμε την πολυ­τέ­λεια να μεί­νουμε σπίτι”, πρό­σθεσε.

Μάλιστα, υπο­γράμ­μισε ότι η παν­δη­μία απέ­δειξε, ακόμη μια φορά στην ιστορία μας, ότι μπο­ρούμε να υπερ­βούμε την ατο­μι­κό­τητα και τον εγωισμό μας, να συσπει­ρω­θούμε και να εργα­στούμε για τον κοινό σκοπό και το συλ­λο­γικό καλό και σημεί­ωσε ότι “Έχουμε την ιδιαί­τερη χαρά να είναι εδώ, ως τιμώ­με­νοι καλε­σμέ­νοι, και συμπο­λί­τες μας που φέρουν αυτό τον υψηλό συμ­βο­λι­σμό. Η παρου­σία τους είναι η ελά­χι­στη ανα­γνώ­ριση που τους οφεί­λουμε. Είναι, ακόμη, μια ζωντανή υπεν­θύ­μιση ότι η μάχη με τον ιό δεν έχει τελειώ­σει και η εγρή­γορση όλων μας είναι επι­βε­βλη­μένη”.

Κλεί­νο­ντας, την ομιλία της η Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας σημεί­ωσε ότι στις μέρες μας, η δημο­κρα­τία συχνά απο­μυ­θο­ποιεί­ται και γίνεται αντι­κεί­μενο οξείας κρι­τι­κής. Ιδίως από τους λαϊ­κι­στές και τους ακραί­ους, κάθε πολι­τι­κής κατεύ­θυν­σης. Ωστόσο, υπο­στή­ριξε ότι “η δημο­κρα­τία μας έχει βάθος, ιστο­ρικό και κοι­νω­νικό, και κανείς δεν μπορεί να την υποτιμά και να την ευτε­λί­ζει. Οι παραλ­λη­λι­σμοί που κάποιοι απο­τολ­μούν με τη σκο­τεινή περίοδο της επτα­ε­τίας δεν είναι μόνον ανι­στό­ρη­τοι, αλλά και ευθέως αντι­δη­μο­κρα­τι­κοί”.

Κατα­λή­γο­ντας τόνισε ότι “ότι τέλεια δημο­κρα­τία δεν υπάρχει. Η εκπλή­ρωση των ιδα­νι­κών και των υπο­σχέ­σεών της είναι μία συνεχής διεκ­δί­κηση, μία δύσκολη και απαι­τη­τική άσκηση. Και έχουμε να κάνουμε πολλά: για την περι­φρού­ρηση του κράτους δικαίου, την αντι­με­τώ­πιση της οικο­νο­μι­κής κρίσης, την ανά­πτυξη, την προ­στα­σία του περι­βάλ­λο­ντος, την καλύ­τερη προ­ο­πτική ζωής για τους νέους. Για τη δημιουρ­γία μιας ανοι­κτής κοι­νω­νίας που μας περι­λαμ­βά­νει όλους”.

Ακο­λου­θεί ανα­λυ­τικά η ομιλία της Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας

“Η επέ­τειος της απο­κα­τά­στα­σης της Δημο­κρα­τίας είναι ημέρα τιμής. Τιμής σε εκεί­νους που αγω­νί­στη­καν κατά της δικτα­το­ρίας, τους λίγους που έθεσαν σε κίνδυνο τη ζωή και την ελευ­θε­ρία τους για τους πολλούς. Αυτούς που συνέ­βα­λαν γενναία στη δημο­κρα­τική αφύ­πνιση της χώρας και τη μετά­βαση στη Μετα­πο­λί­τευση, την πιο ειρη­νική και προ­ο­δευ­τική περίοδο της σύγ­χρο­νης ιστο­ρίας μας.

Σαράντα έξι χρόνια μετά την πτώση του καθε­στώ­τος, η δημο­κρα­τία μας δια­θέ­τει πλούσιο θεσμικό κεκτη­μένο. Στάθηκε όρθια στις κρίσεις και εμπε­δώ­θηκε στη συνεί­δηση του λαού μας. Δεν είναι πλέον μόνον η αδια­πραγ­μά­τευτη βάση του πολι­τεύ­μα­τός μας, αλλά συν­δέ­ε­ται ανα­πό­σπα­στα με τις αξίες μας και τον τρόπο ζωής μας.

Γιορ­τά­ζουμε σήμερα την επέτειό μας σε ειδικές συν­θή­κες. Το υγειο­νο­μικό πρω­τό­κολλο επέβαλε να έχουμε πολύ λιγό­τε­ρους προ­σκε­κλη­μέ­νους, ώστε να μπορούν να τηρη­θούν οι φυσικές απο­στά­σεις. Η παν­δη­μία του κορω­νοϊού, όπως κάθε γεγονός που μας δοκι­μά­ζει υπαρ­ξιακά, αλλάζει τις συνή­θειες και τις προ­τε­ραιό­τη­τές μας. Μας θέτει μπροστά σε νέες προ­κλή­σεις.

Η Πολι­τεία μας έγινε διεθνές παρά­δειγμα και πέτυχε να ανα­κό­ψει το πρώτο κύμα. Εμπι­στευ­θή­καμε το Κράτος και εκείνο εμπι­στεύ­θηκε τους πολίτες του: τους ειδι­κούς, τους για­τρούς και τους νοση­λευ­τές που σήκωσαν το μεγα­λύ­τερο βάρος της κρίσης. Στην πρώτη γραμμή βρέ­θη­καν επίσης άνθρω­ποι της παρα­γω­γής και της εργα­σίας, αυτοί που δού­λε­ψαν και για όσους από μας είχαμε την πολυ­τέ­λεια να μεί­νουμε σπίτι.

Η παν­δη­μία απέ­δειξε, ακόμη μια φορά στην ιστορία μας, ότι μπο­ρούμε να υπερ­βούμε την ατο­μι­κό­τητα και τον εγωισμό μας, να συσπει­ρω­θούμε και να εργα­στούμε για τον κοινό σκοπό και το συλ­λο­γικό καλό. Έχουμε την ιδιαί­τερη χαρά να είναι εδώ, ως τιμώ­με­νοι καλε­σμέ­νοι, και συμπο­λί­τες μας που φέρουν αυτό τον υψηλό συμ­βο­λι­σμό. Η παρου­σία τους είναι η ελά­χι­στη ανα­γνώ­ριση που τους οφεί­λουμε. Είναι, ακόμη, μια ζωντανή υπεν­θύ­μιση ότι η μάχη με τον ιό δεν έχει τελειώ­σει και η εγρή­γορση όλων μας είναι επι­βε­βλη­μένη.

Η επέ­τειός μας είναι και ημέρα θλι­βε­ρής μνήμης. Η βάρβαρη τουρ­κική εισβολή και κατοχή στην Κύπρο είναι μία οδυνηρή στιγμή στην ιστορία μας και ανοικτή πληγή για τον Ελλη­νι­σμό. Η χώρα μας βρί­σκε­ται σταθερά στο πλευρό της Κυπρια­κής Δημο­κρα­τίας και εργά­ζε­ται με όλες τις δυνά­μεις της για την εξεύ­ρεση μιας δίκαιης και λει­τουρ­γι­κής λύσης, με βάση το Διεθνές Δίκαιο και τις Απο­φά­σεις του Συμ­βου­λίου Ασφα­λείας του ΟΗΕ.

Είναι ωστόσο σαφές ότι η κλι­μα­κού­μενη τουρ­κική επι­θε­τι­κό­τητα υπο­νο­μεύει ανοικτά τον διάλογο και τις διμε­ρείς μας σχέσεις. Η Τουρκία εργα­λειο­ποιεί τη συμ­φω­νία για το μετα­να­στευ­τικό και το προ­σφυ­γικό κατευ­θύ­νο­ντας μετα­να­στευ­τι­κές ροές προς τη χώρα μας. Προ­βάλ­λει παρά­νο­μες διεκ­δι­κή­σεις στο Αιγαίο και την Ανα­το­λική Μεσό­γειο, αμφι­σβη­τεί την κυριαρ­χία και τα κυριαρ­χικά μας δικαιώ­ματα και απο­στα­θε­ρο­ποιεί την ευρύ­τερη περιοχή.

Σήμερα, οι στιγμές είναι ακόμη πιο δύσκο­λες και φορ­τι­σμέ­νες για όλους μας. Για πρώτη φορά, μετά από 86 χρόνια, έγινε στην Αγία Σοφία μου­σουλ­μα­νική προ­σευχή, γεγονός που μας πλη­γώ­νει βαθιά. H μετα­τροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί προ­σβάλ­λει βάναυσα όχι μόνο τους Ορθο­δό­ξους και όλους τους Χρι­στια­νούς αλλά συνο­λικά την πολι­τι­σμένη ανθρω­πό­τητα, και επι­φέ­ρει σοβαρό πλήγμα στις σχέσεις της Τουρ­κίας με την Ελλάδα, την Ευρω­παϊκή Ένωση και τη διεθνή κοι­νό­τητα.

Η Τουρκία απο­μα­κρύ­νε­ται από τις αρχές του κοσμι­κού κράτους και τις αξίες της ανε­κτι­κό­τη­τας και του θρη­σκευ­τι­κού πλου­ρα­λι­σμού. Διο­λι­σθαί­νει προς τον ακραίο εθνι­κι­σμό και εξι­σλα­μι­σμό και αλλοιώ­νει ένα τόπο συνά­ντη­σης θρη­σκειών και πολι­τι­σμών. Ματαιο­πο­νούν, όμως, όσοι πιστεύ­ουν ότι η κίνηση αυτή μπορεί να πλήξει, στο ελά­χι­στο, τη δια­χρο­νική ακτι­νο­βο­λία της Αγίας Σοφίας. Tο περί­λα­μπρο αυτό οικο­δό­μημα, όσο υπάρχει ιστο­ρική μνήμη, θα εξα­κο­λου­θή­σει να απο­κα­λεί­ται με το όνομά του και να παρα­μέ­νει σύμβολο της θρη­σκευ­τι­κής συνύ­παρ­ξης και μνημείο της παγκό­σμιας πολι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς.

Η χώρα μας αντα­πο­κρί­θηκε από την πρώτη στιγμή απο­φα­σι­στικά στην πρω­το­φανή αυτή πρό­κληση, σε συνερ­γα­σία με τους εταί­ρους της και τη διεθνή κοι­νό­τητα, με στόχο την απο­κα­τά­σταση του οικου­με­νι­κού χαρα­κτήρα της Αγίας Σοφίας. Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα, με απόλυτο σεβασμό στη διεθνή νομι­μό­τητα και στους κανόνες του διε­θνούς δικαίου, παρα­μέ­νει ανυ­πο­χώ­ρητη στην προ­ά­σπιση των εθνικών της συμ­φε­ρό­ντων. Εγγύηση γι’ αυτό απο­τε­λεί το υψηλό επίπεδο ετοι­μό­τη­τας των ενόπλων δυνά­μεων και η ομο­ψυ­χία λαού και πολι­τι­κής ηγεσίας απέ­να­ντι σε κάθε απειλή.

Στις μέρες μας, η δημο­κρα­τία συχνά απο­μυ­θο­ποιεί­ται και γίνεται αντι­κεί­μενο οξείας κρι­τι­κής. Ιδίως από τους λαϊ­κι­στές και τους ακραί­ους, κάθε πολι­τι­κής κατεύ­θυν­σης. Όμως η δημο­κρα­τία μας έχει βάθος, ιστο­ρικό και κοι­νω­νικό, και κανείς δεν μπορεί να την υποτιμά και να την ευτε­λί­ζει. Οι παραλ­λη­λι­σμοί που κάποιοι απο­τολ­μούν με τη σκο­τεινή περίοδο της επτα­ε­τίας δεν είναι μόνον ανι­στό­ρη­τοι, αλλά και ευθέως αντι­δη­μο­κρα­τι­κοί.

Όλοι γνω­ρί­ζουμε ότι τέλεια δημο­κρα­τία δεν υπάρχει. Η εκπλή­ρωση των ιδα­νι­κών και των υπο­σχέ­σεών της είναι μία συνεχής διεκ­δί­κηση, μία δύσκολη και απαι­τη­τική άσκηση. Και έχουμε να κάνουμε πολλά: για την περι­φρού­ρηση του κράτους δικαίου, την αντι­με­τώ­πιση της οικο­νο­μι­κής κρίσης, την ανά­πτυξη, την προ­στα­σία του περι­βάλ­λο­ντος, την καλύ­τερη προ­ο­πτική ζωής για τους νέους. Για τη δημιουρ­γία μιας ανοι­κτής κοι­νω­νίας που μας περι­λαμ­βά­νει όλους. Η ακλό­νητη πίστη μας στη δημο­κρα­τία είναι αυτή που μας επι­τρέ­πει να σχε­διά­ζουμε το μέλλον μας και να συνυ­πάρ­χουμε, να συν­θέ­τουμε τις δια­φο­ρές μας και να προ­ο­δεύ­ουμε.

Έτσι ξεπερ­νάμε κάθε δυσκο­λία και προ­χω­ράμε στην ιστορία. Ο σεβα­σμός στη δημο­κρα­τία και η προ­σή­λωση στην υπε­ρά­σπιση της πατρί­δας είναι σήμερα το πιο ηχηρό μήνυμα ενό­τη­τας και ευθύνης όλων μας”.